Η σχέση που οι περισσότεροι γονείς αναπτύσσουν με το πρώτο τους παιδί είναι πάντα ξεχωριστή συγκριτικά με αυτήν που χτίζουν με κάθε επόμενο. Είναι λογικό: Το πρώτο σου παιδί σε κάνει γονιό. Σε μαθαίνει πώς να λειτουργείς. Μαζί του βιώνεις όλες τις πρώτες φορές. Μαζί του αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει να φέρνεις στον κόσμο ένα μικροσκοπικό απροστάτευτο πλάσμα, το οποίο τη μία μέρα είναι απόλυτα εξαρτημένο από εσένα και την επόμενη σου αφήνει το χέρι και κάνει τα ολόδικά του, θαρραλέα βήματα στον κόσμο.
Το παιδί αυτό, δεν σταματά ποτέ να σε εντυπωσιάζει, δεν σταματά ποτέ να σου προκαλεί δέος, αλλά και να σου θυμίζει, ότι τα παιδικά χρόνια περνούν τόσο μα τόσο γρήγορα.
Το παρακάτω γράμμα μιας μαμάς προς την πρωτότοκη κόρη της στα… μισά των παιδικών της χρόνων, μας συγκίνησε βαθιά:
«Αγαπημένη μου κόρη,
Δεν έχω καταλάβει πώς και γιατί φτάσαμε ως εδώ τόσο γρήγορα. Είναι, τελικά, αλήθεια αυτό που μου έλεγαν όλοι: Οι μέρες είναι ατελείωτες, αλλά τα χρόνια κυλούν σαν το νερό. Παλαιότερα απλά χαμογελούσα και τους πίστευα –δεν τους φθονούσα ποτέ αυτούς που είχαν μεγάλα παιδιά. Αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ, ότι τα χρόνια θα περάσουν ΤΟΣΟ γρήγορα.
Σε κοιτάζω τώρα και συνειδητοποιώ, ότι έχουμε φτάσει σχεδόν στα μισά. Στο μέσο αυτό σημείο των παιδικών σου χρόνων. Το σημείο που το να είσαι εδώ, μέσα στην οικογένεια, ισαπέχει από αυτό που θα φύγεις, για να ξεκινήσεις τις σπουδές σου και την ενήλικη ζωή σου. Το σημείο που τα εντελώς κοριτσίστικα πράγματα τελειώνουν και αρχίζουν σιγά-σιγά τα εφηβικά. Τεχνικά μπαίνεις στην εφηβεία. Το πρώτο μου μωρό.
Όταν σε κοιτάζω, βλέπω όλα αυτά που μου έλεγαν όλοι ότι θα έβλεπα σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο.
Βλέπω ακόμα εκείνο το νεογέννητο που τα μάτια του όταν γεννήθηκε ήταν ορθάνοιχτα, δεν έκλειναν ποτέ και είχαν “κλειδώσει” πάνω με σε εκείνο το δωμάτιο του μαιευτηρίου, πριν από πολλά χρόνια.
Βλέπω ακόμα το νεογέννητο που δεν μπορούσε να σταματήσει να κοιτάζει την αντανάκλασή του στο καθρεφτάκι του γυμναστηρίου, ξαπλωμένο στο αφράτο χαλάκι, στη μέση του παλιού μας διαμερίσματος.
Βλέπω ακόμα το 2χρονο που ούρλιαζε με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του, για να του πάρω αυτά τα εντελώς άβολα, σατέν παπούτσια –αντί για αθλητικά- μέχρι που τελικά ενέδωσα και τα πήρα. Και δεν τα έβαλες ποτέ.
Βλέπω ακόμα το 3χρονο που έτρεχε πάνω-κάτω σε όλο το σπίτι, κάθε απόγευμα, φορώντας το φόρεμα της Έλσα και τσιρίζοντας, ενώ εγώ (γελώντας) προσπαθούσα να το ηρεμήσω, για να μην ξυπνήσει τη νεογέννητη αδελφούλα του.
Στα μάτια μου είσαι ακόμα αυτό το μωρό, αυτό το νήπιο, αυτό το παιδάκι που άφηνα κάθε πρωί στο Νηπιαγωγείο και δεν έλεγε να ξεκολλήσει από την αγκαλιά μου.
Και τώρα είσαι το μεγάλο μου κορίτσι. Τώρα είσαι πραγματικά μεγάλο κορίτσι.
Είσαι ένα κορίτσι που ξέρει ακριβώς τι κάνει, ωστόσο κρυφά αμφισβητείς και εσύ πολλές φορές τον εαυτό σου.
Είσαι ένα κορίτσι που λειτουργεί σαν αρχηγός με την αδερφούλα του, αλλά και που συχνά σκέφτεται, ότι οι ιδέες μιας μικρής αδερφούλας μπορεί να είναι πιο διασκεδαστικές!
Είσαι ένα κορίτσι που “λυσσάει” να τα δοκιμάσει όλα (χορό, μουσική, τέχνες, αθλήματα), αλλά και που απλά θέλει να γυρίζει στο σπίτι μετά το σχολείο και να χαλαρώνει χωρίς κανένα πρόγραμμα.
Αναλαμβάνεις εργασίες και project και έχεις πολλές απαιτήσεις από τον εαυτό σου. Και, αν η ζωγραφιά ή η άσκηση στο φυλλάδιο δεν “βγει” όπως ακριβώς την είχες στο μυαλό σου, είσαι υπερβολικά σκληρή με τον εαυτό σου.
Μικρό μου κορίτσι, είσαι εγώ.
Και είσαι και ΕΣΥ.
Όταν κάθεσαι στο πιάνο και μετράς το τέμπο δυνατά, ενώ τα δάχτυλά σου χτυπούν τις νότες… εμφανίζεται –η γιαγιά σου, η μαμά μου. Όταν είσαι πάνω στη σκηνή, χαμογελώντας πλατιά, με τις χορευτικές σου φιγούρες που νωρίτερα δοκίμαζες στην κουζίνα μας, είσαι εκείνη. Όταν χτενίζεις τα υπέροχα, στιλπνά μαλλιά σου και σηκώνεις τα μισά από αυτά για να τονίσεις πόσο πλούσια και μακριά είναι (τυχερή!), τη βλέπω! Μπορεί να μην είναι εδώ μαζί μας πια, αλλά είναι εκεί, μέσα σου. Μέσα σου, αγαπημένη μου, η ζωή της συνεχίζεται και μου δίνει δύναμη, με τρόπους που δεν μπορείς να φανταστείς.
Ναι, κορίτσι μου. Τόσα πολλά βλέπω, όταν σε κοιτάζω. Και είμαι παραπάνω από ευγνώμων που είσαι ο εαυτός σου, που είσαι δική μου και είμαι δική σου.
Για πάντα.
Με αγάπη,
Η μαμά.»
Πηγή: mom.me
πηγή φωτο: STRADPhotogrpahy
