Πικρές ανησυχίες ενός δασκάλου για τη συμπλήρωση άλλης μιας εβδομάδας τηλεκπαίδευσης

Στενάχωρες φράσεις που άκουσα ο ίδιος ή είδα τυπωμένες.

“Κόψε το ρεύμα σε μια ώρα, τώρα κάνει μάθημα το παιδί μου”

“Κύριε βγαίνω θα μπει η αδερφή μου για μάθημα την άλλη ώρα”

“Κύριε δεν έχω κάμερα και δεν σας ακούω”

“Κύριε είναι μόνη της και δε μπορεί να πατήσει το μικρόφωνο

Το πρώτο είναι το γνωστό περιστατικό από την περιοχή μας σε όλη τη χώρα. Τα άλλα τρία τα άκουσα από μαθητές μου – που συμμετείχαν όπως μπορούσαν.

Σοβαρά λοιπόν τώρα έτσι εξασφαλίζει η κυβέρνηση την πρόσβαση στη δημόσια εκπαίδευση. Από θεμελιώδες δικαίωμα ανεπαίσθητα μετατράπηκε σε (ευρύ έστω) προνόμιο….

Στο εξής φαίνεται θα παρέχεται
αρκεί να μην είσαι άνεργος – φτωχός και σου κόψουν το ρεύμα
αρκεί να έχεις να αγοράσεις 2-3 συσκευές για όλα τα παιδιά σου

αρκεί να έχεις να αγοράσεις όλο τον εξοπλισμό

αρκεί να μη δουλεύεις την ώρα εκείνη (γιατί το 6 χρονο παιδί σου σε χρειάζεται για να διαδράσει κάπως στην εικονική τάξη).

Αυτά είναι μόνο η κορφή του παγόβουνου γιατί αναρωτιέμαι:

Πού είναι οι 2 μαθητές/τριες μου που έρχονταν κανονικά σχολείο αλλά τώρα λείπουν μόνιμα από κάθε ένα από τα 4 τμήματα στα οποία διδάσκω;

Εύκολο είναι να το προσπεράσω και να πω οι γονείς τους είναι αδιάφοροι”-και όντως υπάρχουν δυστυχώς και τέτοιες περιπτώσεις- Αλλά πιο πολύ με ροκανίζει η ανησυχία

Μήπως η κόρη του αγρότη που έρχεται από το χωριό στην πόλη δεν έχει καν να μπει τώρα που ο πατέρας έμεινε άνεργος;

Πώς θα διαλέξει η πολύτεκνη μάνα ποιο παιδί της θα αποκλείσει από το μάθημα;

Μήπως βγήκε για δουλειά ή μένει πεινασμένο το παιδί της μονογονεϊκής οικογένειας που τρεφόταν με τα σχολικά γεύματα – και του δίναμε και για το σπίτι;

Ξέρω θα μου πουν πολλοί πως η εποχή είναι σκληρή και η αγορά μια ζούγκλα, τρώει ανθρώπους για το κέρδος και τα δικαιώματα τα κάνουν πατσαβούρια και πως εν τέλει δεν είναι καιρός για ευαισθησίες.

Και εγώ θα απαντήσω πως σε τέτοιου είδους εποχές και πιο σκληρές οι δάσκαλοι βρέθηκαν στις πρώτες γραμμές για ψωμί, παιδεία, δικαιώματα, δημοκρατία, ελευθερία.

Και επειδή έτσι οι εποχές άλλαξαν κιόλας μπορούμε σήμερα στις παραπάνω λέξεις

καινούργιες να προσθέσουμε την υγεία, τη χαρά την ευτυχία ως στοιχειώδη

που διεκδικούμε για όλα τα παιδιά μας. Ούτε παραιτούμαστε, ούτε θα σκύψουμε το κεφάλι.

Στέφανος Μακρυγιάννης 

Δάσκαλος στo  13ο Δημοτικό Σχολείο Κομοτηνής