Μια υπέροχη δασκάλα Δημοτικού, η Meggan Coltrain, έγραψε το παρακάτω κείμενο, το οποίο αφιερώνει στους γονείς που ετοιμάζονται τώρα να στείλουν τα παιδιά τους στο Δημοτικό και, αναπόφευκτα, αγχώνονται για όσα καταφέρνουν ήδη ή δεν καταφέρνουν ακόμα τα παιδιά τους. Αξίζει να το διαβάσετε…
«Όταν κοιτάζω τα παιδιά στην τάξη μου, δεν μπορώ να διακρίνω ποιο μπουσούλησε πρώτο, ποιο περπάτησε πριν γίνει ενός ή μίλησε με ολόκληρες προτάσεις στους 15 μήνες. Δεν μπορώ να πω αν οι γονείς τους τα θήλασαν ή τα τάισαν με μπουκάλι. Δεν έχω ιδέα αν φορούν ακόμα πάνες το βράδυ -αν και είμαι σίγουρη ότι πολλά παιδιά το κάνουν! Δεν ξέρω αν ξεκίνησαν τον παιδικό σταθμό σε ηλικία 18 μηνών ή 4 ετών. Δεν ξέρω αν η μαμά τους τα άφησε ποτέ να κλαίνε μέσα στη νύχτα ή αν τα έδενε στο σώμα της 24 ώρες το 24ωρο.
Ξέρετε τι μπορώ να καταλάβω όταν κοιτάζω τα παιδιά μου; Μπορώ να καταλάβω ποιες οικογένειες διδάσκουν την καλοσύνη και τους τρόπους στο σπίτι τους. Μπορώ να πω πότε ένα παιδί αισθάνεται αγάπη και ασφάλεια στο σπίτι (και στο σχολείο, το οποίο δυστυχώς δεν προσφέρει σε όλους τις καλύτερες εμπειρίες). Ξέρω ποιος τρώει πίτσα και βλέπει ταινία τα βράδια της Παρασκευής και ποια η μαμά διαβάζει με διαφορετικές φωνές παραμύθια πριν τον ύπνο. Τα παιδιά σας δεν μου λένε για τα ακριβά τους παιχνίδια ή για το νέο ζευγάρι παπούτσια που τους πήρατε. Μου λένε για τα απλά πράγματα: ότι είναι η σειρά τους να επιλέξουν την ταινία αυτή την εβδομάδα ή ότι έψησαν μαζί σας μπισκότα βρώμης. Βλέπω πώς τα παιδιά χειρίζονται τρομακτικές καταστάσεις, όπως οι καταιγίδες. Μπορώ να δω ποιος γονιός έχει μια σταθερή ρουτίνα στο σπίτι και ποιος έχει δουλειές και ευθύνες. Μπορώ να ακούσω πώς μιλάτε στα παιδιά σας από το πώς μιλούν στα άλλα. Ακούω τα λόγια σας από τα παιδιά σας με τους ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ.
Όταν κοιτάζω τους μικρούς μου φίλους, δεν βλέπω τα ορόσημά τους. Βλέπω ποιοι είναι – την καρδιά τους, τις πράξεις τους, την εσωτερική τους φωνή, τους αγώνες και τους θριάμβους τους. Και βλέπω και εσάς και όλη την αγάπη με την οποία γεμίζετε το μέσα τους.
Πρέπει πάντα να μιλάμε για τα projects και τους δείκτες αναφοράς και τα δεδομένα κατά την διάρκεια των συναντήσεων γονέων-εκπαιδευτικών. Αλλά μια φορά μια μαμά με κοίταξε και μου είπε: “Δεν ανησυχώ για όλη την ανάγνωση και τα μαθηματικά. θα φτάσει εκεί. Θέλω να μάθω … πώς είναι, ως άτομο; Είναι ευγενική; Παίζει και με άλλους;”
Δεν λέω ότι τα μαθήματα δεν έχουν σημασία. Είμαι παθιασμένη μαθήτρια και δασκάλα και δουλεύω σκληρά για να πετύχουν όλα τα παιδιά μου στην πρώτη τάξη. Το θέμα είναι αυτές οι γλυκές μαμάδες να μην ανησυχούν τόσο πολύ για την ακριβή στιγμή που τα παιδιά “υποτίθεται” ότι θα κάνουν πράγματα. Δεν υπάρχει οδικός χάρτης για τον αναπτυξιακό προορισμό του κάθε παιδιού.
Έτσι, σε όλους τους γονείς που αγχώνονται: να είστε σε εγρήγορση. ΥΠΑΡΧΟΥΝ πράγματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν με τον παιδίατρό σας και με τους δασκάλους των παιδιών σας, αλλά υπάρχουν και τόσα πολλά μικρά πράγματα που πραγματικά δεν έχουν σημασία. Δεν χρειάζεται να ασκούμε τόσο μεγάλη πίεση στον εαυτό μας ή στα παιδιά μας για να ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Κάποτε θα φτάσουν εκεί. Στον χρόνο τους, με τον δικό τους τρόπο, στον δικό τους δρόμο. Είναι τα μικρά πράγματα της καθημερινότητάς σας που έχουν περισσότερο αντίκτυπο από όσο θα μπορέσετε ποτέ να φανταστείτε».
Διαβάστε ακόμα:
CDC-ΕΚΠΑ: Νέες οδηγίες για εμβολιασμένους που θα έρθουν σε επαφή με κρούσμα
Χίος: Η Παναγία Αγιογαλούσαινα και ο θρύλος της λεπρής πριγκίπισσας
