Αρχική Σχολή Γονέων «Τη μια στιγμή ήσουν παιδάκι και την άλλη… έγινες 7!»

«Τη μια στιγμή ήσουν παιδάκι και την άλλη… έγινες 7!»

Σπάνια αντιλαμβανόμαστε πόσο γρήγορα πραγματικά περνά ο χρόνος με τα παιδιά μας, εκτός ίσως όταν παρατηρούμε πόσο τους κόντυναν τα παντελόνια… Έρχονται, όμως, κάποιες στιγμές, στα πρώτα παιδικά τους χρόνια που σαν δυνατό κύμα σε χτυπά η συνειδητοποίηση πως, να, τώρα δεν είναι πια μωρό ή τώρα έγινε παιδί. Μία τέτοια στιγμή, για πολλές μαμάδες, είναι και ο πρώτος ή δεύτερος χρόνος του παιδιού στο Δημοτικό σχολείο, εκεί γύρω στα 7 χρόνια που αποτελούν ίσως το πρώτο σοβαρό ορόσημο ότι πλέον έχεις ένα… μεγάλο παιδί! Αυτή η μαμά δεν θα μπορούσε να περιγράψει το συναίσθημα που σου γεννάται τότε καλύτερα…

«Αφού έβαλα τον 7χρονο γιο μου για ύπνο, αφού η φασαρία της ημέρας καταλάγιασε και οι σκέψεις μου ήταν πλέον το μόνο πράγμα που έκανε φασαρία στον χώρο, αφού κατέρρευσα στον καναπέ από μία ακόμα εξαντλητική μέρα μητρότητας, ένας βουβός υπόκωφος πόνος ξεκίνησε να σχηματίζεται στο στήθος μου. Προσπάθησα να ρυθμίσω την αναπνοή μου και τους χτύπους της καρδιάς μου και επιδίωξα να συγκεντρωθώ στην εξωφρενική ταχύτητα με την οποία περνά ο χρόνος.

Στιγμιαία ένιωσα πανικό και το μυαλό μου παραλίγο να διαλυθεί, καθώς προσπάθησα να θυμηθώ την τελευταία φορά που πραγματικά κοίταξα το αγόρι μου, την τελευταία φορά που πραγματικά το κράτησα στα χέρια μου, την τελευταία φορά που πραγματικά με χρειάστηκε. Μεγαλώνει, κάθε φορά που ανοιγοκλείνω τα μάτια μου, όλο και περισσότερο και γίνεται αυτός που προορίζεται να γίνει, πολύ πιο γρήγορα από όσο μπορούσα ποτέ να φανταστώ.

Η εποχή που ήταν μωρό και η επιβίωσή του εξαρτιόταν από εμένα έχει παρέλθει προ πολλού. Όπως και η περίοδος που ως μικρό αγόρι με κοίταζε διαρκώς, αναζητώντας με το βλέμμα του καθοδήγηση και έγκριση. Την θέση του πήρε αυτό το 7χρονο αγόρι, με την ακλόνητη εμπιστοσύνη στις επιλογές του, τις σκέψεις του αποσπασμένες πια από τις δικές μου, και μια βαθιά επιθυμία για ανεξαρτησία. Με κάποιον τρόπο, νιώθω σαν όλη αυτή η μετάβαση να έγινε μέσα σε μία νύχτα. Αλλά οι εποχές που πέρασαν λένε τη δική τους ιστορία. Έχουμε περάσει τα τελευταία 7 χρόνια προετοιμάζοντας αυτή τη στιγμή. Απλά δεν ήξερα ότι θα έρθει τόσο γρήγορα. Δεν ήξερα ότι στα 7 του θα νιώθει πλέον πανέτοιμος να εξερευνήσει όλα αυτά που συμβαίνουν στον έξω κόσμο.

Κοιτάζοντας πίσω, σε αυτό που τώρα μοιάζει με πολύ μακρινό παρελθόν, ήμασταν αποκλειστικά εγώ και το γλυκό μου αγόρι, να μοιραζόμαστε κοινές στιγμές, όπως ατελείωτα ταΐσματα, αλλαγές πάνας και εκπαίδευση ύπνου, και κάθε μέρα τότε έμοιαζε με αιωνιότητα. Τα πρώτα αυτά χρόνια ως νέα μαμά, η ζωή μου ήταν μια ομίχλη με ορισμένα φωτεινά ορόσημα που δεν είχα ιδέα πότε θα έρθουν και με πολύτιμες στιγμές που αφήνεις να γλιστρήσουν μέσα από τα κουρασμένα σου χέρια.

Τα πρώτα αυτά χρόνια απλά επιβιώνεις. Καταναλώνεις τεράστιες ποσότητες καφεΐνης για να μπορέσεις να δεις καθαρά μέσα από την ομίχλη. Στη φάση αυτή, είσαι σωματικά ανίκανη να φανταστείς πόσο γρήγορα εσύ και το παιδί σου θα προχωρήσετε από το ένα στάδιο ζωής στο επόμενο, γιατί συνήθως βιάζεσαι –σπάνια σταματάς να πάρεις μια ανάσα και να γευτείς πραγματικά τη στιγμή μέσα στην οποία βρίσκεσαι. Κανείς δεν σου λέει, ότι κάποια μέρα θα γυρίσεις να κοιτάξεις το μωρό σου και το μωρό σου δεν θα είναι πια εκεί.

Η αλήθεια είναι, ότι αυτό το αγόρι, το πρώτο μου, δεν προοριζόταν ποτέ να είναι δικό μου για πάντα, όσο κι αν η καρδιά μου λέει το ακριβώς αντίθετο κάθε φορά που τον βλέπω να κάνει ένα ακόμα βήμα προς τον έξω κόσμο. Θέλω να φωνάξω “Έ, πού πας; Μου ανήκεις!” Όμως εκείνος είναι φτιαγμένος για να κινείται μπροστά, αφήνοντας πίσω το δικό του χνάρι. Όπως ακριβώς ο χρόνος του στη μήτρα μου δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα, έτσι και ο χρόνος του στο σπίτι μου δεν θα κρατήσει για πάντα. Θα είναι εδώ ακριβώς όσο χρειάζεται για να πατήσει γερά στα πόδια του, να ωριμάσει και έπειτα να προχωρήσει στην επόμενη φάση.

Όταν έγινε 7, η συνειδητοποίηση αυτή ήταν λες και ήρθε από το πουθενά και με χτύπησε κατάμουτρα. Σοκαρίστηκα. Σα να με έριξε κάτω ο άνεμος. Φυσικά, αυτό θα συνέβαινε έτσι κι αλλιώς. Οι εποχές αλλάζουν, ο χρόνος κυλά αργά από το ένα λεπτό στο επόμενο και τα παιδιά αναπόφευκτα μεγαλώνουν. Το ξέρω αυτό. Απλά δεν το είχα σκεφτεί καθαρά μέχρι που έγινε 7. Υποθέτω, είχα σκυμμένο το κεφάλι μου πάνω από τα μικρά καθημερινά και δεν πρόσεχα αρκετά. Και να τώρα που φτάσαμε εδώ.

Κάνω πλέον σκόπιμες προσπάθειες να μένω στις στιγμές περισσότερο. Να νιώθω το βάρος του σώματός του που όλο μεγαλώνει καθώς πέφτει πάνω μου για να με αγκαλιάσει, τα σαλιάρικα φιλιά του που ακόμα μου χαρίζει όλο αγάπη –μόνο την ώρα του ύπνου, φυσικά. Το βλέμμα στο πρόσωπό του κάθε πρωί καθώς ξυπνά και μεταμορφώνεται περισσότερο σε μεγάλο αγόρι και λιγότερο σε παιδάκι.

Προσπαθώ να πατώ το κουμπί της παύσης περισσότερο και συνειδητά να φέρνω στο νου μου αυτά τα 7 χρόνια αγκαλιών, φιλιών και αγάπης που έχουμε μοιραστεί. Και παρόλο που ο πόνος για το μωρό μου δεν υποχωρεί άμεσα, σιγά-σιγά μεταλλάσσεται σε ευγνωμοσύνη για όλον αυτόν τον χρόνο που είχαμε. Και επιτέλους παίρνω αυτή την τόσο απαραίτητη ανάσα, καθώς το αγόρι μου κοιμάται με ασφάλεια και το κοιτάζω για μία μόνο στιγμή ακόμα, πριν έρθει η επόμενη φάση».

Πηγή: scarymommy.com


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Design by | WebOlution & Powered by | Access Point
Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.


Όλα όσα αφορούν εσάς και το παιδί σας
τώρα στο e-mail σας

Εγγραφή στο Newsletter