“Κοιτάει τα καμμένα απέξω από το σπίτι. Σωθήκαμε στο παρά πέντε. Η κόρη μου κλαίει και φοβάται πολύ”

"Κοιτάει τα καμμένα απέξω από το σπίτι. Σωθήκαμε στο παρά πέντε. Η κόρη μου κλαίει και φοβάται πολύ"

Το φετινό καλοκαίρι σημαδεύτηκε από τις πολυήμερες πυρκαγιές που κατέκαψαν σημαντικές εκτάσεις γης και σπίτια στη Βαρυμπόμπη, το Κρυονέρι, τους Θρακομακεδόνες, την Ηλεία αλλά και την Εύβοια.

Αλιεύσαμε στο διαδίκτυο στη σελίδα Positive Parents την συγκλονιστική ανάρτηση μιας μαμάς για το πώς βίωσε εκείνη και οι κόρες της την ανεξέλεγκτη πυρκαγιά που έφτασε έξω από την πόρτα του σπιτιού τους, χωρίς ευτυχώς να το καταστρέψει.

Το πέρασμα της πυρκαγιάς αναστάτωσε τη ζωή τους και άλλαξε άρδην όλα όσα ήξεραν. Ο φόβος και η αγωνία μήπως ο πύρινος εφιάλτης επιστρέψει για να αποτελειώσει το χτύπημά του δεν τους έχουν εγκαταλείψει ούτε για μια στιγμή.

Η ανάρτηση που καθηλώνει

Κοιτάει τα καμμένα απέξω από το σπίτι. Πήγαμε για λίγο τα παιδιά για να δουν, βοηθάει. Να δουν πόσο τυχεροί είμαστε, να δουν πως τα οικόπεδα που κουρέψαμε γύρω και η δουλειά της πυροσβεστικής έσωσε το σπίτι μας, τις αναμνήσεις μας. Στο παρά πέντε όμως.

Έφτασε η φωτιά έως το σπίτι μας, το περικύκλωσε αλλά το σπίτι είναι καλά. Ζει.
Η μυρωδιά της φωτιάς ξύπνησε την αδελφή μου. 2:20 τη νύχτα. Εμείς με ρο air condition τιποτα.

Η φωτιά ήταν κοντά, πίσω ακριβώς από το βουνό, ερχόταν πάνω μας. Τρελός αέρας.

Ο τρόμος στην αρχή σε παραλύει. Θέλω να κάνω εμετό. Συμβαίνει αλήθεια; Δεν γλιτώσαμε ούτε εμείς δηλαδή φέτος; Δεν είναι πως νομίζεις ότι συμβαίνει μόνο στους άλλους, απλά μάλλον ελπίζεις ότι δεν θα έρθει η σειρά σου.

Ο τρόμος σε βάζει μετά από λίγο σε κίνηση. Πρέπει να πάρεις τα απαραίτητα και να φύγεις, δεν μπορείς να κανείς κάτι άλλο. Τα απαραίτητα; Τι είναι; Τα παιδιά τι θα θέλανε να σώσουν; Τα αρκουδάκια τους, μερικά ρούχα και 1-2 παιχνίδια, μερικά αναμνηστικά.

Όταν ξυπνάω τα παιδιά, η Σοφία μένει ευτυχώς μισό κοιμισμένη μέχρι το αυτοκίνητο. Η Ελαία κλαίει και φοβάται πολύ. Της δίνω το αγαπημένο της κουνελάκι στο αμάξι, την κοιτάω στα μάτια 3 δευτερόλεπτα και της λέω ότι το σημαντικό είναι ότι εμείς θα είμαστε καλά.

Θέλω να της πω ότι κι εγώ φοβάμαι πάρα παρά πολύ αλλά πρέπει να της δείξω ότι είμαι δυνατή γιατί το χρειάζεται εκείνη τη στιγμή. Φεύγουμε.

Όλη νύχτα, τρόμος. Πάμε σε άλλο σπίτι συγγενών αρκετά πιο μακριά από τη φωτιά.

Τα παιδιά κοιμούνται. Για μένα τάση για εμετό. Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει, η φωτιά προχωράει μόνη της μέσα στην νύχτα. Παρακολουθούμε πως πάει ο αέρας, ο καπνός, το φως της φωτιάς. Μιλάμε. 2-3 φορες, κάποιος κάνει και ένα αστείο.

Γελάμε. Μέσα, όλοι τρέμουν εννοείται. Σκέφτομαι πως γίνεται να γελάμε τώρα, τι ωραίος είναι ο άνθρωπος.

Μας λένε μερικοί ότι καίγονται σπίτια στα τετράγωνα που είναι το δικό μας. Ο πατέρας μου ανεβαίνει σε βουνό και νομίζει πως το σπίτι καίγεται.

Έρχονται τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα. Νιώθω απελπισία, σκέφτομαι ποσό αγαπάω αυτό το σπίτι, το σπίτι που έχτισαν οι γονείς μου πριν 20 χρόνια για να είναι το οικογενειακό μας σπίτι στην Ελλάδα τότε που ζούσαμε όλοι στο εξωτερικό.

Δεν είναι οι τοίχοι, όμως. Είναι οι αναμνήσεις. Είναι πράγματα που δεν χτίζονται πάλι. Οι αναμνήσεις δεν ξαναχτίζονται.

Ακόμα ο τρόμος που ζήσαμε τόσες ώρες και δεν ξέραμε αν το σπίτι θα καεί ή όχι είναι μέσα μου. Θα πάρει καιρό για να φύγει, αν φύγει τελείως κάποτε.

Είμαστε από τους τυχερούς και όμως για κάποιο λόγο δεν είμαι ήρεμη, δυο μέρες μετά, δεν νιώθω τόσο καλά.

Σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που έχασαν το σπίτι τους. Τα παιδιά τους. Δεν έχω λόγια. Μια λέξη μόνο.

ΠΟΝΟΣ.

Το post

Διαβάστε επίσης:

Ο Παναγιώτης Ραφαήλ απολαμβάνει τις καλοκαιρινές του διακοπές (φωτό)

Eξωσωματική Γονιμοποίηση: Τα μυστικά που αυξάνουν τα ποσοστά επιτυχίας

Παιδίατρος: «Τα παιδιά να εμβολιαστούν για να πάνε προστατευμένα στο σχολείο, να μην χάσουν τα μαθήματά τους»