Εριέττα Κούρκουλου: “Τι θα μάθουμε στις κόρες μας αν δεν καταφέρουμε να αγαπήσουμε πρώτα το δικό μας σώμα;”

Τα τελευταία χρόνια ένα από τα ζητήματα που έχουν έρθουν στο προσκήνιο λόγω της τεράστιας δημοφιλίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των φωτογραφίων με τις οποίες κατακλύζονται είναι η αποδοχή του σώματος.

Aς αγκαλιάσουμε το σώμα μας όπως ακριβώς είναι

Το κίνημα “body positive” υποστηρίζει την ιδέα ότι όλες οι γυναίκες είναι όμορφες και αντιμάχεται την κατασκευασμένη εικόνα του σώματος που αναπαράγουν τα ΜΜΕ που προβάλλουν διαρκώς “στεγνά” σώματα, μηδενικές ατέλειες και σιλουέτες μοντέλων.

Στο πλαίσιο αυτό όλο και περισσότερο αυξάνονται οι φωνές όσων υποστηρίζουν ότι είναι στο χέρι μας ως μαμάδες, θείες, νονές, φίλες, δασκάλες να δώσουμε στα κορίτσια να καταλάβουν, ότι το σώμα τους είναι μοναδικό και υπέροχο όπως ακριβώς είναι, ακόμα και με ατέλειες. Γιατί αυτές οι ατέλειες είναι που μας κάνουν μοναδικούς!

Η Εριέττα Κούρκουλου, με μια ανάρτησή της στο Ιnstagram, τάσσεται υπέρ αυτού του κινήματος και αποκαλύπτει  τη “μάχη” που έδωσε με τις ανασφάλειες για το σώμα της αλλά και τις εξαντλητικές δίαιτες που έχει κάνει προκειμένου να είναι όσο το δυνατόν πιο αδύνατη.

Λίγες ώρες αφού τράβηξα αυτή την φωτογραφία, έκλαιγα στην αγκαλιά του άντρα μου γιατί «αισθανόμουν χοντρή»… λες και το “χοντρή είναι συναίσθημα”. Δεν είχα ποτέ ανασφάλεια με το σώμα μου, παρόλο που δεν θεωρούσα επίσης ποτέ ότι ήταν ιδανικό. Πριν από έναν χρόνο περίπου όμως, όταν ήμουν ακόμα Αμερική, έκανα μια αποτοξίνωση και έχασα πέντε κιλά σε μια εβδομάδα. Ζορίστηκε τόσο ο οργανισμός μου με όλη αυτή την διαδικασία, που μου κόπηκε η περίοδος, αλλά ήμουν πανευτυχής, μιας και το «καινούριο» μου σώμα μου άρεσε πολύ.

Κάπως έτσι, ξεκίνησε μια τρέλα με το τι έτρωγα και πόσο, μέχρι που ξεσπούσα και έτρωγα χωρίς όριο και μετά δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Το μετάνιωνα αμέσως και έκλαιγα ώρες ατελείωτες στην αγκαλιά του άντρα μου. Ότι και να μου έλεγε ο άνθρωπος που τόσο αγαπούσα για το πόσο όμορφη είμαι και πόσο άσχημο είναι αυτό που κάνω στον εαυτό μου, δεν άκουγα.

Δεν με ένοιαζε ούτε η υγεία μου προκειμένου να διατηρηθώ στα κιλά μου.

Τώρα που έχει περάσει λίγος καιρός συνειδητοποιώ την τραγικότητα της φάσης αυτής. Χαζεύοντας το Instagram, μπαίνουν στο υποσυνείδητό μας εικόνες που αρχικά, δεν είναι αληθινές. Πειραγμένες φωτογραφίες ανθρώπων με περισσότερες ανασφάλειες από τις δικές μας και κορίτσια που προμοτάρουν μια ιδανική εικόνα, την οποία δεν μπορεί να φτάσει κάποιος που δεν ασχολείται όλη μέρα με αυτό. Πραγματικά απορώ…

Πότε άρχισε να μας ενδιαφέρει η εικόνα μας περισσότερο από το να είμαστε υγιείς; Πότε ξεκινήσαμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με 18χρονα μοντέλα του εξωτερικού;

Πότε αποφασίσαμε να βάλουμε την δίαιτα πάνω από την καλοπέραση και να χάσουμε όμορφες στιγμές με τους φίλους μας τρώγοντας τα φαγητά που αγαπάμε και πίνοντας όσο κρασί γουστάρουμε; Πότε έγινα εγώ κομπλεξική; Ούτε που κατάλαβα πώς και πότε…

Τα γράφω όλα αυτά, γιατί ακόμα παλεύω και εγώ η ίδια να φέρω πίσω την γυναίκα που ήμουν και την αυτοπεποίθηση που είχα πριν με πιάσει αυτή η τρέλα. Όλα τα σώματα είναι τέλεια, γιατί αυτά τα σώματα δουλεύουν νυχθημερόν για να μας κρατήσουν ζωντανούς και στην περίπτωση των γυναικών, να φέρουν κάποια στιγμή στον κόσμο μια νέα ζωή. Τι θα μάθουμε όμως στις κόρες μας αν δεν καταφέρουμε να αγαπήσουμε πρώτα το δικό μας σώμα; Πόσες στιγμές ακόμα θα θυσιάσουμε;

Η ανάρτηση της