Μετά από δύο διαδοχικές εγκυμοσύνες και τρία χρόνια θηλασμού, αποφάσισα τον Νοέμβριο του 2022 να σταματήσω. Ένιωθα ότι είχε έρθει η ώρα να πάρω πίσω το σώμα και τον εαυτό μου. Αυτό που δεν περίμενα, όμως, ήταν η απότομη και δραματική επιδείνωση τόσο της ψυχικής όσο και της σωματικής μου υγείας – και το γεγονός ότι κανείς δεν μπορούσε να μου εξηγήσει τι μου συμβαίνει.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες άρχισα να βιώνω έντονο άγχος και κρίσεις πανικού, κάτι που δεν είχα αντιμετωπίσει ποτέ στο παρελθόν. Ο ύπνος μου διαλύθηκε· ξυπνούσα κάθε βράδυ στις 2 τα ξημερώματα. Κατέληξα δύο φορές στα επείγοντα, σίγουρη ότι πάθαινα έμφραγμα, εξαιτίας έντονων ταχυπαλμιών – κάτι που, φυσικά, τροφοδοτούσε ακόμη περισσότερο το άγχος μου.
Παράλληλα, άλλαξε και ο τρόπος που λειτουργούσα ως μητέρα. Δεν άντεχα τίποτα. Κάθε ήχος, κάθε κίνηση, κάθε «μαμά» με εξόργιζε. Πίστευα ότι πρόκειται απλώς για burnout. Τελικά, αποδείχθηκε ότι περνούσα περιεμμηνόπαυση στα τέλη της δεκαετίας των 30.
Η διαδρομή μέχρι τη διάγνωση
Για σχεδόν δύο χρόνια επισκεπτόμουν τον γιατρό μου σχεδόν ανά δεκαπενθήμερο. Η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: «είσαι αγχωμένη, έχεις δύο μικρά παιδιά και τρέχεις τη δική σου επιχείρηση». Οι προτάσεις περιορίζονταν σε μελατονίνη, τεχνικές χαλάρωσης και σωματική φυσικοθεραπεία.
Κάτι μέσα μου, όμως, έλεγε ότι δεν ήταν απλώς στρες. Άρχισα να ψάχνω μόνη μου και όλα όσα διάβαζα οδηγούσαν στην περιεμμηνόπαυση. Όταν το ανέφερα στη γιατρό μου, περίπου 60 ετών, η απάντηση ήταν καθησυχαστική αλλά απορριπτική: «Είσαι 39 και έχεις κανονικό κύκλο. Δεν υπάρχει περίπτωση».
Για πολύ καιρό την πίστεψα – χωρίς να γνωρίζω ότι η περιεμμηνόπαυση μπορεί να ξεκινήσει ακόμη και από τα μέσα των 30. Όταν έφτασα στα όριά μου, άλλαξα γιατρό. Ένας νεότερος γιατρός άκουσε προσεκτικά τα συμπτώματά μου και, μετά από συζήτηση, μου χορήγησε βιοϊσοδύναμη ορμονική θεραπεία υποκατάστασης (BHRT).
Η ορμονική αγωγή, σε συνδυασμό με αλλαγές στη διατροφή και την άσκηση, μου επέστρεψαν σταδιακά τη χαρά, το γέλιο και την αίσθηση ελέγχου.
Πώς επηρέασε η περιεμμηνόπαυση τη μητρότητα
Η περιεμμηνόπαυση είναι η μεταβατική περίοδος πριν την εμμηνόπαυση και συνδέεται με έντονες ορμονικές διακυμάνσεις, κυρίως λόγω της μείωσης των οιστρογόνων. Τα συμπτώματα διαφέρουν από γυναίκα σε γυναίκα και μπορεί να περιλαμβάνουν διαταραχές κύκλου, εναλλαγές διάθεσης, εξάψεις, νυχτερινές εφιδρώσεις, μειωμένη libido, κολπική ξηρότητα και σοβαρά προβλήματα ύπνου. Μπορεί να διαρκέσει από λίγα χρόνια έως και πάνω από μία δεκαετία, μέχρι να περάσουν 12 συνεχόμενοι μήνες χωρίς περίοδο.
Για μένα, οι επιπτώσεις ήταν τεράστιες. Φώναζα στα παιδιά μου – μερικές φορές για συνεχόμενες ημέρες. Έβλεπα τα πρόσωπά τους να σκοτεινιάζουν και ένιωθα ανίκανη να αντιδράσω αλλιώς. Τα βράδια έκλαιγα, μην ξέροντας πώς να αλλάξω.
Στην περιεμμηνόπαυση, τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη αυξομειώνονται απρόβλεπτα, επηρεάζοντας τους νευροδιαβιβαστές και τα συστήματα στρες του εγκεφάλου.
Η ειδικός στην εμμηνόπαυση Betsy Greenleaf εξηγεί ότι η ορμονική ανισορροπία αυξάνει τη φλεγμονή και μειώνει τον έλεγχο παρορμήσεων, ενώ η ψυχολόγος Angela Kenzslowe τονίζει πως η έλλειψη ύπνου επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την ευερεθιστότητα.
Για μένα, τα ξεσπάσματα κορυφώνονταν στη ωχρινική φάση του κύκλου, όταν τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη είναι στο χαμηλότερο σημείο.
Πέρα από τις φωνές, ένιωθα ότι έχανα την ταυτότητά μου. Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου – ούτε και ο σύζυγός μου. Και αυτό με εμπόδιζε να απολαύσω πραγματικά τον χρόνο με τα παιδιά μου.
Πού να ζητήσεις βοήθεια αν είσαι μητέρα σε περιεμμηνόπαυση
Η εύρεση βοήθειας δεν είναι πάντα εύκολη, καθώς η εκπαίδευση γύρω από την εμμηνόπαυση παραμένει ελλιπής. Μελέτες δείχνουν ότι λιγότερο από το ένα τρίτο των ιατρικών προγραμμάτων διαθέτει ολοκληρωμένη εκπαίδευση στο θέμα.
Οι ειδικοί προτείνουν να ξεκινήσει κανείς από τον γυναικολόγο και να ρωτήσει ευθέως αν έχει εμπειρία στη διαχείριση συμπτωμάτων περιεμμηνόπαυσης. Αν όχι, αξίζει η αναζήτηση εξειδικευμένου επαγγελματία ή ομάδων υποστήριξης.
Η δική μου μεγαλύτερη στήριξη ήταν ο σύζυγός μου. Για δύο χρόνια ήμουν απλώς η σκιά του εαυτού μου – και ακόμη πονάω για τον χρόνο που έχασα με τα παιδιά μου όταν ήταν τόσο μικρά. Ταυτόχρονα, νιώθω ευγνωμοσύνη για κάθε μέρα που μπορώ να είμαι πραγματικά παρούσα τώρα.
Σήμερα μιλάμε ανοιχτά στο σπίτι. Τα παιδιά μου ξέρουν ότι κάποιες μέρες δεν φταίνε εκείνα, αλλά οι ορμόνες μου. Θέλω η κόρη μου να μεγαλώσει γνωρίζοντας ότι αυτό είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής μιας γυναίκας – και ο γιος μου να μάθει πόσο σημαντικό είναι να είσαι υποστηρικτικός σύντροφος.
Πηγή: parents.com
