Συγκλονίζει η αφήγηση του παιδιού που χτύπησε το καμπανάκι της νίκης του κατά του καρκίνου.
Ο Σταύρος είνα ι17 ετών και έχει περάσει από τον καρκίνο βγαίνοντας νικητής. Αφηγείται την ιστορία του και σκορπά ρίγη συγκίνησης. Γράφει χαρακτηριστικά.
«Άτιμο πράγμα ο καρκίνος», γράφει. «Αλλά μου έμαθε να αγαπώ, να συγχωρώ, να ζω».
Τι έχει χάσει στην μέχρι τώρα πορεία του;
Ο Σταύρος μιλά και για τις απώλειες. Έχασε χρόνο, σωματική και ψυχική αντοχή, στιγμές που οι συμμαθητές του ζούσαν ξέγνοιαστα. Μα ταυτόχρονα κέρδισε κάτι πιο πολύτιμο: τη συνειδητοποίηση της αγάπης των γύρω του.
«Πολλοί μου έλεγαν “θα τα καταφέρεις”. Κάποιοι λίγοι μου ψιθύριζαν “θα τα καταφέρουμε” – μεγάλη διαφορά!»
Η πίστη του η μεγάλη δυναμή του.
Συγκρατεί λόγια που διάβασε σε έναν πίνακα ανακοινώσεων και που τον ενέπνευσαν:
«Πριν σου στείλει ο Θεός τον Σταυρό που σηκώνεις, Τον εξέτασε με τη Θεία λογική Του… Κράτησέ Τον και ανέβαινε, από τον Γολγοθά στην Ανάσταση».
Ο πνευματικός του, Πάτερ Ανδρέας, του υπενθύμιζε: «Μην λες στον Θεό πόσο μεγάλη είναι η καταιγίδα· πες στην καταιγίδα πόσο μεγάλος είναι ο Θεός».
Μια νέα αρχή, όχι το τέλος
Ο καρκίνος δεν ήταν το τέλος – αλλά μια νέα αρχή. Ο Σταύρος ανακάλυψε τη δύναμη που έκρυβε μέσα του. Κατάλαβε ότι ακόμη και οι πιο δύσκολες μάχες μπορούν να κερδηθούν – μία προς μία.
«Ο καρκίνος με βοήθησε να δω τη ζωή αλλιώς. Να εκτιμήσω, να ηρεμήσω, να μοιραστώ την εμπειρία μου για να βοηθήσω κι άλλους».
Είναι μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσει ποτέ – αλλά ούτε θέλει να την ξεχάσει. Τον βοηθά να νιώθει ευγνωμοσύνη για τα απλά, να ξεχωρίζει τα σημαντικά και να φροντίζει τον εαυτό του.
Τι πιστεύει για τον καρκίνο.
«Ο καρκίνος είναι μια δύσκολη υπόθεση για όλους. Όμως η πρόληψη και η έγκαιρη διάγνωση μπορούν να μας σώσουν. Δεν πρέπει να φοβόμαστε. Πρέπει να μιλάμε ανοιχτά. Μόνο τότε μπορούμε να νικήσουμε πραγματικά.»
Το μήνυμά του είναι ξεκάθαρο. Ο καρκίνος δεν είναι ντροπή. Μπορεί να είναι η αφορμή για να βρούμε τον εαυτό μας, να ζήσουμε αληθινά και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Είναι πλέον ένας νικητής
«Να σας συστηθώ και πάλι. Είμαι ο Σταύρος Θεράποντος, δεκαεπτά χρονών, μαθητής της τρίτης λυκείου και νίκησα τον καρκίνο».
Ο Σταύρος δεν μας διδάσκει απλώς πώς να επιβιώνουμε. Μας διδάσκει πώς να ζούμε με βαθιά επίγνωση, να αντλούμε δύναμη από τις πληγές μας και να συνεχίζουμε. Με ουλή στο στέρνο και φως στα μάτια.
