«Γράμματα μπορεί να μη μάθουν τα παιδιά μας φέτος, αλλά θα μάθουν τι θα πει κοινωνική αλληλεγγύη»

Το χθεσινό απόγευμα στο σπίτι ξεκίνησε ένας πραγματικός αγώνας δρόμου, ο οποίος αναμένεται να συνεχιστεί σήμερα, μέχρι να λυθεί οριστικά το πρόβλημα:

Στο σχολείο του παιδιού μου υπάρχουν 5 οικογένειες που δεν έχουν στο σπίτι τους απολύτως τίποτα, ούτε ίντερνετ, ούτε συσκευές για να συνδεθούν. Και πριν προλάβουν κάποιοι κακοπροαίρετοι να πουν, ότι η κατάσταση αυτή έχει ξεκινήσει από την περασμένη άνοιξη, οπότε οι γονείς θα έπρεπε να είναι προετοιμασμένοι, και να έχουν κάνει τις απαραίτητες κινήσεις να εξοπλίσουν τα παιδιά τους, να σας απαντήσω, ότι ανάμεσα σε αυτές τις οικογένειες είναι και μία γιαγιά που μεγαλώνει μόνη το εγγόνι της. Η γυναίκα απλά αδυνατεί να παρέχει στο παιδί την παραμικρή βοήθεια για τηλεκπαίδευση. Η δε διευθύντρια του σχολείου ….σε απόγνωση, καλείται να βρει λύση.

Τι έγινε με τα τάμπλετ που έχει πει το υπουργείο, ότι θα δώσει στους μαθητές που έχουν ανάγκη, θα ρωτήσετε;

Απάντηση σε αυτό και πολλά περισσότερα έδωσε πριν από λίγη ώρα ο πρόεδρος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Θανάσης Κικινής, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό REAL:

«Kαταρχάς το ότι έφτασαν 2-3 τάμπλετ ή λάπτοπ στα σχολεία πριν από μερικούς μήνες δεν λύνει το πρόβλημα, αφού προφανώς αυτά δεν επαρκούν, όχι μόνο για τους μαθητές, αλλά και για τους καθηγητές που επίσης έχουν ελλείψεις.

Το υπουργείο μπορεί να λέει να δηλώσουν οι γονείς, ότι χρειάζονται τάμπλετ, όμως αυτά τα δίνουν οι διευθυντές –αν δεν έχουν, πώς να δώσουν;

Δυστυχώς το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από το προηγούμενο Lockdown μέχρι σήμερα έμεινε ανεκμετάλλευτο. Δεν έχει γίνει η προετοιμασία που θα έπρεπε, όπως π.χ. στην Πορτογαλία που κατάφερε και μέσω ευρωπαϊκού κονδυλίου έλαβε μεγάλο αριθμό τάμπλετ.»

Ο κ. Κικίνης εξέφρασε και τον προβληματισμό του, για το κατά πόσο θα μπορέσει να λειτουργήσει η τηλεκπαίδευση, με τους δασκάλους να παραδίδουν το μάθημα μέσα από τα σχολεία:

«Θα πρέπει να σκεφτεί κανείς τι δίκτυο έχει το σχολείο και τι υπολογιστές. Τα στοιχεία λένε, ότι μόλις το 10% των σχολείων της Ελλάδας έχει οπτικές ίνες που μπορούν να στηρίξουν απεριόριστες συνδέσεις. Τα περισσότερα σχολεία μπορούν να σηκώσουν μέχρι 5 συνδέσεις. Πώς θα μπορέσουν έτσι να κάνουν μάθημα τόσοι εκπαιδευτικοί;»

Και κατέληξε σε αυτό που φοβόμαστε όλοι: «Αν οι μαθητές δεν μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υλικοτεχνικές ανάγκες της τηλεκπαίδευσης, τα μαθήματα δεν θα προχωρούν. Θα γίνονται απλά επαναλήψεις.»

Επανέρχομαι, λοιπόν, στον χθεσινό αγώνα δρόμου στο σπίτι μου:

Με το που έμαθε ο Σύλλογος Γονέων, ότι υπάρχουν 5 οικογένειες σε ανάγκη, τις οποίες ο δήμος και η σχολική επιτροπή δεν μπορεί να καλύψει, στήθηκε μια πραγματική «μηχανή», ώστε μέχρι την Τετάρτη να έχει αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Με μία μόνο ανακοίνωση στα κοινωνικά δίκτυα, στη σελίδα του Συλλόγου Γονέων, ένας ικανός αριθμός γονιών ανταποκρίθηκε ένθερμα, προθυμοποιούμενος να παρέχει έναν παλιό υπολογιστή ή ένα τάμπλετ που περισσεύει. Αρκετοί ήταν και αυτοί που χωρίς δεύτερη σκέψη πρόσφεραν χρήματα, ώστε να αγοραστούν ταμπλέτες για τα παιδιά σε ανάγκη. Μέχρι αργά το βράδυ, το πρόβλημα είχε σχεδόν λυθεί. Μένει σήμερα να γίνουν οι απαραίτητες αγορές και να φτάσουν οι συσκευές στα χέρια των μικρών μαθητών. Ελπίζουμε να είναι όλα έτοιμα μέχρι το μεσημέρι της Τετάρτης.

Και τότε, ελπίζουμε να «αντέξει» και το δίκτυο του σχολείου τις συνδέσεις όλων των εκπαιδευτικών που θα διδάξουν από εκεί.

Με εξοργίζει το γεγονός, ότι του το κάναμε τόσο εύκολο του υπουργείου Παιδείας. Ούτε ζητήσαμε, ούτε αντιδράσαμε για την απαράδεκτη αυτή ανοργανωσιά και ανεπάρκεια.

Η κοινωνική αλληλεγγύη, όμως, που έχει ανθίσει αυτές τις μέρες, όχι μόνο στο δικό μας σχολείο, αλλά σε πολλά ακόμα σε όλη την Ελλάδα (θυμηθείτε τους μαθητές του Γυμνασίου στον Κορυδαλλό) είναι τουλάχιστον συγκινητική.

Και μπορεί, τελικά, τα παιδιά μας γράμματα να μη μάθουν φέτος, αλλά ίσως μάθουν κάτι πολύ σημαντικότερο: Τη δύναμη του κοινωνικού συνόλου στο να κάνει τα αδύνατα… δυνατά!