Γράφει η Αγνή Μαριακάκη, ψυχολόγος και κοινωνική ερευνήτρια
Λόρα, 16 χρονών, από την Πάτρα, έπλεκε στο μάθημα.
Ό,τι έφτιαχνε, το πουλούσε. Πουλούσε και βιβλία. Δάνειζε πράγματα με λεφτά. Μάζευε κάθε ευρώ, σαν κάποιος που χτίζει σκαλί-σκαλί να βγει από πηγάδι.
Όλοι μιλάνε για την εξαφάνισή της. Κανείς δεν μιλάει για τη δύναμή της.
Αυτό το κορίτσι, που στα 13 ζήτησε να πάει κομμωτήριο και ο πατέρας την κούρεψε με την ψιλή σαν αγόρι. Που στην εκδρομή στο Ναύπλιο δεν είχε για φαγητό.
Δεν έφυγε σε μια στιγμή παρόρμησης.
Σχεδίαζε. Υπολόγιζε. Υπέμενε.
Για μήνες, ίσως χρόνια, κουβαλούσε ένα μυστικό σχέδιο που κανείς δεν έβλεπε.
Η Λόρα δεν ήταν θύμα που κατέρρευσε.
Ήταν στρατηγός που οργάνωνε την απόδρασή της με τα μόνα όπλα που είχε: βελόνες, νήμα και υπομονή.
Αυτό έχει όνομα: ψυχική ανθεκτικότητα.
Αλλά υπάρχει κάτι ακόμα πιο σκληρό
Δεν χρειάζεται να φύγεις από μια Πάτρα για να εξαφανιστείς.
Πολλοί εξαφανίζονται χωρίς να φύγουν από τον καναπέ τους.
Απαντάνε «είμαι καλά» σε όποιον ρωτάει.
Χαμογελάνε στις φωτογραφίες.
Και μέσα τους έχουν φύγει εδώ και χρόνια.
Η Λόρα τουλάχιστον έπλεκε μια έξοδο.
Αλλοι επιβιώνουν χωμένοι σε ψυχικές κρυψώνες, προστατευοντας τον αληθινό εαυτό τους.
Η επιβίωση δεν είναι ζωή. Και ό,τι έμαθες, μπορείς να το ξεμάθεις.
Η Λόρα ναι, χρειάστηκε δύναμη για να φύγει.
Αλλά το να μένεις και να γίνεσαι ορατός χρειάζεται ακόμα περισσότερη.
Και σήμερα έφτιαξα ένα βίντεο αφιερωμένο στη Λορα και στο πώς γίνεσαι παρών στη ζωή σου. Ο συνδεσμος στο πρώτο σχόλιο
