Προσπαθώ να θυμηθώ πώς μπορεί να ένιωθα όταν οι μεγάλοι προσπαθούσαν να βάλουν φραγμό στα δικά μου όνειρα…Πώς είναι να κόβεις τα φτερά κάποιου, πώς είναι να του βάζεις φράχτες, πώς είναι να του κάνεις τα κάστρα του στάχτες;
Δεν ξέρω αν έφταιγαν οι περίεργες «απαγορεύσεις» των μεγάλων ή το γεγονός ότι δεν είχα αποπειραθεί να φτιάξω κάστρα στην άμμο. Έκανα όμως πολλές απόπειρες να ονειρευτώ…Όνειρα μεγάλα, ατελείωτα, όνειρα που τα ξεχνούσα, μετά τα ανακάλυπτα ξανά, τα εμπλούτιζα, τα αγαπούσα, τα προστάτευα.
Ακόμα και τώρα που μεγάλωσα κάνω ακριβώς το ίδιο. Τολμάω και να ονειρευτώ και να φτιάξω κάστρα στην άμμο…Η άμμος, πάντα θα παρασύρει τα παραμυθένια κάστρα μας και τα όνειρα πάντα θα υπάρχει πιθανότητα να μην βγουν αληθινά. Αλίμονο όμως αν στερηθούμε τη χαρά της δημιουργίας, τη δύναμη της επιθυμίας και την πίστη στο ακατόρθωτο.
Τίποτα δεν είναι ανέφικτο, σε όποια ηλικία και αν είσαι.
Όσο μικρά κι αν είναι τα χέρια σου, γερά ή αδύναμα, νέα ή γερασμένα, δουλεμένα ή άπειρα, εσύ θα βρίσκεις πάντα τον τρόπο να καταφέρεις αυτό που επιθυμείς…Σημασία έχει να ξέρεις ότι προσπάθησες, ότι δεν παραιτήθηκες, ότι τόλμησες αυτό που μέχρι πριν λίγο έμοιαζε…απλά δημιούργημα της παιδικής σου φαντασίας.
Είτε μικρός είτε μεγάλος, μπορείς να…φτιάξεις το δικό σου πολύτιμο κάστρο.
Καθώς κοιτάζω την άμμο να γίνεται κάστρο, το όνειρο να γίνεται πραγματικότητα και την τόλμη να κερδίζει κάθε δισταγμό, πείθομαι όλο και περισσότερο για όσα ο καθένας από εμάς μπορεί να καταφέρει. Είτε έχουμε για σύμμαχο τα μπρατσάκια μας ή τη μαγκούρα μας, τη φαντασία ή την εφευρετικότητα, την τόλμη ή την αθωότητα μας, καμιά μάχη δεν μπορεί να χαθεί όσο εμείς πιστεύουμε στη νίκη της.
Κι αν πάει κάτι στραβά, δεν πειράζει! Η θάλασσα τεράστια, το ίδιο και οι ακτογραμμές, σίγουρα θα βρούμε μια μικρή γωνιά να χτίσουμε το καινούριο μας «κάστρο»…
