Τα νεότερα επιστημονικά δεδομένα για την παχυσαρκία έχουν αλλάξει την εικόνα που είχαμε έως σήμερα. Πλέον είναι αποδεδειγμένο ότι η παχυσαρκία είναι μία υποτροπιάζουσα νόσος και μάλιστα με γονιδιακό υπόβαθρο.
Στο πλαίσιο του 2ου Συνεδρίου του Infokids για την Υγεία, ο Χρίστος Μουλάς, φοιτητής και μέλος του Πανελληνίου Συλλόγου Στήριξης Ατόμων με Παχυσαρκία «Ιμερόεσσα», μίλησε μέσα από την καρδιά του για το δικό του ταξίδι από την παχυσαρκία προς την υγεία.
«Ονομάζομαι Χρίστος Μουλάς, είμαι φοιτητής του τμήματος Διαιτολογίας-Διατροφολογίας του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου και πρώην άτομο με παχυσαρκία. Καθ’ όλη μου τη ζωή είχα παραπάνω κιλά, ήμουν το πιο εύσωμο παιδί στην τάξη, αλλά ποτέ δεν είχα πάρει στα σοβαρά το κομμάτι της διατροφής. Θεωρούσα ότι, επειδή πάσχω από τη νόσο Hashimoto, το παιχνίδι ήταν χαμένο. Το Hashimoto, πολύ αδρά, αποτελεί μια νόσο του θυρεοειδούς αδένα που, αν δεν ελέγχεται, καθιστά την απώλεια βάρους εξαιρετικά δύσκολη.
Ώσπου το καλοκαίρι του 2023, με το πέρας των Πανελλαδικών εξετάσεων, κάτι μέσα μου άλλαξε. Ένιωθα πλέον την ανάγκη να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου και να αρχίσω να ζω. Δεν ήθελα πλέον να είμαι ο «εύκολος στόχος» λόγω της εικόνας μου και των περιττών μου κιλών.
Και πράγματι, για πρώτη φορά, μετά από διάσπαρτες προσπάθειες τα προηγούμενα έτη, τα κατάφερα. Από το μέγιστο βάρος μου, τα 106 κιλά, έπεσα στα 80. Και είμαι σίγουρος για το τι σκέφτεστε: «Αυτός όχι μόνο έφτιαξε το σώμα του, αλλά πέρασε και Διαιτολόγος, όλα πήγαν τέλεια». Η πραγματικότητα, όμως, είναι λίγο διαφορετική.
Πρώτον, στη Διαιτολογία βρέθηκα «από σπόντα». Ήταν μια επιλογή στο μηχανογραφικό μου χωρίς να είμαι σίγουρος αν θα μου άρεσε – ήξερα απλά ότι μου άρεσαν οι επιστήμες υγείας.
Δεύτερον, και σημαντικότερο: παρόλο που το νούμερο στη ζυγαριά έπεφτε, η ψυχολογία μου δεν ανέβαινε. Πίστευα ότι η απώλεια βάρους θα ήταν η «πανάκεια» για όλα μου τα προβλήματα. Ότι η αυτοεκτίμησή μου θα εκτοξευόταν μόλις άλλαζε ο καθρέφτης. Έκανα τεράστιο λάθος.
Αυτή η βίαιη αλλαγή σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα δεν έγινε με γνώμονα την αγάπη για αυτό που έχτιζα, αλλά με μίσος για αυτό που ήμουν, αυτό που έβλεπα. Μου έλειπαν δηλαδή τα απαραίτητα εφόδια ή και ένας φορέας σαν την Ιμερόεσσα που θα με βοηθούσε να καταλάβω ότι η αξία μου ως οντότητα είναι ανεξάρτητη από έναν αριθμό ή ένα είδωλο.
Πού οδήγησε αυτό; Σε έναν φαύλο κύκλο. Στη συνεχή σύγκριση με τα αψεγάδιαστα πρότυπα των social media. Σε ακραία υποθερμιδικές δίαιτες και, νομοτελειακά, στην υπερφαγία. Κυνηγούσα μια «ομορφιά» που είχα πλάσει στο μυαλό μου, αγνοώντας την υγεία μου.
Σήμερα, στέκομαι μπροστά σας όχι ως ένα «πρότυπο επιτυχίας», αλλά ως ένας άνθρωπος που έμαθε με τον δύσκολο τρόπο ότι ένα υγιές σώμα είναι όμορφο, αλλά ένα όμορφο σώμα δεν είναι απαραίτητα υγιές.
Αν βρίσκομαι σήμερα σε αυτό το πάνελ, είναι για να σας πω ότι το μεγαλύτερο λάθος μου δεν ήταν τα κιλά μου, αλλά οι παρωπίδες που φορούσα. Αγνοούσα τους ειδικούς, αγνοούσα την επιστημονική τεκμηρίωση και προσπαθούσα να λύσω ένα σύνθετο πρόβλημα μόνος μου.
Σκοπός μου, λοιπόν, δεν είναι ούτε να γίνω παράδειγμα προς μίμηση, ούτε προς αποφυγή. Κάτι ενδιάμεσο. Να δώσω κίνητρο σε αυτούς που το έχουν ανάγκη και να τους παροτρύνω να μην κάνουν τα ίδια λάθη με εμένα. Αγαπήστε τον εαυτό σας και θα αγαπήσετε και το ταξίδι.
Κλείνοντας, ίσως μπορώ να πω με σιγουριά πλέον πως η Διαιτολογία για μένα δεν ήταν απλά μια «σπόντα» στο μηχανογραφικό, αλλά μια τυχερή μου ατυχία».
