«Ανησυχώ ότι με την τηλεκπαίδευση τα παιδιά μου θα φτάσουν να μισήσουν το σχολείο»

«Όλγα κλείσε το μικρόφωνο», ακούω τον δάσκαλο της Γυμναστικής να λέει στα κλειστά παράθυρα της τάξης της κόρης μου στο Webex.

Δεν υπάρχει Όλγα στην τάξη. Είναι το όνομα της μαμάς ενός συμμαθητή. Η κόρη μου αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να μην ξέρει ο δάσκαλός της, ότι δεν έχει μαθήτρια με αυτό το όνομα. (Της εξηγώ ότι έχει αμέτρητους μαθητές – όχι μόνο το δικό της τμήμα. Δεν μοιάζει να πείθεται.)

Δύο μέρες μετά.

Η δασκάλα της Μουσικής τους βάζει βίντεο με την Έλσα και την Άννα. Στόχος να να διακρίνουν μέσα από τη μελωδία τα μουσικά όργανα. Η κόρη μου απλά σηκώνεται και φεύγει από το «μάθημα». Πάει κάπου μέσα, ούτε την βλέπω, καθώς δουλεύω απέναντί της, στον δικό μου υπολογιστή. Της φωνάζω να γυρίσει. Αρνείται, λέει, να βλέπει βίντεο κλιπ για 5χρονα (είναι 10). Επιμένω, ότι άλλος είναι ο σκοπός του βίντεο και ότι -είτε της αρέσει είτε όχι- είναι το μάθημά της. Αν ήταν στο σχολείο θα έφευγε; Με αγνοεί. Θυμώνω και θυμώνει.

Η κανονική της δασκάλα, με την υπομονή και την ζωντάνια της καταφέρνει να “ξεσηκώσει” ακόμα και τους πιο βαριεστημένους μαθητές. Καθώς δουλεύω σχεδόν απέναντι από τον υπολογιστή της κόρης μου, καθημερινά με αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Χίλια μπράβο της αξίζουν για την προσπάθειά της. Όμως κάπου εκεί η σύνδεση κόβεται, το Webex την “πετάει” και το αίσθημα ακύρωσης επιστρέφει… Η κόρη μου θυμώνει ξανά.

Στα δε Αγγλικά, αργότερα το απόγευμα, ακούω τη δασκάλα να επαναλαμβάνει στα παιδιά να μη μιλούν όλα μαζί, να μη βάζουν αστεία backgrounds, να μην τρώνε την ώρα του μαθήματος… Στη φωνή της διακρίνω, ότι έχει κι αυτή κουραστεί να λέει κάθε φορά τα ίδια. Άδικο έχει; Περνά και εκείνη ατελείωτες ώρες μπροστά σε μία οθόνη, απέναντι σε εξίσου εξαντλημένα πιτσιρίκια, τα οποία μοιάζουν να έχουν χάσει κάθε ενδιαφέρον για γνώση.

Αυτή τη φορά η καραντίνα δεν πήγε καθόλου καλά. Αυτή τη φορά, η υπομονή όλων έχει στερέψει και τα παιδιά μας μοιάζουν να είναι πιο νευρικά και ευερέθιστα από ποτέ. Μαζί τους -αν όχι περισσότερο από αυτά- και εμείς.

Παρατηρώ την κόρη μου και τους συμμαθητές της, καθώς ανταλλάσσουν μηνύματα στο chat την ώρα του μαθήματος. Της λέω να σταματήσει και το κάνει προσωρινά. Αμέτρητοι γονείς παραπονιούνται, ότι όσο η κάμερα μένει κλειστή, τα παιχνίδια στο PS4 δίνουν και παίρνουν. Για πάρα πολλά παιδιά είναι εξαιρετικά δύσκολο να συγκεντρωθούν υπό αυτές τις συνθήκες. Και για τους περισσότερους γονείς, οι οποίοι την ίδια ώρα δουλεύουν από το σπίτι, έχοντας ξεχάσει πλέον κάθε έννοια ωραρίου, αρκεί απλά στον χώρο να επικρατεί ησυχία.

Σε αντίθεση με τα προηγούμενα lockdown, ακούω τα περισσότερα παιδιά να λένε, ότι θα προτιμούσαν να πηγαίνουν στο σχολείο. Διαβάζω έρευνες που λένε, ότι για τους μαθητές που έτσι κι αλλιώς δυσκολεύονται, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα με την τηλεκπαίδευση. Και είναι λογικό: Στην σχολική τάξη οι μαθητές νιώθουν την προσοχή και το ενδιαφέρον του δασκάλου. Αστειεύονται με τους φίλους τους και -το κυριότερο- είναι λίγο πιο ελεύθεροι από τους γονείς τους, οι οποίοι πλέον βρίσκονται κάθε ώρα εκεί, παρακολουθούν τα πάντα, κρίνουν τόσο τους δασκάλους όσο και τα παιδιά τους –το χειρότερο- παρεμβαίνουν, όταν νιώθουν ότι αυτά είτε παρασύρονται είτε αδικούνται

Η δική μας αγανακτισμένη αντίδραση απέναντι στα ευτράπελα της τηλεκπαίδευσης ενισχύει την κακή διάθεση του παιδιού. Τρέφουμε τα αρνητικά συναισθήματά του και τελικά δημιουργούμε μια ακόμα πιο δύσκολη κατάσταση για όλους μας. Το να πατήσει “Leave” το παιδί είναι ξαφνικά πάρα πολύ εύκολο. Αποκτά έτσι μια “δύναμη” που αναρωτιέμαι αν θα καταφέρουμε να του πάρουμε πίσω όταν ανοίξουν ξανά τα σχολεία.

Ποια είναι η λύση; Οι ειδικοί προτείνουν καταρχάς το παιδί να κάνει μάθημα σε έναν χώρο μόνο του, με κάποια ιδιωτικότητα. Έτσι, τουλάχιστον, δεν θα αποσπάται από όσα συμβαίνουν στο υπόλοιπο σπίτι -και κυρίως από την δική μας παρουσία. Έπειτα, επιμένουν στη σημασία του να το βγάζουμε έξω κατά την διάρκεια της ημέρας, ώστε να εκτονώνεται και να του είναι έπειτα πιο εύκολο να συγκεντρωθεί στο μάθημα.

Τέλος, το ξαναείπαμε και πριν λίγο καιρό, ας μην έχουμε υπερβολικά υψηλές απαιτήσεις σε αυτή τη φάση. Δεν είμαστε -και δεν πρέπει να γίνουμε- οι δάσκαλοι των παιδιών μας. Ας σεβαστούμε το έργο των μεν και ας στηρίξουμε όσο περισσότερο μπορούμε τα παιδιά μας, για να προλάβουμε το κακό: μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία, να μην έχουν φτάσει να νιώσουν τόσο ξεκομμένα από την εκπαιδευτική διαδικασία που θα τη μισήσουν…

Διαβάστε ακόμα: Έχουμε χάσει έναν χρόνο από τη ζωή μας να τσακωνόμαστε με τα παιδιά μας για τα μαθήματα του σχολείου –Αρκετά!