Τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά συναντάμε γονείς που εμφανίζονται στο σχολείο με έντονη, ακόμα και επιθετική διάθεση απέναντι σε εκπαιδευτικούς και διοίκηση. Πρόκειται για μια συμπεριφορά που δεν αφορά μόνο μεμονωμένα περιστατικά αλλά τείνει να πάρει διαστάσεις, επηρεάζοντας την καθημερινή λειτουργία των σχολείων.
Η αμφισβήτηση παντού
Οι λεγόμενοι γονείς ελικόπτερο σπάνια εμπιστεύονται το σχολείο. Αμφισβητούν αποφάσεις και πρακτικές σε κάθε επίπεδο: από τον τρόπο διδασκαλίας και τις εργασίες μέχρι την εκδρομή ή την εκδήλωση. Συχνά, οι εντάσεις προκύπτουν για ζητήματα ασήμαντα, που όμως διογκώνονται σε σημείο αντιπαράθεσης.
Διαβάστε επίσης: «Θα με κοροϊδεύουν όλοι που θα έχω την ίδια τσάντα!» – Τι μπορούμε να απαντήσουμε στα παιδιά μας
Το προφίλ των «υπερπροστατευτικών» γονιών
Σύμφωνα με παρατηρήσεις εκπαιδευτικών, πρόκειται συνήθως για γονείς με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, έντονη υπερπροστατευτικότητα και απόλυτες απόψεις για την ανατροφή των παιδιών τους. Επιθυμούν το σχολείο να προσαρμοστεί στις δικές τους αντιλήψεις, τις οποίες θεωρούν αδιαπραγμάτευτες.
- Θα τους δούμε καθημερινά έξω από την αυλή, να φέρνουν φαγητά και «προμήθειες».
- Θα τηλεφωνούν ή θα ανησυχούν για το παραμικρό: από το αν το παιδί θα βγει στο διάλειμμα όταν ψιχαλίζει, μέχρι ποια δασκάλα θα έχει την τάξη την επόμενη χρονιά.
- Στις εκδρομές θέλουν να γνωρίζουν κάθε λεπτομέρεια, ακόμα και μέσω κινητού τηλεφώνου, παρότι γνωρίζουν ότι η χρήση του απαγορεύεται.
Διαβάστε επίσης: Πρακτικός οδηγός προσαρμογής στο σχολείο – για τους γονείς! – Από τον αγαπημένο δάσκαλο Μάριο Μάζαρη
Η ανησυχία που γίνεται καχυποψία
Το ενδιαφέρον για την πρόοδο και την ασφάλεια των παιδιών είναι φυσιολογικό. Όταν, όμως, μετατρέπεται σε συνεχή αμφισβήτηση και σε καχυποψία απέναντι σε όλους, δημιουργεί προβλήματα:
- Στους βαθμούς, το παιδί τους «πάντα αδικείται».
- Στα περιστατικά bullying, το παιδί τους είναι μόνο «θύμα» – ποτέ θύτης.
- Στις σχολικές δραστηριότητες, κάθε επιλογή των εκπαιδευτικών αντιμετωπίζεται σαν λάθος.
Τα παιδιά τέτοιων γονέων ελικόπτερο δυσκολεύονται συχνά να προσαρμοστούν, να σεβαστούν κανόνες και να συνυπάρξουν αρμονικά με συμμαθητές και δασκάλους.
Γιατί εντείνεται το φαινόμενο
Η απαξίωση της δημόσιας εκπαίδευσης τα τελευταία χρόνια έχει παίξει σημαντικό ρόλο. Ο συνεχής αρνητικός λόγος στα ΜΜΕ, η αίσθηση ανασφάλειας για το μέλλον και η γενικότερη κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς καλλιέργησαν το έδαφος. Παράλληλα, η κουλτούρα του «το δικό μου παιδί είναι ξεχωριστό» ενισχύει τον ατομικισμό και δυσκολεύει τη συλλογική λειτουργία μέσα στην τάξη. Ενδιαφέρον έχει ότι το φαινόμενο είναι πιο έντονο σε σχολεία εύπορων περιοχών, όπου οι απαιτήσεις των γονέων γίνονται πιο πιεστικές, παρά σε σχολεία που αντιμετωπίζουν πραγματικές υλικές δυσκολίες.
Όταν το σχολείο γίνεται «πεδίο μάχης»
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που καταγγελίες χωρίς ουσιαστική βάση οδήγησαν εκπαιδευτικούς σε μεγάλη ταλαιπωρία. Οι διαδικασίες που ακολουθούνται, ακόμη και για αβάσιμες κατηγορίες, δημιουργούν ένα τοξικό κλίμα και αφήνουν τους δασκάλους να αισθάνονται απροστάτευτοι. Το αποτέλεσμα; Μια εκπαιδευτική διαδικασία που δυσκολεύεται να εξελιχθεί ομαλά.
Τι πρέπει να αλλάξει
Φυσικά, κανείς δεν ισχυρίζεται ότι τα σχολεία λειτουργούν χωρίς προβλήματα ή ότι οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν ευθύνες. Ωστόσο, η επιθετική στάση μιας μερίδας γονιών –και ιδιαίτερα των γονέων ελικόπτερο– δεν λύνει τα υπαρκτά ζητήματα· αντίθετα, τα διογκώνει. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η συμπεριφορά αυτή αναγνωρίζεται ως προβληματική. Στην Ελλάδα, όμως, συχνά παρουσιάζεται –εσφαλμένα– ως «υπευθυνότητα». Το ζητούμενο είναι να χτιστεί ξανά κλίμα εμπιστοσύνης. Γιατί χωρίς συνεργασία γονέων και εκπαιδευτικών, οι πρώτοι που ζημιώνονται είναι τα ίδια τα παιδιά.
