«Η προστασία των παιδιών από σεξουαλική παρενόχληση είναι ένα από τα αναφαίρετα δικαιώματά τους, το οποίο για την Γραμματεία μας αποτελεί και ένα απο τα βασικότερα που χρήζουν αντιμετώπισης», τονίζει ο κ. κ. Νικόλαος Καζάς, Γενικός Συντονιστής της Γραμματείας Δικαιωματων του Παιδιού της Νέας Δημοκρατίας με τον οποίο συνομιλήσαμε με αφορμή την Παγκοσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού.
«Η προστασία τους με κάθε τροπο, τόσο από την σωματική όσο και από την ψυχολογική κακοποίηση είναι και ένας από τους δικούς μας στόχους ως γραμματεία δικαιωμάτων του παιδιού, τον οποίο προσπαθούμε να εκπληρώσουμε με κάθε τροπο μέσα από την προσωπική προσφορά και την κοινωνική ευαισθητοποίηση».
Ο κανόνας Ένα στα Πέντε
Μία δεύτερη αφορμή για τη συζήτηση αυτή με τον κ. Καζά ήταν οι δράσεις που οργανώνει ως Γενικός Συντονιστής της Γραμματείας Δικαιωματων του Παιδιού στην περιοχή των Σερρών. «Μία απο τις εκατοντάδες δράσεις μας ήταν και είναι η ενημέρωση της κοινωνίας, των γονέων και όσο το δυνατόν περισσότερων εμπλεκομένων για τον τερματισμό της σεξουαλικής κακοποίησης καθώς ένα στα πέντε παιδιά (αριθμοί απο καταγγελίες) «πέφτουν» θύματα.
Οι δράσεις αυτές στοχεύουν στην ενημέρωση, την πρόληψη και καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης καθώς βασίζεται στην εκστρατεία του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Σε αυτή την κατεύθυνση στις 19 & 20 /11 πραγματοποιήσαμε επισκέψεις σε δομές με παιδια (ΚΔΑΠ, Γυμνάσια) με παιδικά παραμύθια «Ενα στα Πέντε» – «Ο κανόνας του εσωρούχου» που βοηθά τους ενήλικες (γονείς, εκπαιδευτικούς και φροντιστές) να ξεκινήσει μια συζήτηση και να εξηγήσει στα παιδιά πώς να προστατεύσουν τον εαυτό τους, ενημερώσαμε τα παιδιά και ζωγραφίσαμε τα δικαιώματα τους.
Ο παραπάνω κανόνας εξηγεί στα παιδιά όπου οι άλλοι δεν πρέπει να προσπαθήσουν να τα αγγίξουν αλλά και χρήσιμες συμβουλές σε γονείς για το πώς να αντιμετωπίσουν κάτι τέτοιο.
Αν και είναι δύσκολο να καταγράψουμε το μίγμα των συναισθημάτων μας την ώρα που διαβάζουμε στα παιδιά το παραμύθι και την συζήτηση που ακολουθεί, προσωπικά δεν μπορώ να ξεχάσω την αγωνία στα μάτια των μικρών μας φίλων αλλά και τις τόσο απλές και συνάμα δύσκολες ερωτήσεις που κάνουν…
Δεν ξεχνώ που ένα παιδί στο τέλος θέλησε να μου αναφέρει την δική του ιστορία…
Θυμάμαι δασκάλες και γονείς να επικοινωνούν μετά απο μέρες και να προτείνουν και οι ίδιοι δράσεις…
Θυμάμαι ένα succes story κακοποιημένου κοριτσιού η οποία έλαβε την απαραίτητη φροντίδα και στήριξη απο κρατικές δομές και πλέον έχει ξεπεράσει το ψυχολογικό σοκ και μου ανέφερε τους στόχους της…
Θυμάμαι να προσπαθώ να κρατήσω τα δάκρυά μου κατα την διάρκεια μιας παρουσίασης διότι «έβλεπα» στα παιδιά το δικό μου παιδί…
Η ευθύνη μας είναι μεγάλη όχι μόνο ως πολίτες και ως γονείς αλλα και ως άτομα που έχουμε επιλέξει η δράση μας και η τριβή μας με την κοινωνία να γίνεται ένα νομοσχέδιο ή μια απόφαση υπερ των δικαιωμάτων των παιδιών.
Στο μέτρο που μας αναλογεί συνεχίζουμε με δράσεις στην κοινωνία, στον πολιτικό μας φορέα αλλα και με φιλανθρωπικές εκδηλώσεις υπερ των παιδιών.
Παράλληλα συμμετέχουμε, προτείνουμε λύσεις και γινόμαστε αρωγοί του Εθνικού σχεδίου δράσης της χώρας μας που έχει στόχο την ολιστική παρέμβαση στο υφιστάμενο πλαίσιο δομών και λειτουργιών για την αντιμετώπιση του φαινομένου της σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης όλων των παιδιών, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, φύλου, γλώσσας, θρησκείας, πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων του παιδιού ή των γονέων του, της αναπηρίας τους, της γέννησής τους ή οποιασδήποτε άλλης κατάστασης.
Αυτό που «μένει» στο τέλος είναι να μαχόμαστε για μια καλύτερη κοινωνία με σεβασμό στους επόμενους ενήλικες που είναι τα παιδιά μας! Και αυτό για εμάς δεν αποτελει απλή ευχή αλλά μια δέσμευση στους ίδιους μας τους εαυτούς… Είναι ευθύνη όλων μας…»
