Ως μητέρα καθημερινά ανακαλύπτω τις αντοχές που νόμιζα πως δεν είχα

Μα τι πήγε τόσο λάθος και θεωρήσαμε πως η αγάπη έρχεται εύκολα; Πόσο διαστρεβλωμένη είδαμε την πραγματικότητα που νομίσαμε πως η αγάπη απλώς θα έρθει να μας βρει μια μέρα, και δε θα χρειαστεί να την χτίσουμε εμείς σιγά σιγά…

Θα πάρω ως παράδειγμα, αυτό της μάνας με το παιδί, ήτου πατέρα ή εννός ανθρώπου που έχει υιοθετήσει ένα σκυλάκι… Λένε πως η πρώτη είναι η μεγαλύτερη αγάπη που θα υπάρξει ποτέ..όσο για τη σχέση με τα σκυλιά λένε πως είναι η πιο αποδοτική σχέση. Ό,τι δώσεις θα το πάρεις στα πολλαπλάσια.

Πώς λοιπόν εμείς ξεχάσαμε εκείνο το κομμάτι του έργου, στις προσωπικές σχέσεις, που λέει πως χρειάζεται να αφιερώσεις χρόνο, προσοχή, να ξεπεράσεις τα όρια σου; Και μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία, η επιλογή του να μένεις παρόλη την ταλαιπωρία, το ζόρι, το τέντωμα… Σε κάνει να αγαπάς…

Ως μητέρα καθημερινά ανακαλύπτω τις αντοχές που νόμιζα πως δεν είχα.

Εκεί που κουτουλάω από τη νύστα αλλά η μικρή με χρειάζεται και σηκώνομαι να την κάνω βόλτες πάνω κάτω. Εκεί που πάω να σιδερώσω ότι προλάβω και εκείνη ξυπνάει και όλες οι δουλειές πάνε πίσω.εκει που συνειδητοποιώ πως πρέπει να κάνω μπάνιο και αν δεν είναι κάποιος άλλος στο σπίτι, την έχω και αυτή μέσα μαζί μου γιατί αλλιώς θα την ακούσει όλο το τετράγωνο. Εκεί που θηλάζω και αποκοιμιέμαι επάνω της. Εκεί που ενώ έχω μάθει απέξω και ανακατωτα το πρόγραμμα ένος άλλου πλάσματος, έχω ξεχάσει τι μέρα και ώρα έχουμε.

Είναι εκείνες οι στιγμές που ό,τι ζόρια και να δημιουργούνται…μου χαμογελάει και ζητάω άλλα τόσα. Εκείνες οι στιγμές που δεν έχεις αλλη επιλογή από το να τα καταφέρεις. Και τα κατάφερνεις.

Μέσα από όλα αυτά… Την αφιέρωση, το δοσιμο σε ένα άλλο πλάσμα… Γεννάται σιγά σιγά η αγάπη .

Εκεί που θέλεις να κλάψεις, να ουρλιάξεις, να κοιμηθείς για μήνες… Εκεί που επιλέγεις αντί να σηκωθείς να ανοίξεις την πόρτα και να φύγεις… Να μείνεις με όλη σου την ψυχή. Κάπου εκεί ανάμεσα βρίσκει ανοιχτό παράθυρο και δημιουργείται η υπέρτατη όλων. Η αγάπη.

Ψυχικές Καταδύσεις