Ο συγγραφέας Κυριάκος Χαρίτος μας μιλά για το παραμύθι του «Το Μεταξένιο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, μια τρυφερή ιστορία που γεννήθηκε από προσωπική εμπειρία και εξελίχθηκε σε έναν ολόκληρο κόσμο γεμάτο εικόνες, συμβολισμούς και συναισθήματα.
Σε μια ειλικρινή συνέντευξη, μοιράζεται μαζί μας την έμπνευση πίσω από το βιβλίο, τη δύναμη των παραμυθιών να αγγίζουν ψυχές κάθε ηλικίας και τη χαρά του να βλέπει το έργο του να ζωντανεύει μέσα από τα μάτια των παιδιών.
Θέλετε να μας συστηθείτε με λίγα λόγια;
Είμαι ένας άνθρωπος που αγαπάει τις ιστορίες. Γεννήθηκα στη Χαλκίδα. Μεγάλωσα στην Αυστραλία. Ταξίδεψα πολύ. Στη ζωή μου προσπαθώ για όλα.
Τι σας ενέπνευσε να γράψετε «Το μεταξένιο»; Υπάρχει κάποιο προσωπικό βίωμα ή παρατήρηση που αποτέλεσε αφετηρία για την ιστορία;
Το «Μεταξένιο» ξεκίνησε από μια πολύ προσωπική ιστορία για ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Αυτή ήταν η αφορμή να γραφτεί. Μετά βέβαια μεγάλωσε και άπλωσε και έγινε ένα παραμύθι αυτόνομο που ήρθαν οι εικόνες του Βασίλη και το μετέτρεψαν σ’ έναν ολόκληρο κόσμο.
Το μεταξένιο αγόρι είναι μια αλληγορική φιγούρα. Πώς προσεγγίσατε τη δημιουργία ενός χαρακτήρα που είναι ταυτόχρονα εύθραυστος και δυνατός;
Δεν το σχεδίασα εκ των προτέρων. Η ιστορία αυτή βγήκε χωρίς πολλή προμελέτη άρα και οι ήρωές της ξεπήδησαν μέσα από τις λέξεις πριν ακόμα τυλιχτούν με υπερβολικό νόημα.
Το βιβλίο αγγίζει θέματα όπως η αυτοεκτίμηση, ο φόβος και η ανάγκη για αποδοχή. Ποιο μήνυμα θέλατε να περάσετε στους αναγνώστες, μικρούς και μεγάλους;
Δεν ήθελα να περάσω κάποιο μήνυμα. Ήθελα απλά να αφηγηθώ μια ιστορία αγάπης. Το ότι ο κάθε αναγνώστης ανιχνεύει στο βιβλίο κάποια διαφορετική θεματική ανάλογα και με τη δική του ψυχοσύνθεση είναι κάτι που μας αποδεικνύει πως η σχέση μας με την τέχνη είναι καθαρά προσωπική.
Η μητέρα του μεταξένιου τον προειδοποιεί για τον κόσμο. Πώς βλέπετε τον ρόλο των γονέων στην ενθάρρυνση ή τον περιορισμό των παιδιών τους;
Νομίζω πως αυτό που χρειάζεται είναι ισορροπία. Ούτε να φοβηθούμε τη ζωή ούτε να ζούμε στην κόψη του ξυραφιού.
Είδα στο Facebook ότι επισκέπτεστε κάποια σχολεία. Ποια είναι η ανταπόκριση των παιδιών και των γονέων στο βιβλίο; Υπήρξε κάποια ανατροφοδότηση που σας συγκίνησε ιδιαίτερα;
Το «Μεταξένιο»είναι παιδικό βιβλίο. Το έχουν αγκαλιάσει και αγαπήσει πολύ τα παιδιά τα οποία κατανοούν πλήρως πως πρόκειται για ένα παραμύθι. Το έχουν επίσης αγαπήσει και οι γονείς για άλλους λόγους πιο προσωπικούς, φαντάζομαι, για τον καθένα. Κάθε φορά που βλέπω την ανταπόκριση του έργου συγκινούμαι. Η πιο συγκινητική στιγμή απ’ όλες ήταν η θεατρική διασκευή του έργου από το 6ο και 10ο Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου.
Πιστεύετε ότι τα παραμύθια μπορούν να λειτουργήσουν ως εργαλείο για την αντιμετώπιση κοινωνικών θεμάτων και την ενίσχυση της συναισθηματικής νοημοσύνης των παιδιών;
Πιστεύω στις ωραίες ιστορίες. Δεν μπορούν όλα να έχουν νόημα και ούτε μπορεί η τέχνη να γίνει ένα εγχειρίδιο αντιμετώπισης δύσκολων θεμάτων. Γενικά νομίζω πάντως το να διαβάζουμε ιστορίες ανοίγει και το μυαλό και την καρδιά μας.
Σας ευχαριστούμε!
