“Παράνομη μετακίνηση 6 με τον 6χρονο γιο μου”: Μια μαμά εξομολογείται τη δική της περιπέτεια καραντίνας

Παράνομη μετακίνηση 6 με το 6χρόνο…
Καθ’ όσο οι μέρες κυλούν οι τηλεργασίες και οι τηλεκπαιδεύσεις συνεχίζονται, ενώ οι απαγορεύσεις αυξάνονται και πληθύνονται. Έχουμε οικογενειακώς, όποτε μετακινούμαστε, ένα άγχος λες και παίζουμε σε Western και θα πεταχτεί κάποιος σερίφης από το κλειστό μπαρ να μας ρίξει πρόστιμο.

Η αλήθεια είναι πως δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει σωματική άθληση για εμένα που γενικά ΔΕΝ αθλούμαι και ένα μικρό παιδί που κάθε του κίνηση μπορεί εν δυνάμει να αποτελεί άσκηση.

Δυστυχώς, δε με έχει σταματήσει κανένας σερίφης για να τον ρωτήσω.
Μια τυπική ημέρα – το ζούμε στα άκρα (γελάω) – στην καραντίνα:
Πηγαίνουμε στο τοπικό πάρκο, εγώ κάτω από το δέντρο με το βιβλίο ή το κινητό – ολοφάνερα δεν αθλούμαι – και το παιδί ολοφάνερα να αθλείται καθώς παίζει και χοροπηδάει μόνο του καταγής, ή στα δέντρα.
Συλλογίζομαι: εγώ τώρα είμαι παράνομη κι απαγορεύομαι, κι αν έρθει ο σερίφης, πετάω βιβλίο και πιάνω λάστιχο και βαράκι. Πολύ λογικό.
Μετά πηγαίνουμε στους γονείς μου. Το παιδί λυσσάει στον κήπο εγώ ξεχνιέμαι και η ώρα πάει 21.10.
Ξεφωνάω «ΑΑΑΑ! Πήγε 21.10 γίναμε κολοκύθες Λ. μάζεψέ τα φύγαμε!». Το παιδί κοιτάει απορημένο, αλλά και ψιλοβέβαιο πως αποτρελάθηκα κι αρχίζει να μαζεύει και να γκρινιάζει πως φεύγουμε πολύ νωρίς!
Στην επιστροφή (8 τετράγωνα απόσταση) περπατάμε σαν τους κλέφτες!

Αρχίζω και κάνω όλα τα πιθανά σενάρια στο κεφάλι μου για το τι θα μας πουν αν μας σταματήσουν;

και τι θα τους πω; και θα πω πως το παιδί τα ‘κανε πάνω του κι έπρεπε να τον αλλάξω και γι’ αυτό αργήσαμε! μετά σκέφτομαι πως είμαι άκαρδη κακούργα μάνα και κατηγορώ το 6χρονο και να σκεφτώ κάτι άλλο.
Περπατάμε, περπατάμε. Φτάνουμε ανοίγω πόρτα. Ουφ. «Δεν μας σταμάτησαν Λ.!» του λέω, «Τα καταφέραμε!», «Ναι, τέλεια!» λέει κι αυτό,
τι να πει;
Τι να του πω;
ΤΙ ΖΟΥΜΕ;;;;!!!!