Είναι άραγε μια τάση νοσταλγίας; Μια προσπάθεια να ξαναζήσουμε τα παιδικά μας χρόνια μέσα από τα παιδιά μας; Ή μήπως κάτι βαθύτερο;
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ένα ενδιαφέρον φαινόμενο. Όλο και περισσότεροι γονείς επιλέγουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με αρχές που θυμίζουν τη δεκαετία του ’90. Περισσότερο παιχνίδι έξω, λιγότερες οθόνες, περισσότερη ελευθερία, περισσότερη επαφή με τη φύση, τη γειτονιά και τις πραγματικές σχέσεις.
Οι περισσότεροι σημερινοί γονείς μεγάλωσαν σε μια εποχή που βρισκόταν ακριβώς στο μεταίχμιο δύο κόσμων. Γνώρισαν την τεχνολογία, αλλά δεν μεγάλωσαν μέσα σε αυτήν. Έμαθαν να περιμένουν, να βαριούνται, να εφευρίσκουν παιχνίδια, να λύνουν διαφωνίες χωρίς την παρέμβαση των ενηλίκων και να επιστρέφουν σπίτι όταν άναβαν τα φώτα του δρόμου.
Δεν ήταν όλα ιδανικά τότε. Υπήρχαν δυσκολίες, στερεότυπα και τρόποι διαπαιδαγώγησης που σήμερα ευτυχώς έχουμε αφήσει πίσω. Όμως υπήρχαν και στοιχεία που πολλοί θεωρούν πολύτιμα: ο άπλετος ελεύθερος χρόνος, η ανεξαρτησία, οι ανθρώπινες σχέσεις, η επαφή με το φυσικό περιβάλλον και η αίσθηση της κοινότητας.
Σήμερα, τα παιδιά μεγαλώνουν σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό. Έχουν περισσότερες ευκαιρίες, περισσότερη γνώση και περισσότερη τεχνολογία από οποιαδήποτε άλλη γενιά. Ταυτόχρονα όμως, βιώνουν έναν καθημερινό βομβαρδισμό πληροφοριών, ένα πρόγραμμα γεμάτο δραστηριότητες και μια παιδική ηλικία που συχνά περνά μέσα από οθόνες.
Ίσως λοιπόν οι γονείς που «επιστρέφουν» στις αξίες των 90s να μην επιδιώκουν να γυρίσουν τον χρόνο πίσω. Ίσως προσπαθούν να επαναφέρουν μια ισορροπία. Να διατηρήσουν όσα πιστεύουν ότι βοήθησαν τους ίδιους να αναπτύξουν αυτονομία, δημιουργικότητα, ανθεκτικότητα και ουσιαστικές κοινωνικές δεξιότητες.
Δεν απορρίπτουν την πρόοδο. Δεν αρνούνται την τεχνολογία. Αναζητούν όμως έναν τρόπο ώστε η ψηφιακή ζωή να μη γίνει η μοναδική πραγματικότητα των παιδιών τους.
Γιατί τελικά, αυτό που νοσταλγούν οι περισσότεροι δεν είναι οι κασέτες, τα παιχνίδια ή οι τηλεοπτικές εκπομπές των 90s. Είναι το συναίσθημα μιας παιδικής ηλικίας με περισσότερο χρόνο, περισσότερη ελευθερία και περισσότερες αληθινές εμπειρίες.
Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό ζητούμενο της σύγχρονης γονεϊκότητας: όχι να μεγαλώσουμε παιδιά όπως παλιά, αλλά να μη χάσουμε εκείνες τις αξίες που εξακολουθούν να έχουν θέση σε κάθε εποχή.
