6 λόγοι που μια γυναίκα δεν φεύγει από το κακοποιητικό σπίτι της: Το post τροφή για σκέψη που πρέπει να διαβάσουμε ΟΛΕΣ μας

«Θα με σκοτώσει»: Το μήνυμα τρόμου γυναίκας που ξυλοκοπήθηκε από τον άντρα της με το μωρό στην αγκαλιά

Το πανελλήνιο σοκαρισμένο παρακολουθεί τις τραγικές υποθέσεις γυναικοκτονιών που έρχονται καθημερινά στο φως της δημοσιότητας. Γυναίκες λίγων δεκαετιών, γυναίκες μητέρες, σύντροφοι, ερωμένες δολοφονήθηκαν από συζύγους και συντρόφους, κτητικούς, ζηλόφθονους και βίαιους, ίσως κάποιες φορές υπεράνω υποψίας. Και δεν ήταν μόνο η μαζικότητα, αλλά και ο φρικώδης τρόπος θανάτου των γυναικών που έπεσαν θύματα ανθρώπων που αγαπούσαν κι εμπιστεύονταν.

Τις τελευταίες ώρες το γύρο του διαδικτύου κάνει η ανάρτηση της Δέσποινας Λιμνιωτάκη, ψυχολόγου MSc, συμβούλου σε θέματα διομαδικών διεργασιών, κοινωνική επιχειρηματία που με ένα εύστοχο κείμενο τροφή για σκέψη εξηγεί γιατί οι γυναίκες μένουν εγκλωβισμένες σε κακοποιητικές και δύσκολες σχέσεις με κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή και δεν τολμούν να κάνουν ένα βήμα προς την απελευθέρωση από τον θύτη που της καταπιέζει και τις απειλεί ανά πάσα στιγμή.

Η ανάρτηση που έχει γίνει viral και πρέπει να διαβαστει από όλες τις γυναίκες

Λόγοι που μια γυναίκα δεν φεύγει από το κακοποιητικό σπίτι της (από τη δική μου εμπειρία με περιστατικά βίας, που μπορεί να είναι περιορισμένη ή να αναφέρεται σε περιπτώσεις όχι συνηθισμένες):

α) Επειδή δεν είχε εξαρχής υποστήριξη από την πατρική οικογένεια

Μια παραγνωρισμένη παράμετρος που συζητείται σπάνια. Δεχόμαστε ως δεδομένο ότι αν πεις στον πατέρα/μάνα σου ότι ο σύζυγος σε κακοποιεί, αυτοί θα καταλάβουν. Οχι απλά αυτό δεν είναι δεδομένο αλλά μπορεί να έχεις ήδη μία φορά ξεφύγει από ένα κακοποιητικό περιβάλλον (το πατρικό), μόνο και μόνο για να καταλήξεις σε ένα άλλο (το συζυγικό). Θυμηθείτε την Τζεβριέ που οι γονείς της έμεναν τέσσερα σπίτια παρακάτω και είχαν να δουν τα εγγόνια τους λέει κάτι χρόνια. Ο δε θείος κατέθεσε στο δικαστήριο ότι “όλοι δέρνουμε τις γυναίκες μας αλλά δεν τις σκοτώνουμε κιόλας”.

β) Επειδή δεν υπάρχει αληθινή πρόσβαση σε υποστηρικτικές υπηρεσίες, υπάρχει φιλολογική “πρόσβαση”

Εχει τις ίδιες δυνατότητες μια γυναίκα στο κέντρο της Αθήνας με μια γυναίκα στο κέντρο των Ζωνιανών; Σε ακριτικό νησί ή σε ορεινή περιοχή; Πολλές φορές μιλάμε για τηλεφωνικούς αριθμούς ή ξενώνες αλλά αυτά – όσο κι αν σας σοκάρει η συνειδητοποίηση – δεν λειτουργούν ως πρώτη βοήθεια, όταν σε κυνηγάει ο άλλος με το κουζινομάχαιρο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ πρώτη βοήθεια.
Γι αυτό θεωρώ ότι πρέπει να περάσουμε στο μοντέλο του εξωτερικού που εκπαιδεύει ανθρώπους σε διάφορες υπηρεσίες να λειτουργήσουν ως firstliners: κομμωτές (τεράστιο έργο στην Αγγλία), αισθητικούς άκρων και εργαζόμενους σε καφετέριες.

γ) Επειδή πριν τη σωματική κακοποίηση προηγείται η συναισθηματική, η απομόνωση και το gaslighting (η μέθοδος που σε κάνει ο άλλος να πιστεύεις ότι είσαι λάθος, οι υποψίες/ανησυχίες σου είναι λάθος, οι φόβοι σου είναι επειδή εσύ έχεις πρόβλημα κλπ).

Δηλαδή μια γυναίκα έχει ήδη αποδυναμωθεί ψυχικά και σωματικά και έχει χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό της ότι είναι ικανή για οτιδήποτε.

δ) Επειδή καμία γυναίκα δεν είναι εκπαιδευμένη στο να έχει accountability partner (αυτό είναι κομμάτι του δικού μας έργου που πρέπει να κάνουμε)

Συχνά ρωτάω τις γυναίκες αν έχουν φίλες και μάλιστα φίλες στις οποίες να μπορούν να στηριχθούν (η ερώτηση είναι ρητορική διότι συντρέχουν οι παραπάνω λόγοι αλλά χρειάζεται να ξέρω το πώς σκέφτονται). Σχεδόν όλες μου απαντούν ότι βεβαίως και έχουν, έχουν μια πολύ καλή φίλη που ήταν μαζί στο σχολείο/πανεπιστήμιο. Βέβαια αυτή η φίλη έχει τώρα μετακομίσει στον Καναδά ΑΛΛΑΑΑΑΑ μιλάνε πολύ τρυφερά από το τηλέφωνο δύο φορές το χρόνο, σαν να μην πέρασε μια μέρα από τη σχέση τους.

Δεν έχουν φίλες. Για την ιστορία, η φίλη στον Καναδά έχει περάσει σε άλλη κοινωνική κατηγορία. Το γράφω επειδή είναι συχνότατο.

Χρειάζεται να έχεις τουλάχιστον ένα άτομο στο οποίο να ξέρεις ότι μπορείς να τηλεφωνησεις στις 4 τα ξημερώματα αν χρειαστεί και θα σε βοηθήσει. Χρειάζεται να υπάρχει στη ζωή σου ένα άτομο εμπιστοσύνης (κατά προτίμηση όχι “κοινή οικογενειακή φίλη” διότι μου έχει τύχει η κοινή οικογενειακή να λειτουργήσει ως καταδότης πλάνου). Ομως, αν έχει προηγηθεί η απομόνωση ή αν το ίδιο σου το σπίτι σε έχει πείσει ότι “οι παντρεμένες δεν έχουν φίλες, κοιτάνε το σπίτι τους”, τότε υπάρχει πρόβλημα. Δική μας δουλειά να τα λέμε αυτά ανοιχτά κορίτσια, δεν είναι victim blaming είναι proactive work ΠΡΙΝ γίνει κάποια θύμα.

ε) Επειδή (όσο παράξενο κι αν σας φαίνεται) δεν μπορούν να δουν τον εαυτό τους ως άτομο που “κατάντησε” να μένει σε ξενώνες και μάλιστα με τα παιδιά τους. Τι είδους μάνα είναι αυτή; (αναρωτιούνται)

Ναι ναι αγαπητές μου, αν δεν μιλήσουμε ολόπλευρα για ψυχολογία, δεν θα προχωρήσουμε πολύ. Εσάς μπορεί να σας φαίνεται αυτό ασήμαντο αλλά για μια κακοποιημένη γυναίκα, η διαμονή σε ξενώνα εκλαμβάνεται ως ζήτημα απώλειας αξιοπρέπειας (εξού και τον χειμώνα είχα διαβάσει άρθρο που έλεγε ότι πολύ λιγότερες γυναίκες καταφεύγουν σε ξενώνες από ότι κάνουν σε συγγενικά σπίτια)

στ) Επειδή είναι οικονομικά εξαθλιωμένες.

Σας έχω ξαναγράψει ότι ένα από τα δεινά της πατριαρχικής κουλτούρας είναι το κονσεπτ του “κοινού πορτοφολιού”. Το αντρόγυνο δεν πρέπει να έχει κοινό πορτοφόλι; Οχι. Πρέπει να έχει κοινό προϋπολογισμό για τις σπουδές των παιδιών και τη διαχείριση του σπιτιού, όχι για τα ατομικά έξοδα. Ούτε καν λογαριασμό στην ίδια τράπεζα λέω εγώ διότι ωραία η τεχνολογία αλλά με το ebanking φαίνονται σε μια σελίδα όλοι οι λογαριασμοί και οι κινήσεις τους.
Σταματάω εδώ επειδή βγήκε σεντόνι.

Διαβάστε επίσης:

“Σπάσε την σιωπή. Γίνε κραυγή.” Γράφει ο συγγραφέας και ηθοποιός Κώστας Κρομμύδας.

“Όταν είσαι 17χρονών μπορεί να κάνεις πολλά….όχι να βρεθείς γυμνή νεκρή με μώλωπες σε πρόσωπο και σώμα”

«Δεν ήμουν εδώ να τη σώσω. Η 8χρονη αδερφή μου κοιμόταν και ζητούσε τη μαμά»: Ο 20χρονος γιος ξεσπά για την γυναικοκτονία στη Ζάκυνθο