«Δεν ξέρω πώς είναι να είσαι γυναίκα, δεν ξέρω πώς είναι να έρχεται σπίτι σου καθηγητής για ιδιαίτερα και να σου βάζει χέρι…»

Το κείμενο  που θα διαβάσετε παρακάτω ανήκει στον δημοσιογράφο Ανδρέα Λουκάκο και συγκλονίζει για τον τρόπο με τον οποίο δέχεται τη διαφορετικότητα των δύο φύλων, το σεβασμό που αποπνέει γι’ αυτή τη διαφορετικότητα και την τόλμη να ζητά συγγνώμη εκ μέρους του… φύλου του…

Σχετικά άρθρα: «Βόμβα» Κακλαμανάκη: 12χρονη αθλήτρια αφορά η σεξουαλική κακοποίηση που κατήγγειλε η Μπεκατώρου!

Ο δημοσιογράφος ανάρτησε το κείμενο στο προφίλ του στο Facebook. Ο ίδιος αναφέρει ότι ένας άνδρας δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να καταλάβει τον πόνο μιας γυναίκας που έχει υποστεί σεξουαλική κακοποίηση ή παρενόχληση, αλλά και τον τρόμο και την ανασφάλεια που νιώθουν όλες οι γυναίκες ακόμα και με το να περπατούν μόνες τους το βράδυ.

«Δεν ξέρω πώς είναι να είσαι γυναίκα. Δεν ξέρω πώς είναι να περπατάς και να φοβάσαι, αλλά έχω δει γυναίκα να φωνάζει από τρόμο μόνο και μόνο επειδή βράδυ, πέρασα από δίπλα της περπατώντας.

Δεν ξέρω πώς είναι να είσαι γυναίκα. Δεν ξέρω πώς είναι να σε πιέζει κάποιος να του κάνεις στοματικό έρωτα ενώ εσύ δεν θες αλλά το ξέρει η γυναίκα που μου είπε ότι της συνέβη.

Δεν ξέρω πώς είναι να είσαι κορίτσι. Δεν ξέρω πώς είναι να έρχεται σπίτι σου καθηγητής για ιδιαίτερα και να σου βάζει χέρι και εσύ να μην το λες στους γονείς σου, να φοβάσαι την αντίδρασή τους και να υφίστασαι την κακοποίηση ξανά και ξανά. Αλλά το ξέρει η γυναίκα που μου είπε ότι της συνέβαινε.

Δεν ξέρω πως είναι να είσαι γυναίκα. Να σου στέλνουν άγνωστοι χωρίς εσύ να το έχεις ζητήσει γυμνές τους φωτογραφίες, να επιμένουν μεθυσμένοι να σου μιλάνε ενώ εσύ δεν θες και το δείχνεις, να σε ακουμπάνε ενώ δεν θες, να προσπαθούνε να σε φιλήσουν ενώ δεν θες, να προσπαθούν να μπουν μέσα σου ενώ δεν θες, να μπαίνουν μέσα σου ενώ δεν θες, να σου βιάζουν το σώμα, την ψυχή και το μυαλό και μετά να σε αφήνουν διαλυμένη σε μια κοινωνία που ξέρεις πως αν μιλήσεις το πιθανότερο είναι να βρεις τον μπελά σου. Δεν ξέρω πως είναι να τα ζεις όλα αυτά αλλά το ξέρουν τόσες πολλές γυναίκες και το ξέρουν γιατί εμείς, οι άντρες, τις έχουμε κάνει να το ξέρουν.

Δεν ξέρω πως είναι να είσαι γυναίκα αλλά αυτή τη φορά θα κάτσω και θα τις ακούσω όλες, με σκυμμένο το κεφάλι και με ντροπή για το φύλο μου. Δεν θα πω κανένα “ναι αλλά”, ούτε ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Θα ακούσω και θα προσπαθήσω να γίνω και εγώ καλύτερος. Θα ακούσω και θα μιλήσω στους γιους μου και στους φίλους μου που λένε “ναι αλλά”.

Δεν ξέρω πως είναι να είσαι γυναίκα αλλά όσο περισσότερο προσπαθώ να καταλάβω τόσο περισσότερο ντρέπομαι και τόσο περισσότερο σέβομαι. Δεν ξέρω πως είναι να είσαι γυναίκα αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι να ξέρουν πως θα τις ακούσουμε, θα σκύψουμε το κεφάλι και θα είμαστε μαζί τους. Μιλήστε, καταγγείλετε. Θα είμαστε μαζί σας, όλο και περισσότεροι, μέχρι ο φόβος να φύγει από εσάς και να πάει στο μυαλό οποιουδήποτε σκέφτεται να πράξει οτιδήποτε εσείς δεν θέλετε να κάνει πάνω σας».