Πώς να διαχειριστεί κάποιος το πένθος πώς να αντέξει την απώλεια ενός παιδιού;
Τι να πούμε σε ένα γονιό που χάνει το παιδί του; Πώς να διαχειριστεί τον πόνο του; πως να προχωρήσει τη ζωή του και τι να κάνει για να μην χάσει και τον ίδιο του τον εαυτό μέσα στο πένθος; Το πένθος δεν ταιριάζει στην ανθρώπινη φύση αλλά συχνά είναι μέρος της. Μια μητέρα μοιράζεται την προσωπική της ιστορία και συμβουλεύει όσο γίνεται την διαχείριση μιας τέτοιας κατάστασης.
«Τεσσεράμισι χρόνια μετά το θάνατο του μεγαλύτερου γιου μου, πήγα τελικά σε μια ομάδα υποστήριξης πένθους για γονείς που έχουν χάσει παιδιά. Πήγα για να στηρίξω μια φίλη που έχασε πρόσφατα τον γιο της. Δεν είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα, εκτός από το ότι όταν ήμουν στη θέση της, πριν από τέσσερα χρόνια, θα ήθελα να είχα έναν φίλο να πάει μαζί μου. Η απώλεια ενός παιδιού είναι το πιο μοναχικό, το πιο έρημο ταξίδι που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, και οι μόνοι άνθρωποι που μπορούν να πλησιάσουν να το εκτιμήσουν είναι εκείνοι που μοιράζονται την εμπειρία.
Η συμμετοχή μου στην ομάδα μου θύμισε πόσο ανάγκη έχουμε όλοι μας να μάθουμε πώς να παρέχουμε υποστήριξη στους πενθούντες γονείς σε ένα ιερό ταξίδι που ποτέ δεν ήθελαν να κάνουν.
Να θυμόμαστε τα παιδιά μας μαζί μας.
- Η απώλεια των παιδιών είναι ένας πόνος που μοιράζονται όλοι οι πενθούντες γονείς και είναι ένας βαθμός πόνου που είναι αδύνατο να κατανοήσουμε χωρίς να τον βιώσουμε από πρώτο χέρι. Συχνά, όταν γνωρίζουμε ότι κάποιος άλλος βιώνει θλίψη, η δυσφορία μας μας εμποδίζει να την προσεγγίσουμε κατά μέτωπο. Αλλά εμείς οι γονείς θέλουμε ο κόσμος να θυμάται το παιδί ή τα παιδιά μας, ανεξάρτητα από το πόσο μικρό ή μεγάλο ήταν το παιδί μας.
Αν δείτε κάτι που σας θυμίζει το παιδί μου, πείτε μου το. Αν σας θυμίζουν στις γιορτές ή στα γενέθλιά του ότι μου λείπει ο γιος μου, παρακαλώ πείτε μου ότι τον θυμάστε. Και όταν λέω το όνομά του ή αναβιώνω αναμνήσεις, ζήστε τες μαζί μου- μη δειλιάζετε. Αν δεν γνωρίσατε ποτέ τον γιο μου, μη φοβηθείτε να ρωτήσετε γι’ αυτόν. Μια από τις μεγαλύτερες χαρές μου είναι να μιλάω γι’ αυτόν. - Αποδεχτείτε ότι δεν μπορείτε να μας «βελτιώσετε».
Ένας θάνατος εκτός τάξης, όπως η απώλεια ενός παιδιού, σπάει έναν άνθρωπο (ειδικά έναν γονέα) με τρόπο που δεν διορθώνεται ούτε λύνεται. Θα μάθουμε να μαζεύουμε τα κομμάτια μας και να προχωράμε μπροστά, αλλά η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ η ίδια. Κάθε γονιός που πενθεί πρέπει να βρει έναν τρόπο να συνεχίσει να ζει με την απώλεια και αυτό είναι ένα μοναχικό ταξίδι. Εκτιμούμε την υποστήριξή σας και ελπίζουμε να είστε υπομονετικοί μαζί μας καθώς βρίσκουμε τον δρόμο μας.
Παρακαλώ: Μην μας λέτε ότι ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στη ζωή, ότι έχει περάσει αρκετός καιρός ή ότι ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές. Καλωσορίζουμε την υποστήριξη και την αγάπη σας και ξέρουμε ότι μερικές φορές είναι δύσκολο να το βλέπουμε, αλλά η αίσθηση της συντριβής μας δεν πρόκειται να εξαφανιστεί, αλλά είναι κάτι που πρέπει να παρατηρήσουμε, να αναγνωρίσουμε, να αποδεχτούμε.
- Να ξέρετε ότι υπάρχουν τουλάχιστον δύο ημέρες το χρόνο που χρειαζόμαστε ένα τάιμ άουτ – τα γενέθλια και η επέτειος του θανάτου.
Εξακολουθούμε να μετράμε τα γενέθλια και να φαντασιωνόμαστε πώς θα ήταν το παιδί μας αν ζούσε ακόμα. Τα γενέθλια είναι ιδιαίτερα δύσκολα για εμάς. Οι καρδιές μας πονάνε να γιορτάσουμε την άφιξη του παιδιού μας σε αυτόν τον κόσμο, αλλά αντ’ αυτού μένουμε να συνειδητοποιούμε έντονα το κενό στην καρδιά μας. Ορισμένοι γονείς δημιουργούν τελετουργίες ή κάνουν πάρτι, ενώ άλλοι προτιμούν τη μοναξιά. Όπως και να έχει, πιθανότατα θα χρειαστούμε χρόνο για να επεξεργαστούμε τη σήμανση ενός ακόμη χρόνου χωρίς το παιδί μας.
Έπειτα, υπάρχει η επέτειος της ημερομηνίας που το παιδί μας έγινε άγγελος. Πρόκειται για μια αξιοσημείωτη διαδικασία παρόμοια με αυτή που κάνει ένας γονιός ενός νεογέννητου, μετρώντας πρώτα τις μέρες, μετά τους μήνες και μετά την επέτειο του ενός έτους, σηματοδοτώντας τον χρόνο στην άλλη πλευρά αυτής της ρωγμής στη ζωή μας. - Όσα χρόνια κι αν περάσουν, η επέτειος του θανάτου του παιδιού μας ξυπνά βαθιά συναισθηματικές αναμνήσεις και οδυνηρά συναισθήματα (ιδιαίτερα αν υπάρχει τραύμα που συνδέεται με το θάνατο του παιδιού). Οι ημέρες που προηγούνται αυτής της ημέρας μπορεί να μοιάζουν με επικείμενο θάνατο ή με δυσκολία στην αναπνοή. Μπορεί να μοιραστούμε ή να μην μοιραστούμε μαζί σας τι συμβαίνει. Σε αυτό το σημείο θα βοηθήσει η διαδικασία της ανάμνησης. Αν με έχετε ακούσει να μιλάω για το παιδί μου ή με έχετε υποστηρίξει στο να το θυμάμαι, θα είστε σε θέση να ενώσετε τα κομμάτια και να ξέρετε πότε πλησιάζουν αυτές οι δύσκολες μέρες.
- Συνειδητοποιήστε ότι παλεύουμε κάθε μέρα με την ευτυχία.
Είναι μια συνεχής μάχη για να ισορροπήσετε τον πόνο και τις ενοχές που ξεπερνάτε το παιδί σας με την επιθυμία να ζήσετε με τρόπο που να το τιμά και το χρόνο του στη γη. Θυμάμαι ότι πήγα σε μια οικογενειακή κρουαζιέρα 18 μήνες μετά τον θάνατο του Μπράντον. Την πρώτη μέρα, στεκόμουν στο πίσω μέρος του πλοίου και έκλαιγα που δεν μοιραζόμουν αυτή την εμπειρία μαζί του. Στη συνέχεια έπρεπε να σταθεροποιήσω τον εαυτό μου και να αναγνωρίσω ότι δημιουργούσα επίσης αναμνήσεις με τους επιζώντες γιους μου και να απολαύσω τον χρόνο μαζί τους στην παρούσα στιγμή.
Ως πενθούντες γονείς, ισορροπούμε συνεχώς κρατώντας στο ένα χέρι τη θλίψη και στο άλλο μια ευτυχισμένη ζωή μετά την απώλεια. Μπορεί να το παρατηρήσετε αυτό όταν βρίσκεστε μαζί μας σε έναν γάμο, μια αποφοίτηση ή μια άλλη γιορτή ορόσημο. Μην απομακρύνεστε – γίνετε μάρτυρες μαζί μας και γίνετε μέρος της διαδικασίας μας.
- Αποδεχτείτε το γεγονός ότι η απώλειά μας μπορεί να σας κάνει να νιώσετε άβολα.
Η απώλειά μας είναι αφύσικη, εκτός τάξης- αμφισβητεί την αίσθηση της ασφάλειάς σας. Μπορεί να μην ξέρετε τι να πείτε ή να κάνετε και φοβάστε ότι μπορεί να μας κάνετε να χάσουμε. Όλα αυτά τα μάθαμε στο πλαίσιο των όσων μαθαίνουμε για το πένθος.
Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το παιδί μας. Και, στην πραγματικότητα, η απώλειά μας βρίσκεται πάντα ακριβώς κάτω από την επιφάνεια άλλων συναισθημάτων, ακόμη και της ευτυχίας. Προτιμούμε να τη χάσουμε επειδή είπατε το όνομά του/της και θυμηθήκατε το παιδί μας, παρά να προσπαθήσουμε να προστατευτούμε από τον πόνο και να ζήσουμε στην άρνηση.
Η θλίψη είναι η ταλάντωση του εκκρεμούς της αγάπης. Όσο πιο δυνατή και βαθιά είναι η αγάπη, τόσο περισσότερη θλίψη θα δημιουργηθεί από την άλλη πλευρά. Θεωρήστε το ως μια ιερή ευκαιρία να σταθείτε ώμο με ώμο με κάποιον που έχει υποστεί ένα από τα πιο τρομακτικά γεγονότα της ζωής. Σηκωθείτε μαζί μας.
Πηγή: mygriefandloss.org
