Γιατί θυμώνω τόσο με το παιδί μου και λέω πράγματα για τα οποία μετά ντρέπομαι;

Σχεδόν κάθε πρωί, τις τελευταίες ημέρες, αφού αφήνω το 10χρονο παιδί μου στο σχολείο, ένα βάρος πλακώνει το στήθος μου και με κάνει να νιώθω σαν την χειρότερη μάνα του κόσμου. Τσακωνόμαστε πολύ τελευταία. Και κάποιες από τις φορές που τσακωνόμαστε, οι εκρήξεις και η ειρωνεία της με κάνουν να θυμώνω τόσο πολύ, να εξοργίζομαι σε τέτοιον βαθμό, που βαριές κουβέντες βγαίνουν από το στόμα μου. Κουβέντες που ξέρω ότι την πληγώνουν -και ας μην το δείχνει φανερά. Κουβέντες που τρέμω πως μια μέρα θα ξεστομίσει στο δικό της παιδί -μια ακόμα πιο κοντινή μέρα, στη μικρότερη αδερφή της. Γιατί μου συμβαίνει αυτό;

“Σε περίπτωση που χρειάζεσαι μια υπενθύμιση, και οι μαμάδες είναι άνθρωποι”, αναφέρει σε άρθρο της η οικογενειακή σύμβουλος Nicole Schwarz. “Όσο κι αν μερικές φορές νιώθεις έτσι, οι μαμάδες δεν είναι υπερήρωες με ατελείωτη υπομονή και διαρκή αγάπη για τα παιδιά τους. Έχουν και εκείνες τα ξεσπάσματά τους και τις δύσκολες στιγμές τους, όπως κάθε άλλος. Φυσικά, οι μαμάδες θέλουν να μειώσουν αυτές τις στιγμές, αλλά δεν ξέρουν πώς να το κάνουν –δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν το ‘ερέθισμα’ που πυροδοτεί τον εκνευρισμό τους.

Η ίδια εξηγεί, ότι κάθε άνθρωπος έχει μια ΄σκανδάλη’ που αν τραβηχτεί μπορεί να πυροδοτήσει τρομερή έκρηξη. Για τους γονείς, τα πράγματα είναι πιο σοβαρά, καθώς στην άλλη άκρη της σκανδάλης βρίσκονται τα… παιδιά τους. Όταν συμβαίνει αυτό, ο γονιός φωνάζει, εξοργίζεται, μπορεί ακόμα και τα κλάματα να βάλει. Είναι δύσκολο εκείνη την ώρα να σταματήσει και να σκεφτεί τι είναι αυτό που του προκαλεί αυτή την οργή, όμως όταν το καταλάβει θα μπορέσει και να το ελέγξει.

Γιατί κάποια ερεθίσματα από τα παιδιά μας μάς προκαλούν οργή;

Όταν μας “ανάβουν τα φιτίλια”, όπως πολύ περιγραφικά λέμε, η πρώτη μας αντίδραση είναι ο θυμός. Φωνάζουμε, ορλιάζουμε, όμως στην πραγματικότητα, το συναίσθημα που έχουμε μέσα μας δεν είναι θυμός! Αυτό που πραγματικά νιώθουμε, αν αναλύσουμε την κατάστασή μας, είναι θλίψη, αγανάκτιση, ανησυχία ή απογοήτευση. Η κοινωνία μας έχει κάνει να σκεφτόμαστε πως όλα αυτά τα συναισθήματα αποτελούν σημάδια αδυναμίας, έτσι μας “βγαίνουν” ως θυμός. Ο θυμός, εξάλλου, είναι ένα πολύ πιο εύκολο να εκδηλωθεί συναίσθημα και έτσι “βγαίνει” σχεδόν αυτόματα σε πολλούς ανθρώπους -είναι, δηλαδή, πολύ πιο εύκολο να αρχίσουμε να ουρλιάζουμε στο παιδί για να κάνει αυτό που του λέμε, παρά να καθίσουμε και να του εξηγήσουμε ήρεμα, γιατί ζητάμε κάτι ή γιατί η συμπεριφορά του μας απογοητεύει.

Από πού προέρχονται τα ερεθίσματα αυτά;

Σύμφωνα με την οικογενειακή θεραπεύτρια Jennifer Kolari, τα ερεθίσματα που εξοργίζουν τους γονείς προκύπτουν από την παιδική τους ηλικία. Έτσι, λέει η ίδια, όταν το παιδί μας εξοργίζει, αυτό συμβαίνει επειδή μας θυμίζει κάποιον στη ζωή μας, με τον οποίον είχαμε κακή σχέση. Αν π.χ. μια μαμά μεγάλωσε νιώθοντας ότι η δική της μαμά δεν την άκουσε και δεν την επικύρωσε ποτέ (ή ο μπαμπάς της ή η γιαγιά της), το ίδιο πράγμα νιώθει και όταν το παιδί της δεν την ακούει, είναι λες και η συμπεριφορά του παιδιού ‘προκαλεί’ την ανάμνηση αυτού του συναισθήματος.

“Το γεγονός, βέβαια, ότι μια μαμά έχει αυτά τα ξεσπάσματα, δεν την κάνει ανίκανη γονέα. Ούτε είναι απαραίτητο να κάνει πολυετή ψυχοθεραπεία για να μπορέσει να ‘δουλέψει’ πάνω σε αυτό της το πρόβλημα, θεραπεύοντας το παρελθόν της. Το ζητούμενο είναι να ελέγξει το πώς λαμβάνουν χώρα αυτά τα ξεσπάσματα, όταν προκύπτουν.”

Αναγνωρίζοντας και αντιμετωπίζοντας τις εκρήξεις θυμού μας

Είναι θεμελιώδες να αφιερώνουμε χρόνο, εμείς οι γονείς, για να σκεφτόμαστε τι ήταν αυτό που μας εξόργισε. Όταν πιάνουμε τον εαυτό μας να θυμώνει και να αρχίζει τις φωνές, πρέπει να προσέξουμε τα γεγονότα που μας οδήγησαν εκεί. “Σκεφτείτε τι ακριβώς έκανε ή είπε το παιδί που σας έκανε να νιώσετε έτσι. Είναι κάτι που συμβαίνει συστηματικά και σας κάνει πάντα να νιώθετε έτσι; Αν ναι, πρόκειται για μια ‘σκανδάλη’ από το παρελθόν σας που ετοιμάζεστε να τραβήξετε.”

Η σύμβουλος λέει, ότι τη στιγμή εκείνη, η μητέρα καλείται να σκεφτεί πώς θα αντιδράσει και πώς θα διαχειριστεί την οργή της. “Το να απομακρυνθείτε από τον χώρο που βρίσκεστε με το παιδί και να διακόψετε τον καβγά είναι μία αποτελεσματική λύση, ώστε να αναχαιτίσετε το ξέσπασμα. Η μαμά πρέπει να καταλάβει, ότι το παιδί δεν κατανοεί γιατί φέρεται έτσι, τι είναι αυτό που την θυμώνει τόσο. Πρέπει, επίσης, να πιστέψει ότι δεν έχει σκοπό να την ‘τσιγκλήσει’ όταν συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο -δεν το κάνει σκόπιμα, δηλαδή.”

πηγή: moms.com