Όμως του αγοριού απέναντι πάντα θα του λέμε πως πεθαίνουμε γι αυτό κι ας το ακούει σαν άγαλμα στην πλατεία
Έφυγε κι αυτός όπως τόσοι άλλοι μικροί και μεγάλοι. Όμως αυτός ο Μίμης Πλέσσας ο εκατοχρνίτης έφηβος συντρόφεψε και χαρές και λύπες και πόθους και μόχθους και μεράκια και άγχη.
Δεν έχω καταλάβει αν με τη ζωή του την ίδια του τη ζήση και τα τργούδια του προσπαθούσε να μας πει το πως θα ζήσουμε καλύτερα ανετότερα λαμπρότερα κοντά στο φως μακριά από καταχρήσεις.
Πως να μην θαυμάσεις την αυτοκυριαρχία αυτού του ανθρώπου που δεν έφαγε κρέας φρούτα και λαχανικά και ήταν ένα ωραίο και ακμαίο πνεύμα. Ένα πνεύμα που το συντηρούσε μια πάλουσσα ψυχή όλο γλύκα.
Είχα συνομιλήσει γιατί για συνέντευξη ούτε λόγος , πολλές φορές μαζί του. Θυμάμαι πάντα ένα μειλίχιο χαμόγελο σαν να μου έλεγε μη σκοτίζεσαι με τέτοι δεν θα μείνει ούτε η σκόνη τους. Κι αναρωτιόμουν μα είναι πράγματι τόσο νέος ή μικροδείχνει; Τώρα λοιπόν θυμάμαι μια μια τις ταινίες τα τραγούδια γι αυτές και λέω πως η ζωή μας πέρασε κοντά του και με αυτόν τον άνθρωπο.
Ακούω μελωδίες του και περνάει μπροστά μου η Μαίρη Χρονοπούλου ο Φαίδων Γεωργίτσης με τη Ζωίτσα τη Λάσκαρη ένα crazy girl στην κυριολεξία. Και δίπλα η Καραγιάννη και ο Γιάννης Βογιατζής. Ταινίες που όσες φορές και αν τις δεις όσες ατάκες και αν επαναλάβεις δεν τις χορταίνεις. Ξέρεις γιατί ; γιατί είσαι κι εσύ εκεί μέσα.
Αντίο λοιπόν αγαπημένε μας. Εσένα που σε σεβάστηκε ο χρόνος και τα 100ά σου γενέθλια θα ήταν τούτες τις μέρες.
