Μπαμπινιώτης: “Οι μέθοδοι διδασκαλίας να αλλάξουν, αξιοποιώντας το «καλό» που θα μάς αφήσει «το κακό της πανδημίας»”

Την ανάγκη αλλαγής των μεθόδων διδασκαλίας στην εκπαίδευση και την ενσωμάτωση νέων που να ανταποκρίνονται στις νέες εκπαιδευτικές ανάγκες υπογράμμισε ο καθηγητής Γλωσσολογίας και πρώην πρύτανης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Γεώργιος Μπαμπινιώτης σε συνέντευξή του στα ΝΕΑ Σαββατοκύριακο.

Ας δούμε τα βασικά σημεία της συνέντευξης του καθηγητή Μπαμπινιώτη

Λοιπόν, και ξανά, περί γλώσσας: ποια λέξη θα χρησιμοποιούσατε για να περιγράψετε τον τελευταίο χρόνο;

Μεταλλαγές! Ένα κύμα διδακτικών αλλαγών (τηλεκπαίδευσης – διά ζώσης), ψυχολογικών μεταπτώσεων (τής ψυχικής διάθεσης διδασκομένων και διδασκόντων) και κορωνοϊκών μεταλλάξεων (τού ιού και τής νόσου).

Ήταν τελικά αυτή η χρονιά εκπαιδευτικά χαμένη;

Τίποτε δεν πάει χαμένο στην εκπαίδευση με όποιον τρόπο και συνθήκες κι αν γίνεται. Η παιδεία είναι κατ’ εξοχήν «πνεύμα» που πνέει και διαποτίζει τις νεανικές ψυχές χωρίς καν συχνά να το καταλαβαίνουν. Πάνω σ’ αυτό και απ’ αυτό το πνεύμα, όπου και όπως μεταδόθηκε τον καιρό τής πανδημίας, πρέπει να ξεκινήσουμε και να οικοδομήσουμε σταθερά και με πρόγραμμα ό,τι μάς έλειψε∙ «με λογισμό και όνειρο», που θα ‘λεγε ο Σολωμός μια και γιορτάζουμε μαζί την Παλιγγενεσία τού 1821, που έδειξε ότι σε πολύ πιο δύσκολους καιρούς και καταστάσεις μπορέσαμε και σηκώσαμε κεφάλι και προχωρήσαμε. Αυτό πρέπει να γίνει και τώρα.

Μήπως το εκπαιδευτικό μας σύστημα παραμένει στοχοπροσηλωμένο στην από έδρας διδασκαλία μέσα στην τάξη; Είναι αυτή η σωστή μαθησιακή μέθοδος για να προσεγγίσουμε τους νέους και τις νέες, που σήμερα έχουν πρόσβαση σε πολύ μεγαλύτερο όγκο πληροφοριών από ποτέ;

Οι μέθοδοι διδασκαλίας στην εκπαίδευση πρέπει να αλλάξουν άρδην, αξιοποιώντας και το «καλό» που θα μάς αφήσει «το κακό τής πανδημίας», την κλιμακούμενη εξοικείωση των περισσότερων εκπαιδευτικών μας με την τεχνολογία.

Μια εκ βάθρων αλλαγή με διαφορετικούς ρόλους δασκάλων και μαθητών, αφού προηγηθεί μια γενναία επανακατάρτιση των εκπαιδευτικών μας, μπορεί να αλλάξει το όλο κλίμα στο σχολείο: να κινητοποιήσει την αυτενέργεια των μαθητών, να αξιοποιήσει την εύκολη πρόσβαση στις πηγές των πληροφοριών, να εκμαιεύσει την δημιουργικότητα των μαθητών, με τελικό στόχο να αγαπήσουν οι μαθητές την γνώση και να ενστερνισθούν την συμμετοχή στην αναζήτησή της. Μιας γνώσης, όμως, συνυφασμένης με αρχές και αξίες, ώστε να δίνει «νόημα ζωής».