«Το μικρό κορίτσι»: Το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ για την 7χρονη που φωνάζει για ειρήνη (audio)

Μπορεί το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ, Kız Çocuğu (Το μικρό κορίτσι) να αναφέρεται σε ένα κορίτσι που πέθανε στη Χιροσίμα, είναι όμως ένα από τα πιο σημαντικά αντιπολεμικά τραγούδια στην Ιστορία.

Είναι μία έκκληση για ειρήνη από ένα επτάχρονο κοριτσάκι… δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, στην πληγείσα πόλη της Ιαπωνίας, μετά την ρίψη της ατομικής βόμβας από το Enola Gay, στις 6 Αυγούστου 1945.

Το έχουν ερμηνεύσει σπουδαίοι καλλιτέχνες και συγκροτήματα, όπως η Τζόαν Μπαέζ, οι The Byrds, ο Πολ Ρόμπσον, οι This Mortal Coil, και The Fall. Στον αγγλόφωνο κόσμο είναι γνωστό με τους τίτλους «I Come and Stand At Every Door, I Come and Stand At Your Door« και «Hiroshima Girl». Την προσαρμογή των στίχων έκανε ο Μπομπ Σίγκερ, ενώ η μουσική βασίζεται σε λαϊκό σκοπό της Σκωτίας.

Με αφορμή τα όσα διαδραματίζονται στην Ουκρανία και τα τουλάχιστον 16 παιδιά που έχουν χάσει τη ζωή τους, η «κραυγή» της 7χρονης δεν θα μπορούσε να φαντάζει περισσότερο επίκαιρη.

«Εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας ακούστε με. Φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας. Έτσι που τα παιδάκια πια να μη σκοτώνονται. Και να μπορούν να τρώνε καραμέλες…»

Ακολουθούν οι πρωτότυποι στίχοι στα τουρκικά και η μετάφραση από τον σπουδαίο Γιάννη Ρίτσο.

Kız çocuğu

Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.

Hiroşima’da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.

Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.

Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.

Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler.

Το μικρό κορίτσι

Εγώ είμαι εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας
Εδώ ή αλλού χτυπάω όλες τις πόρτες
Ω, μην τρομάζετε καθόλου πούμαι αθώρητη
Κανένας μια μικρή νεκρή δεν μπορεί νάιδει

Εδώ και δέκα χρόνια εδώ καθόμουνα
Στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε
Κ’ είμαι παιδί τα εφτά δεν τα καλόκλεισα
Μα τα νεκρά παιδιά δε μεγαλώνουν

Πήραν πρώτα φωτιά οι μακριές πλεξούδες μου
Μου καήκανε τα χέρια και τα μάτια
Όλη….Όλη μια φουχτίτσα στάχτη απόμεινα
Την πήρε ο άνεμος κι’ αυτή σ’ ένα ουρανό συγνεφιασμένο.

Ω, μη θαρρείτε πως ζητάω για μένα τίποτα
Κανείς εμένα δε μπορεί να με γλυκάνει
Τι το παιδί που σαν εφημερίδα κάηκε
Δεν μπορεί πια τις καραμέλες σας να φάει.

Εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας ακούστε με
Φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας
Έτσι που τα παιδάκια πια να μη σκοτώνονται
Και να μπορούν να τρώνε καραμέλες.

(μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος)

Ακούστε το από τη φωνή της θρυλικής Τζόαν Μπαέζ, μελοποιημένο από τον Ζιλφί Λιβανελί

Και στα αγγλικά: 

*Το σκίτσο κεντρικής φωτογραφίας είναι έργο του street aritst Guillaume Debout (aka Hum Bub Hub), το οποίο βρίσκεται σε τοίχο στη Νορμανδία

Διαβάστε επίσης:

Θρήνος στην Πάρο: “‘Εσβησε” η 18χρονη Ελένη – Συγκινεί ο αποχαιρετισμός της καθηγήτριας της

Συγκινεί ο πρώην σύζυγος της Μαριέττας Γιαννάκου: “Χάσαμε τρία παιδιά και στο τέλος μας χάρισε ο Θεός μια κόρη..”

Φρίκη σε γνωστό εμπορικό κέντρο: Αφγανός επιτέθηκε σεξουαλικά σε 11χρονο στην τουαλέτα