Τα τελευταία χρόνια που έχουμε ζήσει μας άφησαν πολλά μαθήματα ζωής. Ανάμεσα σε αυτά είναι η αξία της ενσυναίσθησης και άλλων δεξιοτήτων συναισθηματικής νοημοσύνης.
Κάνοντας την «καθιερωμένη» ανασκόπηση της χρονιάς, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ τα μαθήματα ζωής που θα ήθελα να έχουν κρατήσει τα παιδιά μου από τη χρονιά που πέρασε. Και όχι μόνο να τα έχουν κρατήσει, αλλά να τα κάνουν δικά τους και να τα εμπλουτίσουν καθώς θα μεγαλώνουν και θα χτίζουν την προσωπικότητά τους.
Δεν έχουν να κάνουν με γνώση, δεν έχουν να κάνουν με δεξιότητες που θα ενισχύσουν την αυριανή επαγγελματική τους πορεία. Είναι μικρά μαθήματα ζωής που χαρακτηρίζουν τους καλούς ανθρώπους και μπορούν να κάνουν την κοινωνία μας λίγο καλύτερη.
5 τρόποι για να προάγεις τη συναισθηματική νοημοσύνη του παιδιού
Τα μαθήματα ζωής που εύχομαι να πήραν τα παιδιά μου τη χρονιά που πέρασε
Η καλοσύνη έχει αξία, ειδικά όταν δεν τη βλέπει κανείς
Όταν έδωσαν τη θέση τους στο λεωφορείο χωρίς να τους πει κανείς.
Όταν έκοψαν το τελευταίο κομμάτι πίτσας στα δύο.
Όταν είπαν ένα «θες να παίξουμε μαζί;» στο παιδί που στεκόταν μόνο του.
Η καλοσύνη που βγαίνει αυθόρμητα από μέσα μας και που κάνει τη διαφορά είναι μία δεξιότητα ζωής που εύχομαι να έχουμε ως γονείς βοηθήσει να καλλιεργήθεί στα παιδιά μας…
Ενσυναίσθηση που σημαίνει «σε νιώθω»
Να μπορούν να μπουν για ένα λεπτό στη θέση του άλλου.
Να αναγνωρίζουν ότι όλοι έχουν τις δικές τους δυσκολίες.
Να απαντούν πρώτα με κατανόηση και μετά με άποψη.
Αν τα παιδιά μου, τα παιδιά μας, μάθουν αυτό, θα είναι καλύτεροι άνθρωποι και πιο επιτυχημένοι σε όλα τα πεδία της ζωής τους.
Να είναι γενναιόδωρα – με τον χρόνο, τα λόγια και τα συναισθήματά τους
Γενναιοδωρία δεν είναι μόνο να μοιράζεσαι παιχνίδια.
Είναι να δώσεις την καρέκλα σου στο διάλειμμα.
Να πεις «μπράβο» χωρίς ζήλια.
Να αφήσεις τον άλλον πρώτον στη σειρά, ακόμα κι αν βιάζεσαι.
Μικρά πράγματα, αλλά μεγάλα σαν συμπεριφορά που συνήθως τα παιδιά αντιγράφουν από εμάς τους γονείς τους.
Να υπερασπίζονται τον πιο αδύναμο – και ας χαλάσουν λίγο την «ησυχία»
Αν δουν ότι κάποιοι κοροϊδεύουν ένα παιδί, να μη φεύγουν.
Να πουν «δεν είναι ωραίο αυτό» και να σταθούν δίπλα του.
Η σιωπή πολλές φορές πονάει περισσότερο από τη λέξη.
Εύχομαι τα παιδιά μου να έχουν το θάρρος να είναι η φωνή που στηρίζει τους αδύναμους και όσους έχουν ανάγκη.
Να λένε τη γνώμη τους, αλλά με σεβασμό
Να μάθουν να διαφωνούν χωρίς να προσβάλλουν,
να συζητούν χωρίς να ακυρώνουν,
να υπερασπίζονται αυτό που πιστεύουν ενώ αφήνουν χώρο στο άλλο παιδί να πιστεύει κάτι διαφορετικό.
Το «έχω άποψη» και το «ακούω τη δική σου» χωρούν στο ίδιο τραπέζι και είναι κάτι που ίσως είναι πιο σημαντικό να μάθουμε πρώτοι εμείς οι γονείς!
Είναι δύσκολα όλα τα παραπάνω; Όχι. Μπορεί να είναι στοιχεία και δεξιότητες που χρειάζονται καθοδήγηση και πρότυπο από εμάς για να τα αποκτήσουν τα παιδιά μας. Σίγουρα όμως αξίζει τον χρόνο και τον κόπο μας…
