«Δράκος Καλοκάρδιος»: Ένας διαφορετικός δράκος που βοηθά τα παιδιά να ξεπεράσουν τους φόβους τους

Υπάρχουν δράκοι ευαίσθητοι και τρυφεροί, που ζωγραφίζουν καρδούλες; Δράκοι που χαρίζουν τη φιλία τους στα παιδιά; Δράκοι που μοιράζονται όσα ξέρουν με τους άλλους για να ομορφύνει ο κόσμος με χρώματα και ζωγραφιές; Το βιβλίο «Δράκος Καλοκάρδιος» από τις εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη έρχεται να καταρρίψει όσα μέχρι σήμερα γνωρίζαμε για τους κακούς δράκους των παραμυθιών που «στοιχειώνουν» τα όνειρα των μικρών παιδιών, χάρη στη συγγραφέα Ιωάννα Κυρίτση-Τζιώτη που θέλησε να αποκαταστήσει τη φήμη τους. Έτσι, εμπνεύστηκε και έδωση ζωή μέσα από το συγγραφικό της έργο σε έναν δράκο τρυφερό και γεμάτο καλοσύνη, θέλοντας να τονίσει την αξία του να είσαι διαφορετικός και συνάμα να βοηθήσει τα παιδιά να ξεπεράσουν τους φόβους τους. Η συγγραφέας μίλησε αποκλειστικά στο Infokids.gr για τα μηνύματα που θέλησε να περάσει στα παδιά μέσα από την ιστορία του Δράκου Καλοκάρδιου, αλλά και για τα μελλοντικά συγγραφικά της σχέδια.

Γιατί θελήσατε να καταρρίψετε το πρότυπο του κακού δράκου που φοβίζει τόσο τα παιδιά;

Από παιδί οι δράκοι ήταν οι αγαπημένοι μου ήρωες στα παραμύθια. Έβρισκα πως μάλλον ήταν άδικο να τους παρουσιάζουν τόσο κακούς και πάντα όλοι να τους φοβούνται. Για να πω την αλήθεια τους λυπόμουν λιγάκι. Ολόκληροι στρατοί τους κυνηγούσαν. Γενναία, οπλισμένα σαν αστακοί πριγκιπόπουλα, τους έστηναν παγίδες φτάνοντας στις απόμακρες σπηλιές τους. Φανταζόμουν πως όταν πλησίαζαν τους ανθρώπους, μάλλον πεινούσαν κι επειδή ήταν τόσο μεγάλοι ήθελαν μεγάλες ποσότητες φαγητού για να χορτάσουν. Πάντα ήθελα να αποκαταστήσω τη φήμη τους. Δε μπορεί αναίτια να ήταν τόσο μοχθηροί και ήταν αδύνατον να μην υπάρχουν και καλοί ανάμεσά τους. Έτσι φαντάστηκα τον Δράκο Καλοκάρδιο. Ένα τρυφερό, καλλιτέχνη, άκακο δράκο που ζει μόνος, τραγουδά, ζωγραφίζει κι έχει μια ουρά σε σχήμα καρδιάς. Ομορφαίνει την πλάση με ζωγραφιές που κάνει, βουτώντας την ουρά του σε πελώριες λακκούβες με μπογιές, φτιαγμένες από λουλούδια. Αφήνει τους στρατιώτες να τον αλυσοδέσουν, αφήνει τα παιδιά να χοροπηδούν στη κοιλιά του, φτιάχνει λιμνούλες με τα δάκρυά του και προσπαθεί να σώσει τους άλλους δράκους της γενιάς του. Έναν δράκο, με ανοιχτό μυαλό, τρυφερό, αγαπησιάρη, που έχει, όχι μόνο μια καρδιά στην ουρά, αλλά και μια μεγάλη γεμάτη καλοσύνη κρυμμένη κάτω από το σκληρό του δέρμα..

Ποια είναι τα μηνύματα που θέλετε να περάσετε στα παιδιά μέσα από την ιστορία του Δράκου Καλοκάρδιου;

Όταν γράφω στόχο έχω, όχι τόσο να περάσω μηνύματα αλλά περισσότερο να αγγίξω τον ψυχικό κόσμο των παιδιών. Με ενδιαφέρει να κινητοποιήσω το συναίσθημά τους. Τα όποια μηνύματα περνούν, προσπαθώ, χωρίς να είναι επιβολή των δικών μου απόψεων, να προκύπτουν μέσα από τη δράση των ηρώων μου, αβίαστα, σαν σκέψεις- ερωτήματα των παιδιών που τους έρχονται στο μυαλό καθώς ακούνε- διαβάζουν την ιστορία. Ζώντας τις περιπέτειες του Δράκου Καλοκάρδιου, αναρωτιούνται πως ένας δράκος μπορεί να είναι τόσο διαφορετικός; Έτσι αστείος και χαρούμενος; Πως γίνεται να σκορπά αγάπη και καλοσύνη σε μεγάλους και μικρούς; Να του αρέσει το τραγούδι κι η ζωγραφική. Να προστατεύει το περιβάλλον. Να νοιάζεται για τους άλλους δράκους της γενιάς του, να κάνει ό,τι μπορεί για να τους γλιτώσει από το θυμό του βασιλιά. Υποφέρουν μαζί του και με συγκινεί όταν φτάνοντας στο σημείο που τον κλείνουν στη φυλακή, κάποια αναστενάζουν, λέγοντας δυνατά: Αχ! Τον καημένο! Αφήστε τον είναι αθώος.

Στο παραμύθι γίνεται ιδιαίτερη μνεία στο περιβάλλον. Γιατί θελήσατε να εντάξετε αυτό το πολύ σημαντικό ζήτημα στο βιβλίο;

Όπως κι εσείς λέτε στην ερώτησή σας, το περιβάλλον είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα για τη συνέχιση της ζωή στον πλανήτη. Το να αποκτήσουν επομένως τα παιδιά- οι πολίτες του μέλλοντος- θετική στάση απέναντι σε δράσεις για την προστασία του, είναι κάτι που με απασχολεί. Νομίζω πως ο προβληματισμός τους μέσα από μια φανταστική χιουμοριστική ιστορία μάλλον είναι πιο ενδιαφέρον, από μια κλασσική, μετωπική διδασκαλία. Διαβάζοντας την διαφορετική τιμωρία που προτείνει ο Καλοκάρδιος στο βασιλιά σίγουρα τα παιδιά θα σκεφτούν πόσο ανάγκη έχει η φύση το νερό, για να καρπίσει. Τώρα αν το νερό αυτό, πέφτει από τις προβοσκίδες τριών δράκων που το ρουφάνε και το ξεφυσάνε σαν σιντριβάνια πάνω στα χωράφια των ανθρώπων και τα ίδια τα παιδιά μπουν στη θέση των δράκων, τότε η προσέγγιση γίνεται ακόμα πιο διασκεδαστική.

Στο σύντομο βιογραφικό σας αναφέρετε ότι η σκέψη σας είναι πάντα στα παιδιά. Ποια τα οφέλη από τη γενικότερη συναναστροφή σας μαζί τους;

Πρώτα απ’όλα το να γράφω για παιδιά είναι για μένα απολαυστικό. Θα έλεγα το πιο τέλειο αγχολυτικό. Δουλεύοντας αλλά και γράφοντας γι αυτά έμαθα να τα σέβομαι. Κάθε φορά μένω με το στόμα ανοιχτό, μπροστά στη δημιουργική φαντασία, στο χιούμορ, στην ευρηματικότητα του μυαλού τους, στη συμμετοχή του σώματός τους στην ανάγνωση των βιβλίων μου. Κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους, ακολουθώντας τα μονοπάτια της σκέψης τους, νομίζω πως μπορώ να καταλαβαίνω πως νιώθουν πραγματικά, χωρίς να παρασύρομαι και να καταλήγω σε εύκολες ερμηνείες των συμπεριφορών τους. Νιώθω τυχερή, που με εμπιστεύονται και με αφήνουν να αφουγκράζομαι τις έννοιες, τις χαρές, τις αγωνίες τους. Η αλληλεπίδραση μαζί τους μου επιτρέπει ακόμα στην ηλικία μου, κοιτώντας τον ουρανό να είμαι σίγουρη πως μου έκλεισε μάτι ένα ροζ, στρουμπουλό συννεφάκι ή ότι πετάω με ένα αερόστατο φτιαγμένο από όσα κομμάτια περισσεύουν από ένα ραφτάδικο που ράβει μόνο στολές για βασιλιάδες.

Το βιβλίο περιστρέφεται γύρω από την αξία της Τέχνης. Ποια η σημασία της για την προσωπικότητα των παιδιών;

«Τιιι; Απίστευτο! Μα τι σόι δράκος είναι Αυτός; Δράκος που τραγουδάει και ζωγραφίζει! Μουρμούριζαν όλοι φοβισμένοι! Άφωνος έμεινε ο βασιλιάς, όπως και οι άλλοι από όσα έβλεπαν και άκουγαν». Η ιστορία βασίζεται «στην αγάπη του δράκου για τις τέχνες. Η μουσική και η ζωγραφική, βρίσκονται μέσα στην καθημερινότητα των παιδιών. Τα παιδιά ολοένα τραγουδούν και ζωγραφίζουν εκφράζοντας σκέψεις και συναισθήματα Ειδικά η ζωγραφική τους δίνει την δυνατότητα να φανταστούν αχαλίνωτα, να δημιουργήσουν χωρίς να υπάρχει σωστό και λάθος. Ένας δράκος που ζωγραφίζει και μάλιστα καρδούλες παντού είναι μια φιγούρα πολύ οικεία στα παιδιά. Και τα ίδια συνέχεια, με μια μπογιά στο χέρι μουτζουρώνουν –ζωγραφίζουν, ανάλογα με το στάδιο ανάπτυξης τους,, αποτυπώνοντας πολύ συχνά όσα τα λόγια δε μπορούν να πουν. Θεωρώ πολύ σημαντική την επαφή των παιδιών με την τέχνη μιας και μέσα από αυτή το παιδί μαθαίνει να χαίρεται την ομορφιά, όπου τη συναντά γύρω του και θέλει το ίδιο να τη δημιουργήσει, αναπτύσσοντας την αισθητική του.

Ποιο είναι το κλειδί για να κερδίσει ένας συγγραφέας τους μικρούς αναγνώστες;

Κλειδί υπάρχει, είναι μαγικό και πολύτιμο! Στο χαρίζουν οι μάγισσες και οι νεράιδες των παραμυθιών, όταν καταλάβουν πως γράφεις για τα παιδιά με σεβασμό, συνέπεια και αγάπη, χωρίς να νομίζεις πως είναι κάτι εύκολο μιας και πολλές φορές απευθύνεται σε αναγνώστες που δεν ξέρουν ακόμα ούτε καν να διαβάζουν. Ταξιδεύοντας λοιπόν στη ράχη μιας χελώνας, φτάνοντας ως τη ζούγκλα του Αμαζονίου, συνάντησα τον Λίνο Παπαγαλίνο. Αυτός ως μέγας πολυλογάς, μου αποκάλυψε πως για να αρέσει στα παιδιά μια ιστορία μου πρέπει πρώτα απ’όλα να μην είναι βαρετή. Να κυλάει γρήγορα και σε κάθε σελίδα να σε περιμένει μια ανατροπή, ένα απρόοπτο. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις πιο δύσκολες λέξεις, φτάνει να βρεις τον τρόπο να τις εξηγήσεις μέσα στην ιστορία. Να έχει μπόλικο χιούμορ, αφού μέσα από αυτό μπορείς να μιλήσεις για τα πιο πολύπλοκα και λεπτά θέματα. Να τους δίνει την δυνατότητα να φαντάζονται και να έχουν την ευκαιρία να δίνουν τη δική του λύση στα προβλήματα των ηρώων. Παράλληλα να πλαταίνει τους ορίζοντές τους, αποφεύγοντας τον άμεσο διδακτισμό. Και πάνω από όλα να προσφέρει χαρά. Να «γεμίζει» τη ψυχή όσων τη διαβάζουν μεγάλων και μικρών.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας συγγραφικά σχέδια;

Τα άμεσα συγγραφικά μου σχέδια περιλαμβάνουν για αυτή τη χρονιά την κυκλοφορία μέσα στους δυο επόμενους μήνες του βιβλίου μου με τίτλο «Η τεμπέλικη Πασχαλιά» που αφορά το Πάσχα και την Άνοιξη και του βιβλίου «Το πέταγμα της Μέλισσας». Τώρα για την επόμενη χρονιά προσδοκώ να ολοκληρωθεί η συνέχεια μιας οικολογικής σειράς που ήδη έχει ξεκινήσει και επίσης να εκδοθεί η ιστορία μου που διακρίθηκε στον τελευταίο διαγωνισμό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς.

Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι τέτοια, που παρουσιάζει ένα “σκοτεινό” θέμα για τα παιδιά με τον πιο φωτεινό τρόπο! Θέλετε να μας πείτε δυο λόγια γι αυτή;

Νομίζω πως πιο πολλά θα μπορούσε να σας πει η κυρία Βαρβαρούση. Πάντως ο δράκος μου ήταν πολύ τυχερός μιας και της ενέπνευσε μια τόσο ζωντανή, εκρηκτική σε χρώματα εικονογράφηση. Μια εικονογράφηση που μαγνητίζει το βλέμμα, σου ανοίγει την καρδιά. και σε κάνει να θέλεις να τον πάρεις αγκαλιά. Να σκαρφαλώσεις πάνω του και όπως το παιδί που έκανε κούνια στο τεράστιο αφτί του να του δώσεις, ένα «μουτς» φιλί στο μάγουλο.