Ο κορωνοϊός άλλαξε μεμιάς τις ζωές μας αλλά θα τον νικήσουμε για την αγάπη των δικών μας ανθρώπων

Ο παιδίατρος Αντώνης Δαρζέντας με μια ανάρτησή του αποτυπώνει εύστοχα πώς άλλαξε μεμιάς εδώ και λίγες ημέρες η ζωή μικρών και μεγάλων λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού.

Πώς τα παιδιά καλούνται να μείνουν υποχρεωτικά στο σπίτι μαζί με τους γονείς, πώς οι συναναστροφές με αγαπημένους φίλους πλέον γίνονται εξ αποστάσεως, πώς η απομόνωση έγινε η επιθυμητή συμπεριφορά και πώς από τη μια στιγμή στην άλλη παππούδες και γιαγιάδες πρέπει να αποχωριστούν για λίγο τα εγγονάκια τους. Εν ολίγοις πώς ο κορωνοϊός κατάφερε να αλλάξει άρδην τη ζωή μας όπως την ξέραμε.

Η ανάρτηση του παιδιάτρου

Ακούγονται φωνές από τη δίπλα αυλή. Μπάλα να χτυπάει στο τσιμέντο. Φωνές χαρούμενες, υψισυχνες, παιδικές. Δύο αδέρφια παίζουν. Σύντομα βαριούνται. Δεν έχει πλάκα το παιχνίδι με τον αδερφό σου.
Στη δίπλα αυλή άλλο παιδί μόνο του, χτυπάει άτσαλα, βαριεστημένα ένα μπαλάκι στον τοίχο .
Στο παραδίπλα σπίτι άλλο παιδί και αυτό μόνο του. Στο ταμπλετ.
Κι άλλο. Στο PlayStation σκοτώνει κακούς και μιλάει με τους φίλους του. Τα μάτια του κόκκινα από την τηλεόραση.

Έξαψη. Αλλά όχι αυτή η παιδική με τα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα που κάνει το παιδικό παιχνίδι.Αυτή της παθητικής απάθειας της οθόνης.

Κόκκινα μάτια χωρίς κόκκινα μάγουλα.
Αλλά πρέπει να θυσιάσει τα παιδικά του χρόνια για να ζήσει ο παππούς του.
Πάνε πολλές μέρες που έχεις να δεις τους φίλους σου. Να τους αγκαλιάσεις, να τους βρίσεις, να παίξεις, να τσακωθείς.
Να του πεις με πείσμα «δεν σ έχω φίλο» και να ξέρεις πως είναι ο καλύτερος σου φίλος.

Το παιδικό παιχνίδι στα χρόνια του κοροναϊού.

Μια μαμά μου στέλνει μήνυμα στο messenger. Ο μικρός της έχει 37,5. Οδηγίες.
Και απόλυτη απομόνωση. Δεν το πιστεύω ότι το γράφω.  ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ. Για το 37, 5

Οποιαδήποτε οδηγία, οποιαδήποτε κουβέντα μου τελειώνει με την ίδια κουβέντα.
Γιατρέ το παιδί βήχει . ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ.
Το παιδί πονάει ο λαιμός του
ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ.
ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ. Συνέχεια. Η ίδια οδηγία. Και μάλιστα με κεφαλαία.

Η Παιδιατρική στα χρόνια του κορονοϊού. Και η αρρώστια . Διαφορετική και αυτή.

Χωρίς τον παππού και τη γιαγιά, να σε φιλήσει στο μέτωπο για να δει αν έχεις πυρετό. Να σου φτιάξει τσάι με μέλι για το βήχα.

Να σου βάλει VICKS στο στήθος και κομπρέσες στο μέτωπο. Χωρίς κανέναν να σου πει ότι δεν πρόσεχες και δεν έβαλες ζακέτα.

Σου το είχα πει, θα σου έλεγε, «να φοράς κάλτσες.» Δεν έχει σημασία που θα ήταν λάθος. Αλλά θα ήταν αγάπη. Και η αγάπη δεν είναι ποτέ λάθος.

Αλλά όλα αυτά που έμαθες γίνονται αλλιώς πια.

Στον πυρετό δεν τρέχεις στη γιαγιά. Την αποφεύγεις.
Στο παιχνίδι δεν τρέχεις στον φίλο σου. Τον αποφεύγεις.

Άλλαξε ο κόσμος μας με μιας. Κολλάς από την αγάπη και την ανθρώπινη επαφή και πεθαίνεις μόνος.

Μένουμε σπίτι. Αλλά για πόσο;. Μέχρι πότε;

Ο κορονοϊός δεν σκοτώνει μόνο κόσμο. Σκοτώνει την αγάπη την επαφή, την οικειότητα.

Και την άγια μέρα εκείνη που θα τον νικήσουμε δεν θα το κάνουμε για να νικήσουμε το θάνατο γιατί αυτός είναι ανίκητος. Θα το κάνουμε για να κερδίσουμε ξανά την αγάπη των δικών μας.

Τους τσακωμούς με τους φίλους μας. Το χάδι των παππουδων μας. Το φιλί στο μέτωπο για τον πυρετό. Το μέλι για τον βήχα. Το Πάσχα με τις γεμάτες εκκλησίες. Τα ταξίδια σε άγνωστα μέρη.
Τη ζωή μας όπως την ξέραμε.

Δείτε το post του παιδιάτρου

Ακούγονται φωνές από τη δίπλα αυλή. Μπάλα να χτυπάει στο τσιμέντο. Φωνές χαρούμενες, υψισυχνες, παιδικές. Δύο αδέρφια…

Gepostet von Antonios Darzentas am Samstag, 21. März 2020