Έπειτα από σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο στα 26 της αυτή η μαμά δηλώνει σήμερα «ατρόμητη»

Έπειτα από τη γνωριμία τους στο Πανεπιστήμιο της Alabama, η Katherine Wolf και ο άντρας της  ανυπομονούσαν να ξεκινήσουν την κοινή τους πορεία ζωής. Ο Jay συνέχισε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Pepperdine, μετακόμισαν στην άλλη άκρη της χώρας και λίγο καιρό μετά υποδέχθηκαν τον πρώτο τους γιο, τον James. Η Katherine για τουλάχιστον 6 μήνες απολάμβανε τη μητρότητα. Μέχρι που έπαθε ένα βαρύ εγκεφαλικό, σε ηλικία μόλις 26 ετών, και από τότε άλλαξαν τα πάντα…

«Επρόκειτο για ένα συγγενές εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο δεν έδωσε καμία προειδοποίηση, δεν είχα κανένα σύμπτωμα, ούτε υπήρχε κάποιο σχετικό ιατρικό ιστορικό στην οικογένειά μου», λέει η Katherine, μιλώντας ανοιχτά για την ιστορία της στο POPSUGAR. «Δεν είχα καμία ένδειξη, πριν από αυτό, ότι κάτι δεν πάει καλά. Και τότε, από το πουθενά, μια ρήξη αρτηριοφλεβικής δυσπλασίας του εγκεφάλου προκάλεσε βαρύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο».

Η Katherine έμεινε αναίσθητη για εβδομάδες. Στο διάστημα αυτό ο άντρας της, Jay, προσπαθούσε ταυτόχρονα να διαβάζει για τις τελικές εξετάσεις που θα τον έχριζαν δικηγόρο και να φροντίζει την γυναίκα του και το νεογέννητο μωρό τους. Σιγά-σιγά, η κατάστασή της άρχισε να βελτιώνεται.

«Δύομιση περίπου μήνες μετά, άρχισα να ξυπνάω. Μου πήρε κάμποσες μέρες να επανέλθω πλήρως. Όταν κατάφερα πλέον να καταλάβω πού είμαι και τι είχε συμβεί, άρχισα να παθαίνω εμμονές αναφορικά με τη φροντίδα του μωρού –θυμάμαι να σκέφτομαι: Ποιος φροντίζει τώρα το μωρό μου; Τι έχει συμβεί; Με απασχολούσε το μωρό μου, γιατί τους τελευταίους 6 μήνες είχα την αποκλειστική του φροντίδα…»

Σιγά-σιγά η Katherine άρχισε να συνέρχεται. Στην πορεία χρειάστηκε να υποβληθεί σε 11 χειρουργικές επεμβάσεις στον εγκέφαλο και εξοικειώθηκε στο να κινείται με αναπηρικό καροτσάκι. Έπειτα από 7 χρόνια θεραπειών και φυσικοθεραπειών, ο γιατρός της τής επέτρεψε να προσπαθήσει για δεύτερο παιδί. Έτσι το 2015 ήρθε στον κόσμο ο δεύτερος γιος τους, John. Φυσικά, με δύο παιδιά στο σπίτι απαιτείται πολύ περισσότερη ενέργεια, όμως η Katherine τα έχει καταφέρει!

«Ο John είναι ‘τρελοκομείο’ και με έχει κάνει να δυσκολευτώ αρκετά, δεδομένου, ότι είμαι σε καροτσάκι, επειδή είναι τρομερά υπερκινητικός και ατρόμητος. Είναι, όμως, υπέροχα που έχω τον James, ο οποίος είναι 12 πλέον, και τον John, που είναι 5, στο σπίτι… Δεν περίμενα ποτέ, έπειτα από όσα μου συνέβησαν, ότι θα ζούσα και θα αποκτούσα και δεύτερο παιδί…»

Παρόλο που η Katherine δεν αρνείται, ότι η σωματική αναπηρία της αποτελεί πρόκληση στην ανατροφή παιδιών, ξέρει καλά, ότι τα αγόρια της θα μεγαλώσουν και θα γίνουν ενήλικες γεμάτοι πάθος για ζωή.

«Αντιμετωπίζω σοβαρή αναπηρία: Δεν μπορώ να περπατήσω, βρίσκομαι σε αναπηρικό καροτσάκι, δεν μπορώ καν να οδηγήσω. Ένα από τα χέρια μου δεν δουλεύει, γιατί έχασα τη λεπτή κινητικότητα μετά το εγκεφαλικό, ενώ έχω και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας. Λόγω όλων αυτών, όμως, τα αγόρια μου έχουν αναπτύξει τρομερή ενσυναίσθηση, αλλά και κατανόηση προς τους άλλους. Δεν διδάσκονται αυτά τα χαρακτηριστικά. Και το να βλέπουν τον πατέρα τους να με φροντίζει ή εμένα να προσπαθώ να κάνω το οτιδήποτε, έχει τη δική του ομορφιά. Παρόλο που μου παίρνει 10 φορές περισσότερο χρόνο από οποιονδήποτε άλλον να κάνω κάτι…»

Λόγω των επιπτώσεων του εγκεφαλικού της, η Katherine βασίζεται στον Jay για συγκεκριμένες γονικές υποχρεώσεις, όπως π.χ. να πάνε τα παιδιά στο σχολείο, όμως προσπαθεί να συμμετέχει στις καθημερινές τους δραστηριότητες όσο το δυνατόν περισσότερο.

«Δεν είναι εύκολο. Είμαι, στην πραγματικότητα, η cheerleader της οικογένειάς μου. Είμαι αυτή που θα πει: Έλα Jay! Το΄χεις! Είμαι εδώ να τους τονώνω την αυτοπεποίθηση και να βοηθώ όπως μπορώ, αλλά σε μεγάλο βαθμό η νίκη είναι του άντρα μου», λέει η ίδια. «Προσπαθώ να εμπλέκομαι όσο μπορώ. Για παράδειγμα, δεν μπορώ να οδηγήσω, αλλά μπαίνω μαζί τους στο αμάξι όταν πηγαίνουν στο σχολείο. Δεν το χάνω αυτό, γιατί πιστεύω ότι παίζει ρόλο να είμαι εκεί, μαζί τους, την ώρα εκείνη.»

Παρόλο που η Katherine ξέρει από πρώτο χέρι πόσο τρομακτικά μπορεί να είναι τα ιατρικά ζητήματα, έχει αποφασίσει να συνεχίζει τη ζωή της χωρίς φόβο. «Υπάρχει πάντα ένα στοιχείο φόβου, αναφορικά με το τι μπορεί να συμβεί στον εγκέφαλό μου –αυτό το ένιωθα πιο έντονα όταν ήμουν έγκυος. Όμως κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι μπορεί να συμβεί. Σίγουρα λειτουργώ με σύνεση, όμως το να ζω χωρίς φόβο και να παίρνω την πρωτοβουλία να κάνω δύσκολα πράγματα με έχει βοηθήσει. Και έχω κάνει πολύ δύσκολα πράγματα…  Θα έλεγα, λοιπόν, στις γυναίκες με αναπηρίες, ότι η εγκυμοσύνη είναι πολύ δύσκολη στην περίπτωσή μας, όμως αξίζει τόσο πολύ τον κόπο…»

Δείτε στιγμές από τη ζωή τους στο παρακάτω βίντεο και ακούστε την Katherine να λέει: «το τρομερό αυτό συμβάν αποκάλυψε την δεύτερη ευκαιρία μου στη ζωή. Και πραγματικά αγαπώ τη ζωή μου! Θέλω να την χαρώ και να την γιορτάσω και να την ζήσω ως το τέλος!»

Περισσότερα για την ιστορία της Katherine και του Jay θα βρείτε στη σελίδα Hope Heals.