3 εκατομμύρια παιδιά έχουν παρατήσει το σχολείο εξαιτίας της πανδημίας

Το νούμερο στον τίτλο, στο οποίο κατέληξε ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός  Bellwether Education Partners, δυστυχώς δεν αναφέρεται αποκλειστικά στις χώρες με σοβαρά κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα, όπου ακόμα και το ίντερνετ είναι δυσεύρετο. Αρκεί να μιλήσετε με έναν Έλληνα καθηγητή σε Γυμνάσιο κάποιας υποβαθμισμένης περιοχής της Αθήνας για να σας περιγράψει την κατάσταση πολλών παιδιών κατά την τηλεκπαίδευση, η οποία απέχει πολύ από αυτό που η κ. Κεραμέως χαρακτηρίζει ως “επιτυχία”.

“Δεν είμαι η μόνη που ανησυχώ για τα παιδιά που ΄χάνω’”, λέει χαρακτηριστικά η φιλόλογος Μ.Μ. σε Γυμνάσιο του νότιου τομέα Αττικής. “Πρόκειται συνήθως για παιδιά οικονομικών μεταναστών, των οποίων οι γονείς δεν έχουν ψηφιακές δεξιότητες για να τα βοηθήσουν. Ίσως δεν έχουν καλή εποπτεία και ενδεχομένως δεν θεωρούν και τόσο σημαντικά τα μαθήματα που τα παιδιά τους χάνουν. Η επικοινωνία του σχολείου με το οικογενειακό περιβάλλον του μαθητή είναι δύσκολη σ’αυτές τις περιπτώσεις καθώς κάποιοι από αυτούς δεν μιλούν ελληνικά, δεν έχουν τηλέφωνο επικοινωνίας ή email και γενικώς είναι δύσκολο να τους βρεις.”

Η ίδια εξηγεί στο Infokids.gr, ότι υπάρχουν βέβαια και γονείς που θέλουν πολύ το παιδί τους να κρατήσει επαφή με τα μαθήματά του, όμως δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν στις τεχνικές γνώσεις που απαιτεί η σύνδεση στο webex -ακόμα κι αν το σχολείο στέλνει ενημερωτικά σημειώματα για να τους εξηγήσει τι πρέπει να κάνουν. “Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν ελληνικά, άνθρωποι που έχουν μόνο ένα κινητό, το οποίο ‘μοιράζονται’ περισσότερα από ένα παιδιά για να κάνουν μάθημα. Μοιραία κάποιο από αυτά θα χρειαστεί να χάσει το δικό του μάθημα, για να κάνει το αδελφάκι.”

Η κοινωνική ανισότητα σε όλο της το μεγαλείο

Όταν ένας μαθητής εξαφανίζεται από το “ραντάρ” του εκπαιδευτικού, ο δεύτερος δεν ανησυχεί μόνο για τους βαθμούς του. Οι μαθητές βασίζονται στο σχολείο και τους καθηγητές τους σε πολλά επίπεδα -κυρίως ψυχολογικά- και νιώθουν ασφάλεια όταν έχουν επαφή με το σχολικό περιβάλλον.

Το πρόβλημα ξεκίνησε ήδη από τον περασμένο Μάρτιο, οπότε πολλά παιδιά βρέθηκαν χωρίς συσκευές. Δόθηκαν πριν λίγο καιρό, με μεγάλη καθυστέρηση, όμως συχνά αποδείχθηκε “άδωρον” αφού σε πολλά σπίτια δεν υπάρχει καν ίντερνετ.

Στην Αμερική, όπου παρατηρείται εντονότερα το πρόβλημα, κοινωνικοί λειτουργοί αναλαμβάνουν, έπειτα από ανάθεση της κάθε Πολιτείας, να αναζητήσουν τα παιδιά αυτά που μοιάζουν “εξαφανισμένα από τον εκπαιδευτικό χάρτη” και να τα βοηθήσουν να “μπουν” στην τηλεκπαίδευση, με όποιον τρόπο μπορούν. Αυτό σημαίνει να πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα και να ρωτούν τι χρειάζεται η κάθε οικογένεια, ενημερώνοντας έπειτα το αντίστοιχο υπ. Παιδείας της εκάστοτε Πολιτείας.

“Αυτό που μας ανησυχεί περισσότερο”, λέει ο Evan Murray, από τον γραφείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Βαλτιμόρης, “είναι ότι η προσωρινή αυτή αποχή από την τηλεκπαίδευση θα εξελιχθεί σε μία μόνιμη εγκατάλειψη του σχολείου, αν οι οικογένειες δεν λάβουν την υποστήριξη που χρειάζονται. Είναι απαραίτητο η πολιτεία να επικοινωνεί με τις οικογένειες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες αλλά και με τους εκπαιδευτικούς που μπορεί να μην έχουν τον κατάλληλο εξοπλισμό και να εξασφαλίζει, ότι είναι όλα εντάξει, όχι μόνο ως προς τις υλικοτεχνικές ανάγκες, αλλά και όλες τις υπόλοιπες που μέχρι πρότινος κάλυπτε το σχολείο”, καταλήγει ο Murray.