«Θέλουμε ένα δεντράκι σε κάθε κελί, θα νιώσουμε σαν στο σπίτι μας»: Ραγίζει καρδιές η ανάρτηση του διευθυντή του Γυμνασίου – Λυκείου των φυλακών Αυλώνα

Πολλές φορές θα έχουμε αναρωτηθεί πώς θα ήταν η ζωή των ανηλίκων στις φυλακές. Πώς περνούν οι μέρες τους στις συνθήκες που επιβάλουν τα καταστήματα κράτησης, πώς γίνονται τα μαθήματά τους, πώς περνούν τις γιορτές…
Τις τελευταίες ώρες τον γύρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κάνει η ανάρτηση του διευθυντή του Γυμνασίου – Λυκείου του Καταστήματος Κράτησης Ανηλίκων των Φυλακών Αυλώνα, κου Πέτρου Δαμιανού.
Σε ένα post που συγκινεί, ο κ.Δαμιανός αναφέρεται στις χριστουγεννιάτικες μέρες στο σχολείο των φυλακών και κυρίως στις φετινές δεδομένης της ιδιαιτερότητας που επιβάλλει η πανδημία του κορωνοϊού.
«Από τότε που ξεκίνησε η γοητευτική περιπέτειά μου στην Εκπαίδευση στις φυλακές, έχασα τη γοητεία των Χριστουγέννων… Δεν άντεχα, ούτε αντέχω, την τεράστια αντίθεση του “μαύρου μέσα” με το φωτεινό γεμάτο λαμπιόνια “πολύχρωμο έξω”. Κάθε χρόνο ολόκληρο τον Δεκέμβρη και τον μισό Γενάρη, ζω την ίδια κατάσταση… Μισή μέρα έτσι.. Την άλλη μισή αλλιώς…
Ομως, το σχολείο, κάθε χρόνο το στολίζαμε… Δάσκαλοι και μαθητές μαζί…
Γιατί; γιατί άρεσε στους μαθητές μας… Τους έκανε να νοιώθουν κάπως σαν… το σπίτι τους… Και…στις 23 το μεσημέρι, κάθε χρόνο, μετά τη γιορτή μας το χριστουγεννιάτικο δένδρο του σχολείου μετακόμιζε σε χώρο της φυλακής για να το χαίρονται όσο το δυνατόν περισσότεροι…
Κάθε χρόνο εκτός από φέτος… Φέτος, εν μέσω πανδημίας, δεν έχουμε γιορτή, ούτε στολίσαμε το σχολείο…
Τους μαθητές μας, εκτός εξαιρέσεων, τους βλέπουμε δύσκολα και τους περισσότερους για να τους δώσουμε υλικά αγαθά που μας προμηθεύουν οι νεράιδες και οι πρίγκιπές μας από τις ομάδες αλληλεγγύης και όχι μόνο…
Έτσι, δεν χρειαζόταν να έρθει η 23η του Δεκέμβρη. Αποφασίσαμε να μεταφέρουμε δένδρα στολίδια φωτάκια, ένα δένδρο σε κάθε όροφο, από τώρα…
Όμως δεν μας έφτανε…
Οι μαθητές μας έχουν ταλαιπωρηθεί αρκετά και λόγω της πανδημίας και λόγω του υπερπληθυσμού… Θέλαμε ένα μικρό δενδράκι στολισμένο σε κάθε κελί..
Να νοιώθουν ζεστασιά και το βράδυ, όταν η σιδερένια πόρτα κλειδώνει…
Και τότε, έτσι γίνεται συνήθως όταν δυσκολεύομαι σε κάτι, χτυπάει το τηλέφωνο…
Φίλος αλληλέγγυος από την οργάνωση “Στάση Καλαμάκι”…
Τι μπορούμε να κάνουμε για τους μαθητές σας; μου είπε… Θέλουμε 50 δενδρακια – τόσα κελιά λειτουργούν, τα άλλα είναι κλειστά λόγω έργων – του είπα. Μπορείτε;
Και μπόρεσαν…. Τα δενδρακια ήρθαν σήμερα… Με τα στολίδια τους…
Ήθελα πολύ να είσασταν από κάποια γωνιά και να βλέπατε τη χαρά των παιδιών που ήρθαν, ως εκπρόσωποι του κάθε ορόφου, για να τα παραλάβουν…
Χαρά και βουρκωμένα βλέμματα…
Κύριε Πέτρο θα νοιώσουμε σαν στο σπίτι μας, μου είπε ο…..
….και βούρκωσα κι εγώ…και οι συνάδελφοι που τον άκουσα…
Όπως βουρκώνω και τώρα που σας το περιγράφω….
Μάλλον σε μένα τα Χριστούγεννα ήρθαν νωρίτερα… Κι ας μη μ αρέσουν…»

Από τότε που ξεκίνησε η γοητευτική περιπέτειά μου στην Εκπαίδευση στις φυλακές, έχασα τη γοητεία των…

Posted by Petros Damianos on Wednesday, December 16, 2020