Τι συμβαίνει στο μυαλό του έφηβου παιδιού σου – Η viral συζήτηση μάνας και γιου!

Εφηβεία: Μια ηλικία που τρομάζει κάθε γονιό. Κανείς δεν μπορεί να την αποφύγει και κανείς δεν ξέρει πώς να την αντιμετωπίσει.

Πολλές φορές μαμάδες και μπαμπάδες έχουν αναρωτηθεί τι να κάνουν με τα έφηβα παιδιά τους και πώς να αντιμετωπίσουν τα ξεσπάσματα ή … τις προσβολές τους.

Μια μαμά δύο παιδιών, συγγραφέας στο επάγγελμα, ανήρτησε στα κοινωνικά δίκτυα μια συζήτηση που είχε με τον έφηβο γιο της και το post της έγινε το απόλυτο viral.

Οι γονείς υποκλίνονται στη «σοφία» της αφού, όπως φαίνεται, αυτή η μαμά τα κατάφερε, τουλάχιστον για την ώρα…

Διαβάστε τι έγραψε

«Εφηβεία: Αλλάζει τα μικρά, αγαπησιάρικα αγόρια μας σε γλυκούς, αντιδραστικούς, ασεβείς, θυμωμένους και, παρ’ όλα αυτά, υπέροχους μικρούς άνδρες.  Ο μεγάλος μου γιος είναι σήμερα 11,5 ετών. Πρόσφατα κάναμε μία συζήτηση (μέσα στο αυτοκίνητο) για το τι του συμβαίνει. Δεν μπορώ να σας εγγυηθώ ότι αυτή η συζήτηση θα σας βοηθήσει με τα παιδιά σας, αλλά – προσωπικά – τη βρήκα πολύ ανακουφιστική και κατατοπιστική.

Η κουβέντα μας εξελίχθηκε ως εξής:

“Πρέπει να μιλήσουμε” του είπα. “Εντάξει”, μου απάντησε. “Τα τελευταία χρόνια έχουμε πει πολλά για την εφηβεία, σωστά; Ήθελα, απλώς, να τσεκάρω αν υπάρχουν νέες ερωτήσεις και απορίες”

“Όχι”, μου απάντησε.

“Εντάξει”, είπα, “αλλά επειδή παρατηρώ τη συμπεριφορά σου τελευταία – το πώς μιλάς στους ανθρώπους, πόσο έντονος είναι ο τόνος της φωνής σου – σκεφτόμουν πολλά πράγματα. Σου έχω κάνει πολλές φορές παρατηρήσεις για όλα αυτά, σωστά;”

“Σωστά”, απάντησε με έντονο προβληματισμό στο βλέμμα και τη φωνή του. Αυτό ήταν! Τον είχα μπερδέψει.

“Κατάλαβα, λοιπόν, ότι τα έκανα θάλασσα”, είπα.

“Τι εννοείς;”, με ρώτησε.

“Πέρασα τόσο καιρό να σου μιλάω για την εφηβεία, τι να περιμένεις, πώς θα αλλάξει το σώμα σου και η εμφάνισή σου, αλλά δεν σου μίλησα ποτέ για το μυαλό σου και το τι θα γίνει μέσα σε αυτό. Η εφηβεία είναι η ηλικία που το μυαλό σου θα αλλάξει πολύ και θα μεγαλώσει περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Σε απογοήτευσα που δεν σου μίλησα για αυτό το κομμάτι και σου ζητώ συγγνώμη”.

Ο γιος μου τότε έκανε κάτι που δεν περίμενα. Άπλωσε το χέρι του, με άγγιξε στον ώμο, πήρε μια βαθιά ανάσα και μου είπε: “Δέχομαι τη συγγνώμη σου. Μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτό τώρα”.

“Γιατί το μυαλό μου αλλάζει;”, με ρώτησε.

“Αυτό είναι το καταπληκτικό”, του είπα. “Ήξερες ότι ο εγκέφαλός σου μεγάλωσε και αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα όταν ήσουν μικρός. Μέχρι να γίνεις 5 ή 6 ετών το μυαλό σου είχε φτάσει σε όγκο και δύναμη αυτόν ενός ενήλικα;”

“Όχι”, μου απάντησε απορημένος.

Εγώ συνέχισα χωρίς να χάνω τον ειρμό μου. Ο μικρός είχε όρεξη για κουβέντα και εγώ το εκμεταλλεύτηκα.

“Λοιπόν, συμβαίνει. Αλλά συμβαίνει παράλληλα και κάτι άλλο, επίσης, παράδοξο. Παρά τη δύναμη και τον όγκο που απέκτησε ο εγκέφαλός σου οι οδηγίες λειτουργίας του παρέμειναν στη παιδική ηλικία. Οπότε ο εγκέφαλός σου προσπαθεί να επεξεργαστεί πληροφορίες που αφορούν έναν ενήλικα σε έναν σκληρό δίσκο που είχε μάθει να λειτουργεί με παιδικές οδηγίες.

Στην εφηβεία, λοιπόν, δεν αλλάζει μόνο το σώμα σου. Σιγά σιγά ενηλικιώνεται και ο εγκέφαλός σου. Γι’ αυτό το κομμάτι έπρεπε να σε έχω προειδοποιήσει νωρίτερα. Ουσιαστικά, ο εγκέφαλός σου ξαναγράφεται από την αρχή. Πράγμα που είναι αρκετά δύσκολο και κουραστικό και δικαιολογεί γιατί καμιά φορά έχεις νεύρα και δεν έχεις αρκετή υπομονή.”

Στο σημείο αυτό σταμάτησα για να δω πώς θα αντιδράσει. Εκείνος έτριψε τα μάτια του και μου είπε: “Κάποιες φορές νιώθω πάρα πολύ θυμωμένος και δεν ξέρω γιατί.”

Έγνεψα καταφατικά και συνέχισα: “Αυτό είναι το ένα κομμάτι της εφηβείας και της επιρροής της στο μυαλό σου. Το άλλο είναι ότι επηρεάζεται πολύ και το κομμάτι εκείνο του εγκεφάλου σου που είναι υπεύθυνο για τα συναισθήματα και τα ένστικτά σου. Στην εφηβεία το σημείο αυτό του εγκεφάλου σου, η αμυγδαλή, δέχεται χιλιάδες ερεθίσματα, τα οποία εσύ καλείσαι να διαχειριστείς. Αντιλαμβάνομαι ότι και αυτό είναι πολύ δύσκολο.”

“Όντως! Ορισμένες φορές λέω πράγματα και μετά τα μετανιώνω. Αυτό πρέπει να μπερδεύει και εσένα πολύ.”

“Το ξέρω”, του είπα. “Θες να μάθεις γιατί συμβαίνει αυτό; Το τελευταίο σημείο του εγκεφάλου σου που επηρεάζεται είναι εκείνο που παίρνει και τις τελικές αποφάσεις. Αυτό το σημείο, όμως, αναπτύσσεται πιο αργά. Έτσι στο μυαλό σου συμβαίνουν μερικές… συγκρούσεις.”

“Οπότε δεν φταίω εγώ;”, με ρώτησε απορημένος.

“Όχι”, απάντησα. “Γι’ αυτό φταίει η εφηβεία. Εσύ είσαι υπεύθυνος να αναγνωρίζεις τι συμβαίνει και να αλλάζεις ή να προσαρμόζεις τις πράξεις και τις αντιδράσεις σου. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι δυνατό. Ακόμα και λάθος να κάνεις, εσύ πρέπει να επιλέξεις αν θα ζητήσεις συγγνώμη και πώς θα αποδεχθείς τις συνέπειες των πράξεών σου. Έτσι αποδεικνύεις ότι ωριμάζεις. Ότι γίνεσαι ενήλικας”.

Στο σημείο αυτό ο γιος μου παραδέχθηκε ότι η εφηβεία είναι… χάλια και εγώ δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω μαζί του. Ωστόσο, του εξήγησα ότι και για τους γύρω του είναι δύσκολο να κατανοήσουν τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι του. “Μπορώ μόνο να φανταστώ ότι τα πράγματα είναι πολύ μπερδεμένα”, του είπα και εκείνος συμφώνησε με έμφαση.

Του ξεκαθάρισα, επίσης, ότι και εγώ θα κάνω λάθη, αφού πρώτη φορά μεγαλώνω έναν έφηβο και του ζήτησα ένα πράγμα, το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό:

Μπορείς μόνο να μου μιλάς για το τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό σου; Όσο περισσότερο συζητάμε τόσο πιο εύκολα θα γίνουν τα πράγματα και για τους δυο μας. Θα καταφέρουμε να περάσουμε την εφηβεία μαζί και λιγότερο… επώδυνα”.

Εκείνος συμφώνησε, με αγκάλιασε και κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο ήρεμοι και σκεπτικοί.

Όχι, η παραπάνω συζήτηση δεν σταμάτησε τα ξεσπάσματά του, τις φωνές και τις έντονες αντιδράσεις του. Δεν με έκανε να καταλάβω ότι το μωρό μου δεν είναι πια… μωρό. Μας έδωσε, όμως, έναν νέο δίαυλο επικοινωνίας.

Τώρα πια έχουμε μια γλώσσα επικοινωνίας και ανεβαίνουμε μαζί αυτό τον “Γολγοθά” της εφηβείας…».