Πολλά παιδιά δεν θέλουν, άλλα δεν μπορούν
Τώρα που πλησιάζει η 28η Οκτωβρίου και οι πρόβες για την παρέλαση τη μαθητική είναι στο φουλ πολλά παιδιά ειδικά του Δημοτικού περνούν μία από τις πιο δύσκολες φάσεις της ζωής τους.
Άλλα έχουν τέτοια βαθμολογία που τα κατατάσσει αν όχι να σηκώσουν τη σημαία το λιγότερο να συμμετέχουν στην παρέλαση του σχολείου τους. Όμως πολλά δεν θέλουν, δεν επιθυμούν μια τέτοια εκδήλωση ίσως γιατί από το σπίτι τους έχουν γαλουχηθεί με νάματα εκτός πατριδολαγνείας.
Είναι όμως και εκείνα τα άλλα παιδιά που γοητεύονται από την παρέλαση, που θυμούνται με νοσταλγία τις χρονιές που από νωρίς οι γονείς τους, τα κατέβαζαν στο κέντρο της πόλης για να δουν αδέλφια ή ξαδέλφια, φίλους ή συγγενείς ή απλά μόνο για να δουν να παρελαύνουν με ανάστημα και περηφάνεια μπροστά από τους επισήμους και κυρίως τον Άγνωστο Στρατιώτη.
Αυτά όμως δεν θα συμμετάσχουν στην παρέλαση όχι γιατί δεν θέλουν αλλά γιατί η βαθμολογία τους είναι κάπως απαγορευτική για μια τέτοια εκδήλωση. Έχει μείνει η αντίληψη ότι παρέλαση κάνουν οι άριστοι και τη σημαία με κλήρωση πάντα τη σηκώνουν οι άριστοι των αρίστων.
Οι εκπαιδευτικοί δεν ασχολούνται με αυτή τη δύσκολη ψυχολογική κατάσταση στην οποία περιέρχεται ο απορριφθής μαθητής. Όμως θα πρέπει να ξέρουν όλοι πως μια τέτοια κατάσταση θέλει καλό χειρισμό. Όχι φράσεις του στυλ “δεν ήσουν άξιος” να σηκώσεις τη σημαία. Ή “άλλοι σε πέρασαν ” στα μαθήματα άρα δικαιωματικά πηγαίνουν στην παρέλαση.
Ας μάθουν οι εκπαιδευτικοί ότι όλοι έχουν δικαίωμα σε μια τέτοια παρέλαση γιατί είναι το μέλλον της χώρας και όποιος θέλει να συμμετέχει. Αλλά δυστυχώς και πάλι είναι πολλά τα μαζεμένα παιδιά και δεν μπορούν όλα να είναι στην παρέλαση όπως γίνεται στα λιγοστά παιδάκια των Λειψών ή της Γαύδου ή άλλων ακριτικών περιοχών.
