Κάποτε μέναμε στη θάλασσα όλη την ημέρα και γυρίζαμε κατάκοποι το βράδυ για να καθίσουμε στις αυλές για δροσιά χωρίς κλιματιστικό και ανεμιστήρες. Μια βεντάλια ήταν αρκετή.
Παλιές γλυκιές καλοκαιρινές αναμνήσεις ανέσυρε και το facebook για να μας θυμίσει τότε που ήμασταν παραθεριστές η μαμά μας πήγαινε στη θάλασσα όπου μέναμε όλη την ημέρα και το βράδυ γυρίζαμε κατάκοποι για να δροσιστούμε στις αυλές των μονοκατοικιών. Δίπλα ήταν οι τενεκέδες με τους βασιλικούς και μοσχοβόλαγε η ατμόσφαιρα. Τρώγαμε καρπούζι και πετάγαμε τα κουκούτσια στα παρτέρια.
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν καλοκαιρινές διακοπές που κρατούσαν δύο με τρεις μήνες.Ειχαν το όνομα “Παραθέριση”.
Πολλοί μάλιστα έφευγαν αρχές Ιουνίου ή αρχές Ιουλίου και επέστρεφαν στα μέσα Σεπτεμβρίου.
Οι διακοπές κράτουσαν τόσο πολύ που ένιωθες τη νοσταλγία να επιστρέψεις στο σχολείο και να δεις τους φίλους σου.
Με 50 δραχμές το πρωί στην παραλία ,για να αγοράσεις λουκουμά,παγωτό ή κόκα κόλα .
Ήμασταν χαρούμενοι, παίζαμε όλοι μαζί, ήμασταν όλοι ίδιοι και όπου έτρωγαν τέσσερις, έτρωγαν και πέντε, έξι ή περισσότεροι.
Κανείς δεν χρειαζόταν να διαβάσει το καλοκαίρι και το μόνο πρόβλημα για εμάς τα παιδιά ήταν να μην τρυπήσουμε την μπάλα, να μην σπάσουμε το ποδήλατο και τα γόνατα παίζοντας ποδόσφαιρο, κουτσό, μήλα.
Εν τω μεταξύ έφτανε ο Σεπτέμβριος, η κανονικότητα επέστρεφε.Επιστρέφαμε στο σχολείο, η ζωή ξανάρχιζε και το πρώτο θέμα στο σχολείο ήταν πάντα «Πως περάσατε στις διακοπές ».
Σήμερα όλα έχουν αλλάξει, όλα είναι διαφορετικά. Οι διακοπές κρατάνε τόσο λίγο που όταν γυρνάς δεν ξέρεις καν αν έφυγες ή αν το ονειρεύτηκες.
Η κοινωνία ήταν καλύτερη, υπήρχε αγάπη, οικογένεια, σεβασμός και αλληλεγγύη. Είμαστε τυχεροί που ζήσαμε έτσι.
Η ζωή ήταν τελικά η αληθινή..
