Ο δημιουργός της εφηβικής παράστασης “Να βγω λιγάκι στον Αέρα” Ηλίας Κουνέλας μιλά στο Infokids.gr

Συνέντευξη στη Γεωργία Οικονόμου

O σκηνοθέτης και ηθοποιός Ηλίας Κουνέλας συνεργάζεται φέτος για πρώτη φορά με το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν γράφοντας και σκηνοθετώντας μια πρωτότυπη θεατρική παράσταση που μιλά για όνειρα, στόχους, σχέδια ζωής, επαγγέλματα, καριέρες, το χρόνο που τρέχει και τρέχουμε με τη σειρά μας να προλάβουμε. Αξίζει να πάρετε τα έφηβα παιδιά σας και να πάτε παρέα να την παρακολουθήσετε. Πρώτα, όμως, αξίζει να διαβάσετε την παρακάτω συνέντευξη που έδωσε στο Infokids.gr:

Συνεργάζεστε για πρώτη φορά με το Θέατρο Τέχνης. Με ποιο σκεπτικό επιλέξατε να ανεβάσετε την συγκεκριμένη παράσταση;

Το Θέατρο Τέχνης είναι για τον αιώνα που μας πέρασε, η καρδιά του Θεάτρου στον τόπο μας. Οι έφηβοι είναι ο αιώνας που έρχεται. Συγχωρέστε με γι αυτό τον παραλληλισμό, όποτε κατεβαίνω στο υπόγειο του Τέχνης, είναι σαν ν’ ανεβαίνω σε μια Ακρόπολη.

Θα μας εξηγήσετε τον τίτλο της;

“Να βγω λιγάκι στον Αέρα”. Μ’ άλλα λόγια: Είναι η αίσθηση της απελευθέρωσης, όταν τινάζεται ο φελλός και το μπουκάλι αδειάζει. Είναι επίσης ο τίτλος μιας ραδιοφωνικής εκπομπής όπου το κοινό πέρα από τον αέρα μπορεί να απολαύσει και το εκτός αέρα. Τέλος είναι η αγωνία, όταν παλεύεις για την ελευθερία , όλα  μοιάζουν στον Αέρα.

Γύρω από ποιούς νοηματικούς άξονες κινείται;

Γύρω από αιώνιες υποσχέσεις και εκκρεμότητες της ψυχής που μείνανε στον αέρα. Υφίστανται τα όνειρα χωρίς την πραγμάτωσή τους; Και είναι δικά μας ή νοθευμένα κατάλοιπα των προπατόρων μας; Οι αρρώστιες που μας βρίσκουν, για ποιο λόγο δεν ονομάζονται και αθετούμενες υποσχέσεις; Πότε θα καταλάβουμε πως ο επαγγελματικός προσανατολισμός δεν σχετίζεται με την επαγγελματική αποκατάσταση, αλλά με την ανάγκη που μας έχουν οι άλλοι.

Τελικά πού βρίσκεται η μόνη αλήθεια της ζωής και της ύπαρξης; Σας προκαλεί ανασφάλεια το γεγονός πως απευθύνεστε κατά κύριο λόγο σε εφηβικό κοινό;

Δεν απευθυνόμαστε σε εφηβικό κοινό, αλλά σε έφηβο εαυτό. Πόσοι ενήλικες δε λέμε, ” δεν έζησα την εφηβεία μου όπως έπρεπε και τώρα κάνω αυτό, ή το άλλο … θεωρώντας τα επαναστατικά, μέσα στην ενήλικη καθημερινότητα. Όλοι οι άνθρωποι όσο είμαστε νέοι κάνουμε αλλόκοτα και γενναία όνειρα. Η μόνη αλήθεια της ζωής και της ύπαρξης, αν με ρωτάτε προσωπικά, κρύβεται στην αγάπη του δημιουργού, αλλά στη δυτικότροπη ζωή που ζούμε, η μόνη πραγματικότητα διαχέεται και σκορπίζεται σε όλα εκείνα τα στιγμιότυπα που ξεπουλάμε την ψυχή μας για ό,τι μας συμφέρει. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο κάθε άνθρωπος θέλει να πιάσει μια θέση, με φόβο ότι θα τη χάσει προτού την πιάσει. Η πραγματικότητα λοιπόν είναι καλό να ανυψωθεί σε αλήθεια και να ξαναελπίσουμε σε εκείνη τη στιγμή που ονειρευτήκαμε την συμμετοχή μας στην δημιουργία του κόσμου, χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Τα παιδιά μπαίνουν στην προ-εφηβεία και στην εφηβεία πολύ νωρίτερα πλέον. Γιατί δεν υπάρχουν πολλές εφηβικές παραστάσεις για την ευρεία αυτή ηλικιακή ομάδα;

Πιστεύω πως αναπτύσσονται ολοένα και περισσότερο οι εφηβικές σκηνές. Θα ήταν καλό όμως να τις επισκέπτονται και οι γονείς. Πόσο απολαυστικό είναι για έναν ενήλικα να ξαναδιαβάσει ένα βιβλίο που διάβασε στην εφηβεία του και νόμιζε πως το κατείχε. Τώρα που πια έχει έφηβα παιδιά μπορεί να αποκαλυφθούν μαργαριτάρια. Κατ’ αυτόν τον τρόπο φτιάξαμε μια παράσταση όπου ελπίζουμε πως ο έφηβος θα παρακινήσει τον ενήλικα να ρθει στο θέατρο.

Πόσο ευνουχισμένοι είναι οι σύγχρονοι έφηβοι;

Όποιος δεν διψά για χρήματα, δεν είναι ευνουχισμένος.

Εσείς πώς ήσασταν σαν έφηβος;

Ευχόμουν πάντοτε να πάθω αυτά που λέγαν οι δικοί μου να προσέξω. Δεν ήθελα να απουσιάζω από καμία εμπειρία. Ήμουν Παοκτζής και φίλος του θανάτου. Έζησα σ’ ένα περιβάλλον που αποτυπώθηκε έντονα η ήττα της αριστεράς, η πτώση των σοσιαλιστικών συστημάτων και η απαισιόδοξη αφήγηση για το μέλλον που έρχεται. Παρόλα αυτά, όπως λέει κι ο ποιητής, αισθανόμουν διαρκώς πως “όλα είναι μπροστά μου και όλα είναι δυνατά”.

Η δική σας μεγάλη ανασφάλεια ποια είναι;

Η ακηδία. Και η αμηχανία που έχω να αφεθώ στο παρόν και σε όλο του το μεγαλείο!

Μελλοντικά σχέδια;

Κάνουμε σχέδια για το μέλλον, μα δεν ξέρουμε τι θα μας συμβεί το ίδιο απόγεμα. (Παραφράζω μια φράση του Τολστόι, αφού σχεδιάζω μια λογοτεχνική λέσχη όπου θα διαβάσω στο κοινό, τις πέντε τελευταίες νουβέλες του…)

Δείτε το trailer της παράστασης “Να βγω λιγάκι στον Αέρα”: