Αγαπημένο μου παιδί, ό,τι κι αν συμβαίνει είμαι μαζί σου…

Είναι κι αυτές οι μέρες που γυρίζει στο σπίτι με νεύρα. Που κάτι έχει συμβεί στο σχολείο, αλλά σου λέει μισόλογα και -το χειρότερο;- η συμπεριφορά του προδίδει ότι βασανίζεται και κάνει λες και φταις εσύ γι’αυτό. Είναι μέρες που και η δική σου υπομονή τελειώνει και υψώνεις τη φωνή. Κοπανάς το βιβλίο στο γραφείο του και σηκώνεσαι και φεύγεις, γιατί δεν αντέχεις άλλο να του μιλάς και να νιώθεις ότι σε «γράφει».

Αυτές ακριβώς είναι οι μέρες που, αφού πάρεις μερικές βαθιές ανάσες, πρέπει να γυρίσεις πίσω. Εσύ. Όχι το παιδί. Αυτές είναι οι μέρες που πρέπει να καθίσεις δίπλα του, να το πάρεις μια αγκαλιά και να του πεις τα παρακάτω λόγια που τόσο πολύ διψά να ακούσει. Πες τα με τον δικό σου τρόπο, αλλά μείνει στην ουσία: Είσαι μαζί του. Όσο κι αν θυμώνει μαζί σου, όσο κι αν λογομαχήσετε πριν λίγο, εσύ είσαι και θα είσαι πάντα δίπλα του. Σύμμαχος και κορυφαίος θαυμαστής:

Αγαπημένο μου παιδί,

Είμαι μαζί σου.

Ήμουν μαζί σου όταν ήσουν στην κοιλιά μου. Ήμουν πρησμένη, βαριά, κουρασμένη, όμως ήμουν μαζί σου.

Ήμουν μαζί σου τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά και τις ώρες του τοκετού, όταν ειλικρινά πίστευα ότι δεν θα αντέξω άλλο.

Ήμουν μαζί σου όταν σε κρατούσα και σε θήλαζα και μύριζα το τέλειο δερματάκι σου.

Ήμουν μαζί σου στις 3 το πρωί και μετά ξανά στις 3:45. Ήμουν μαζί σου όταν παραπατούσα μέσα στη νύχτα για να σε σηκώσω από την κούνια σου. Ήμουν μαζί σου, όταν σε παρακαλούσα να ξανακοιμηθείς.

Και μετά, όταν μεγάλωνες, ήμουν μαζί σου όταν ερχόσουν μέσα στη νύχτα και χωνόσουν δίπλα μου, στο κρεβάτι και με έσπρωχνες στην άκρη.

Ήμουν μαζί σου, όταν «χτυπιόσουν» για κάτι που θέλεις και όταν ξίνιζες το πρόσωπό σου λες και προσπαθώ να σε δηλητηριάσω με το φαγητό που σου σέρβιρα.

Και παραμένω μαζί σου, όταν θυμώνεις, ξεφυσάς, μου γυρνάς την πλάτη και φεύγεις. Είμαι μαζί σου, όταν μου μιλάς ασταμάτητα για το νέο παιχνίδι που παίξατε στο διάλειμμα και πώς διαφωνήσατε με τις φίλες σου για τους κανόνες και τι είπε η μία και μετά τι είπε η άλλη –και δεν σταματάς ποτέ.

Είμαι μαζί σου, όταν η δασκάλα σου μου ζητά να μιλήσουμε «από κοντά». Είμαι μαζί σου, όταν πέφτεις κλαίγοντας στην αγκαλιά μου και μου υπόσχεσαι ότι δεν θα ξαναγίνει.

Θα είμαι πάντα μαζί σου, αγάπη μου, όσο κι αν θυμώνεις μαζί μου.

Είμαι μαζί σου, όταν αγκαλιαζόμαστε στον καναπέ και βλέπουμε ταινία.

Είμαι μαζί σου όταν με βλέπεις μέσα στα νεύρα και καταλαβαίνεις. Είμαι μαζί σου, όταν η υπομονή μου έχει τελειώσει και αρχίζω να φωνάζω για ασήμαντα πράγματα, όπως ότι δεν έχεις αλλάξει ακόμα τα ρούχα του σχολείου.

Είμαι μαζί σου, όταν έχουμε ήδη αργήσει και εσύ είσαι ακόμα με τις πυτζάμες.

Είμαι μαζί σου όταν θέλεις αγκαλιά. Και όταν δεν θέλεις.

Δεν σε καταλαβαίνω πάντα. Μερικές φορές σε παρεξηγώ. Όμως είμαι και θα είμαι για πάντα μαζί σου, ό,τι κι αν συμβεί.

Θα είμαι μαζί σου αν θα παίρνεις καλούς βαθμούς και θα είμαι μαζί σου όταν θα δυσκολεύεσαι.

Θα είμαι μαζί σου στις επιτυχίες σου και θα είμαι μαζί σου, όταν θα κάνεις αμέτρητα λάθη.

Τα έκανα κι εγώ, αγάπη μου, και καταλαβαίνω περισσότερα από όσα φαντάζεσαι.

Θα είμαι μαζί σου αν γίνεις αστροναύτης, ή δάσκαλος ή κάποιος που απλά προσπαθεί να βρει τον δρόμο του. Όλοι προσπαθούμε, αγάπη μου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ να με απογοητεύσεις, γιατί είμαι η μεγαλύτερη θαυμάστριά σου.

Δεν έχεις κανέναν να νικήσεις, τίποτα να αποδείξεις.

Είμαι εδώ πάντα.

Δεν υπάρχει τίποτα που μπορείς να κάνεις για να με διώξεις έστω ένα βήμα μακριά σου.

Ποτέ.

Είσαι το «για πάντα» μου.

Θα διάλεγα εσένα, από κάθε ξεκούραστη νύχτα και κάθε εύκολη μέρα, χίλιες φορές ξανά και ξανά!

Με αγάπη,

Η μαμά