Βλέπω τα παιδιά μου να «τρώγονται σαν τα κοκόρια» και πραγματικά δεν ξέρω τι στάση να κρατήσω…

Πότε μην ξεχάσετε – στην πράξη – ότι τα παιδιά σας έχουν ολόιδια δικαιώματα. Ποτέ δεν κάνουμε τα στραβά μάτια – είναι παιδαγωγικό έγκλημα – όταν ο μικρότερος ενοχλεί τον μεγαλύτερο αδελφό είτε στα παιχνίδια, είτε στα διαβάσματά του.

Απαντά ο παιδίατρος Δρ. Κώστας Κομματάς

Συνεπώς:

  1. Δεν αφήνουμε το μικρό παιδί να παίρνει τα πράγματα του μεγαλύτερου χωρίς τη συγκατάθεσή του. Δηλαδή, αν θέλουμε να του δώσουμε ένα παιχνίδι που έστω από καιρό το έχει πεταμένο στην άκρη, ρωτάμε τον μεγάλο αν συμφωνεί.
  2. Δεν χρειάζονται, ειδικά με το μικρότερο παιδί, πολλά λόγια, εξηγήσεις και διευκρινήσεις. Είναι άσκοπα και ίσως επικίνδυνα. Πρώτον, γιατί ο μικρός δεν παίρνει ποτέ από λόγια και δεύτερον γιατί αν η προσπάθειά μας μείνει στο… μπλα, μπλα, μπλα και λόγια χωρίς όμως πρακτικό αποτέλεσμα, το μάτι του μεγαλύτερου θα «γυαλίσει» από το θυμό. Ορίζουμε κανόνες και για τα δύο παιδιά και τους τηρούμε χωρίς εξαίρεση.
  3. Ποτέ δεν ζητάμε από το μεγαλύτερο παιδί να δείξει κατανόηση στις πονηριές του μικρότερου. Είναι έγκλημα να του λέμε «Δεν πειράζει, είναι μικρός και δεν καταλαβαίνει». Σίγουρα ο μικρός καταλαβαίνει, αλλά του αρέσει να γίνεται το δικό του. Είναι απίστευτη αδικία για το μεγάλο παιδί να πρέπει με τέτοια αφελή επιχειρήματα να κρύψει τα συναισθήματά του. Σίγουρα θα θυμώσει, όπως ο καθένας μας, αν κάποιος πάρει τα αντικείμενα του. Σίγουρα θα πάρει «ανάποδες» αν ο μικρός εισβάλλει με θράσος στο ζωτικό του χώρο, το δωμάτιό του. Τελεία και παύλα! Τα ίδια ακριβώς θα νιώθαμε κι εμείς. Σε τέτοιες εισβολές, επαναλαμβάνω, χωρίς λόγια αρπάζουμε τον μικρό και αφήνουμε τον μεγάλο να ξαναβρεί την ηρεμία του.