Το παιδί δεν έχει καμία προσδοκία να είμαστε καλύτεροι για να μας αγαπήσει και δεν αμφισβητεί ποτέ την αξία μας

«Να ήμουν λίγο πιο αθλητική. Δεν κάνω τίποτα. Θα μπορούσε το παιδί μου να αγαπήσει τον αθλητισμό γιατί κι εγώ ασχολούμουν περισσότερο με τα σπορ. Ούτε ποδήλατο δεν κάνω.»

«Να έβγαζα περισσότερα χρήματα. Να είχα μια καλύτερη θέση και να ήμουν σημαντικότερος και πιο πετυχημένος. Να είναι υπερήφανος ο γιος μου για μένα.»

«Να ήμουν πιο δημιουργική. Να κάνω χειροτεχνίες, να έχω φοβερές ιδέες, να της προσφέρω περισσότερα ερεθίσματα. Είμαι μια βαρετή μαμά.»

«Να είχα περισσότερα χόμπι. Να ήμουν πιο ενδιαφέρον άνθρωπος, πιο κοινωνικός ίσως, να είχα καταφέρει πράγματα στη ζωή μου μοναδικά, αξιοθαύμαστα. Τίποτα δεν έχω κάνει να πω στο παιδί μου»

«Να μπορούσα να ζωγραφίσω, να ήμουν πιο πολύ της τέχνης, να πιάνει το χέρι μου, να μάθει την τέχνη. Δεν θα τη μάθει.»

«Να ήμουν πιο αδύνατη, όμορφη, να βάφομαι περισσότερο, να περιποιούμαι, να ήμουν πιο θηλυκή, να ντύνομαι καλύτερα. Πώς με βλέπει το παιδί μου έτσι; Τι γυναίκα είμαι εγώ; Τι βλέπει η κόρη μου;»

«Να φαινόμουν πιο δυνατός, με καλύτερο σώμα, γυμνασμένο, να ήμουν πρώτος σε ένα σπορ, να είχα δύναμη και επιρροή, είμαι μικρός και αδύναμος. Ντρέπομαι κάποιες φορές στο γιο μου»

«Να ήμουν λίγο πιο συναισθηματική, τρυφερή, χουχουλιάρα, ευαίσθητη. Είμαι ψυχρή, και πρακτική, δεν είναι έτσι οι μαμάδες.»

«Να είχα πιο κέφι και ζωντάνια να παίξω, να το κάνω να γελάει, να δείχνω ότι αγαπώ τη ζωή και δεν με νοιάζει τίποτα, να βλέπει μια μαμά, αυθόρμητη, ζωντανή, που δεν φοβάται τίποτα και όλο δοκιμάζει»

Πόσες φορές σκέφτομαι πόσο καλύτερη μπορεί να ήμουν και τι μπορεί χάνει το παιδί μου που είμαι έτσι.

Πότε ήταν η πρώτη φορά που νιώσαμε ότι έπρεπε να είμαστε κάπως αλλιώς για να μας αγαπάνε περισσότερο;

‘Επρεπε να είμαστε κάπως αλλιώς για να είμαστε αρκετοί;
Πότε ήταν η πρώτη φορά που νιώσαμε ότι αν απλά είμαστε ο εαυτός μας δεν ήταν εντάξει;

Πότε ήταν η πρώτη φορά που έπρεπε να ικανοποιήσουμε κάποιες προσδοκίες για να καταφέρουμε να είμαστε αγαπητοί;

Παλιά, παιδιά, από παλιά είναι αυτή η ανάμνηση…

Το παιδί δεν έχει καμία προσδοκία να είμαστε καλύτεροι για να μας αγαπήσει, δεν αμφισβητεί ποτέ την αξία μας και αυτό που είμαστε.

Θέλει τη μαμά του, και τον μπαμπά του, αυτό θέλει.

Δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από αυτό που είμαστε για να λάμψει ολόκληρο όταν είναι μαζί μας. Απλά βλέπει τη μαμά του, όχι τα χόμπι της, τη δουλειά της, το πώς είναι, ή τι έχει καταφέρει.

Το να προσπαθούμε συνεχώς να αλλάξουμε σε κάτι άλλο και να θέλουμε το παιδί να χαρεί ή να ακολουθήσει το πιέζει. Γιατί μας βάζει σε μια θέση παιδιού που ψάχνει την αποδοχή, και δεν θέλει το παιδί, ένα παιδί για γονέα.

Χριστίνα Γκίκα 

Parent Coach (σύμβουλος υποστήριξης γονέων), σύμβουλος Θετικής Διαπαιδαγώγηση, Πιστοποιημένη Εκπαιδεύτρια του Parent Effectiveness Training