Οι περισσότεροι από εμάς, όταν ήμασταν παιδιά, έχουμε παίξει σε αλάνες, έχουμε λερωθεί μέχρι τα νύχια, έχουμε φάει χώμα – εντάξει, όχι όλοι – και υπήρξαν φορές που έχουμε πιάσει φαγητό με βρώμικα χέρια. Φυσικά, δεν μιλάμε για τους βασικούς κανόνες υγιεινής που πρέπει να μαθαίνουν και να τηρούν τα παιδιά μας για λόγους υγείας. Αλλά η υπερβολική προστασία τελικά δεν ωφελεί κανέναν. Ούτε εμάς, τους γονείς, που τρέχουμε πίσω τους φωνάζοντας συνεχώς «μη», ούτε τα ίδια τα παιδιά, που δεν αισθάνονται ελεύθερα να ζήσουν και να παίξουν ανέμελα.
Διαβάστε επίσης: 6 μαθήματα ανατροφής παιδιών από την Δανία, την πιο ευτυχισμένη χώρα του κόσμου
Οι Δανοί γονείς αφήνουν τα παιδιά τους να παίζουν έξω στη βροχή, να πλατσουρίζουν στη λάσπη και να λερώνονται όσο θέλουν – και όπως φαίνεται έχουν δίκιο. Μελέτες δείχνουν ότι το παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους, ακόμα κι αν βρέχει ή έχει λάσπες, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και ενισχύει τη δημιουργικότητα.
Στη Δανία είναι συνηθισμένο να βλέπεις παιδιά ντυμένα ζεστά, να πηδούν σε λιμνούλες και να καλύπτονται από λάσπη – όλα στο όνομα της υγιούς ανάπτυξης.
Τώρα, λοιπόν, που το φθινόπωρο και οι βροχερές μέρες είναι εδώ, αντί να κρατάμε τα παιδιά μέσα τις βροχερές μέρες, ίσως θα έπρεπε να αγκαλιάσουμε την ακαταστασία και να τα αφήσουμε να εξερευνήσουν τον κόσμο όπως είναι.
Αφήστε τα παιδιά να βγουν έξω, να παίξουν, να κυλιστούν στο χώμα, να λερωθούν, να πιάσουν ζωάκια και να χαρούν τη φύση.
Επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι τα φυσιολογικά βακτήρια που ζουν στο δέρμα ενεργοποιούν διαδικασίες που εμποδίζουν τη φλεγμονή όταν τραυματιζόμαστε. Παράλληλα, ο φόβος των νέων γονιών να αφήσουν το παιδί τους σε περιβάλλον με μικρόβια μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο για διάφορες ασθένειες. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε σχεδόν αποστειρωμένο περιβάλλον μπορεί να αναπτύξουν αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα, γίνονται πιο ευαίσθητα σε ασθένειες και αλλεργίες.
Ο Dr. Jack Gilbert, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και ερευνητής μικροβιακών οικοσυστημάτων, κατέληξε ότι τα παιδιά πρέπει να έχουν αλληλεπίδραση με το περιβάλλον και να μην μένουν κλεισμένα μέσα στο σπίτι. «Η πιπίλα θα πέσει κάτω, το παιδί θα χαϊδέψει τον σκύλο και θα βάλει το χέρι στο στόμα, θα βγει έξω και θα κυλιστεί στο χώμα, θα γεμίσει λάσπη – και όλα αυτά επιστημονικά είναι καλά», λέει. Οι έρευνες του δείχνουν ότι η επαφή των παιδιών με μικρόβια όχι μόνο δεν είναι επιβλαβής, αλλά μπορεί να είναι ευεργετική.
Όπως τονίζει: «Τα βρώμικα παιδιά είναι ευτυχισμένα παιδιά». Ας αφήσουμε λοιπόν τα παιδιά μας να ζήσουν φυσιολογικά. Να βγουν έξω, να παίξουν, να λερωθούν και να επιστρέψουν σπίτι γεμάτα χώματα – όπως άλλωστε κάναμε κι εμείς όταν ήμασταν παιδιά.
