Η 5η Οκτωβρίου είναι μια ημέρα με ιδιαίτερο συμβολισμό καθώς είναι αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών.
Ο εκπαιδευτικός δεν είναι επάγγελμα είναι λειτούργημα
Oι εμπνευσμένοι εκπαιδευτικοί μπορούν να αλλάξουν τη ζωή του παιδιού που διδάσκουν. Το λειτούργημά τους είναι ανεκτίμητο. Ο καλός εκπαιδευτικός εκτός από τις γνώσεις μεταδίδει και την αγάπη για τη μόρφωση αλλά και τους τρόπους και τα μέσα για να ανακαλύπτει ο μαθητής μόνος του τη γνώση. Επιζητεί το διάλογο, καλλιεργεί την κρίση των μαθητών, θέτει ερωτήματα στους τελευταίους και δεν προωθεί την αποστήθιση. Δημιουργεί με τους μαθητές του μια μοναδική σχέση που τους ενώνει για πάντα. Έχει χρέος να προβάλλει τις αξίες της ζωής, να ξυπνήσει στα παιδιά το καλό που έχουν μέσα τους.
Προς επίρρωση όλων αυτών δεν ξεχνάμε τα λόγια του σπουδαίου Νίκου Καζαντζάκη «Ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας το μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες.»
Με αφορμή τον σημερινό εορτασμό, επικοινωνήσαμε με 6 εκπαιδευτικούς και τους ζητήσαμε να μας πουν πώς εκλαμβάνουν το νόημα της Παγκόσμιας Ημέρας Εκπαιδευτικού. Οι απαντήσεις τους αποδεικνύουν την τεράστια αγάπη τους για τους μαθητές καθώς και δικαιολογούν απόλυτα την άποψη ότι το έργο του εκπαιδευτικού δεν είναι επάγγελμα, αλλά λειτούργημα. Είναι έργο προσφοράς και αγάπης προς τους μαθητές, που βλέπουν στο πρόσωπο του δασκάλου ή της δασκάλας ένα πρόσωπο εφάμιλλο της μητέρας και του πατέρα τους.
Μάριος Μάζαρης, Δάσκαλος στο 13ο Δημοτικό Σχολείο Κερατσινίου:
«Τα πρώτα χρόνια δεν καταλάβαινα διαφορά, ήμουν ο ίδιος και μέσα και έξω απ’ το σχολείο. Μεγαλώνοντας είδα ότι δεν είμαι· μέσα στο σχολείο είμαι η καλύτερη εκδοχή μου, αυτός που θα ήθελα κι εγώ να γίνω, αυτός που θα είναι στήριγμα, ιδέα, γιορτή, συζήτηση. Χρόνο με τον χρόνο απλώθηκε ο εαυτός μου, ο μέσα στο σχολείο έγινε κι έξω απ’ αυτό, ήρθαν οι εαυτοί και συμφιλιωθήκαν και βρήκα κι εγώ τον τρόπο να τους παρουσιάζω. Γεια σας, είμαι ο Μάριος και είμαι δάσκαλος σας. Κι είμαι γονιός και συγγενής, φίλος, γιατρός και η παρέα, είμαι αυτός που θέλει να θυμάστε όχι για όσα μας έμαθε, αλλά για όσα εσείς του μάθατε.»
Γεωργία Οικονόμου, Δασκάλα στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Λυκόβρυσης:
“Οι εκπαιδευτικοί που δίνουν την ψυχή τους στις τάξεις γιορτάζουν κάθε μέρα. Και παίρνουν το πιο ακριβό δώρο του κόσμου: ένα παιδικό χαμόγελο. Γι αυτό η σημερινή μέρα είναι λίγο έως πολύ αδιάφορη για μένα. Ίσως μόνο είναι μια ευκαιρία να θυμηθούν την ύπαρξή μας οι πολιτικοί και να προσπαθήσουν να διευκολύνουν το δύσκολο έργο μας…”
Βίκυ Ξανθοπούλου, Νηπιαγωγός στο Ολοήμερο Νηπιαγωγείο Ποταμιάς Θάσου:
Ο Δάσκαλος γιορτάζει κάθε μέρα. Κάθε λεπτό μέσα στην τάξη είναι γιορτή. Η περιπέτεια της μάθησης είναι συναρπαστική και είναι πρόκληση. Και ο Δάσκαλος ζει συναρπαστικά ταξίδια κάθε μέρα με τους μαθητές του και έχει τη δύναμη να αλλάξει αυτόν τον κόσμο. Σ’ αυτό ελπίζουμε και επενδύουμε εμείς οι Δάσκαλοι!
Ράνια Κουκλή, Δασκάλα στο 30ο Δημοτικό Σχολείο Περιστερίου:
Η σημερινή ημέρα είναι αρκετά ξεχωριστή για όλους εμάς που ασχολούμαστε με παιδιά, μικρά ή μεγάλα! Καθημερινά, αισθάνομαι πως ποτέ δεν είναι αρκετό αυτό που κάνω για τα μικρά μου.
Πάντα το μεσημέρι γυρίζοντας σπίτι, σκέφτομαι πώς θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά το μάθημα της μέρας. Η αγάπη ωστόσο που εισπράττω κάθε στιγμή από τα παιδιά μου με κάνει κάθε μέρα να χαμογελώ πλατιά και να συνεχίζω να προσπαθώ για αυτά! Σήμερα λοιπόν, γιορτάζω την ευλογία που νιώθω κάθε πρωί με την πρώτη τους καλημέρα και το μασκοφόρο χαμόγελό τους!
Απόστολος Πάππος, Νηπιαγωγός στο 10ο Νηπιαγωγείο Κερατσινίου:
Ξημέρωνε. Σε λίγο οι χιλιάδες αστερίες που είχαν ξεβραστεί στην αμμουδιά θα πέθαιναν με το πρώτο φως του ήλιου. Κάποιος μαζεύει και ρίχνει όσους μπορεί μέσα στη θάλασσα. Ένας άλλος τον πλησιάζει. «Τι νομίζεις ότι κάνεις; Σε λίγα λεπτά θα ξημερώσει. Νομίζεις ότι μπορείς να αλλάξεις την τύχη όλων αυτών;» του είπε. Τον κοίταξε, κρατώντας έναν αστερία. «Γι’ αυτόν εδώ η τύχη μόλις άλλαξε», του απάντησε και πέταξε τον αστερία στη θάλασσα.
Η ιστορία αυτή είναι γνωστή. Δε ξέρω πόσοι παιδαγωγοί, Έλληνες ή διεθνώς, αισθάνονται διασώστες που αλλάζουν προδιαγεγραμμένες τροχιές μικρών ανθρώπων, δε μπορούμε άλλωστε να τους συγκρίνουμε, καθώς εργάζονται σε απείρως διαφορετικότερες συνθήκες. Ο δάσκαλος που διδάσκει σε υπαίθριες τάξεις, μέσα σε κοντέινερ ή σε ερείπια, σε κάποια τριτοκοσμική ή εμπόλεμη χώρα, προφανώς δεν μπαίνει δίπλα σε έναν Σκανδιναβό που δουλεύει σε έναν χώρο όπου έχει προσεχθεί μέχρι και το τελευταίο καρφί που υπάρχει.
Σε 10-15 χρόνια, το επάγγελμα του εκπαιδευτικού στον «δυτικό κόσμο» θα εξασκούν λιγότεροι από τους μισούς σε σχέση με σήμερα. Ρομπότ, νοημοσύνες, οθόνες, λογισμικά θα αντικαταστήσουν μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών, τάξεων, σχολείων. Όμως, ο κόσμος δε θα πάψει ποτέ να έχει ανάγκη τους παιδαγωγούς, τους ανθρώπους που δε δίνουν απλά γνώση και αγωγή, αλλά μαθαίνουν στα παιδιά, ένα προς ένα, και με μεγάλη λεπτομέρεια, τα υλικά από τα οποία φτιάχνονται τα όνειρα. Εσείς ξέρετε από τι φτιάχνονται τα όνειρα;
Εμένα μου τα έμαθαν κάποτε οι δικοί μου παιδαγωγοί: Χρόνια πολλά Γιάννη Βελή που σου χρωστώ τα πάντα και Χρυσούλα Μπουζάνη με το σπάνιο εύρος.
Θάλεια Αθανίτη, Μουσικός στη Σχολή Χιλλ:
Για μένα για έναν εκπαιδευτικό που τιμά το λειτούργημα του, κάθε μέρα είναι παγκόσμια μέρα προσφοράς αγάπης φροντιδας και γνώσης προς τα παιδιά του.
