Οι συντελεστές της πρωτότυπης παιδικής παράστασης “Πουπωσγιατι!” μιλούν στο Infokids.gr

Πάρτε θέση στα αφράτα μαξιλαράκια, κρατήστε το μικρό στην αγκαλιά σας και… ταξιδέψτε στην «Χώρα του ΠουΠωςΓιατί», με οδηγούς τρεις χορεύτριες και δύο μουσικούς. Πολύ σύντομα το μικρό σας θα παρασυρθεί τόσο από τη μαγεία της μουσικής και του χορού που θα ακολουθήσει και το ίδιο τα βήματα και τον ρυθμό, παρασυρμένο από ένα αόρατο γαϊτανάκι χαράς.

Οι συντελεστές της πρωτότυπης αυτής παράστασης που θα ανεβαίνει μέχρι και τις 21 Απριλίου στο Kinitiras Studio μίλησαν στο Infokids.gr τόσο για την ευρηματική ιδέα που κρύβεται πίσω της, όσο και για τη σημασία της μουσικής και του χορού στις ζωές των μικρών μας.

Η «Χώρα του Πουπωσγιατί» βασίζεται μεν σε μια ιδέα της Σάνιας Στριμπάκου, αλλά αποτελεί ομαδική δουλειά. Μιλήστε μας για τη συνεργασία αυτή.

Χρύσα Καλλιάφα: Η παράσταση αυτή έχει χτιστεί ομαδικά, μέσα από τη συνεχή, πολύτιμη καθοδήγηση της Σάνιας και συνεχίζει να εξελίσσεται και να ανανεώνεται. Κάθε ερμηνευτής, χορευτής ή μουσικός, φέρει τις δικές του ιδέες, εμπειρίες, προτάσεις κι εκφραστικά μέσα· όλα αυτά τα στοιχεία πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα να τα συνδέσουμε και να συνθέσουμε εντέλει αυτό που συμβαίνει στην παράσταση. Η αρμονική συνεργασία μεταξύ μας και η σύμπνοια είναι καθοριστικά στοιχεία για να μπορούμε να ανταποκρινόμαστε κάθε φορά στο κοινό μας, το οποίο είναι – όσοι δουλεύουν με παιδιά το γνωρίζουν- θα λέγαμε, απαιτητικό! Κι αυτό είναι η ωραιότερη πρόκληση για έναν ερμηνευτή, διότι καλείται να παραμένει σε εγρήγορση, σε σύνδεση με την υπόλοιπη ομάδα, ταυτόχρονα εφευρετικός κι αυθεντικός, ώστε η παράσταση να εξυπηρετήσει τον σκοπό της.

Η παράσταση εντάσσεται στη δράση ΕΚ-πληξη που φέρνει τον χορό μες στα σχολεία. Μιλήστε μας για τη δράση αυτή και πώς μπορεί να συμμετέχει ένα σχολείο.

Λία Χαμηλοθώρη: Η ΈΚ-πληξη είναι μια δράση του κινητήρα που ξεκίνησε τo 2012 με σκοπό να φέρει τα παιδιά σε επαφή με το χορό και το σωματικό θέατρο μέσα στο πλαίσιο της σχολικής μονάδας. Ξεκινώντας με  «Το Τσίρκο που κοιμήθηκε» και την περιοδεία του σε πληθώρα σχολείων της Αττικής, η ομάδα του Κινητήρα συνέχισε με «Το δικό μου ψάρι» σε νηπιαγωγεία και δημοτικά της Αθήνας αλλά και στο θέατρο Ροές κι έπειτα με τη “Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων” του Αρκά σε διάφορα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Φέτος, η ΈΚ-πληξη μεταφέρθηκε μέσα στον φιλόξενο χώρο του Κινητήρα προσκαλώντας τους μικρούς μας φίλους με τους συνοδούς τους να παρασυρθούν από τους ήχους και τις εικόνες που συνθέτουμε αυτοσχεδιαστικά κάθε Κυριακή στη “Στη Χώρα του Πουπωσγιατί!”.

Κάθε εβδομάδα επιφυλάσσει μια νέα Έκπληξη που ξυπνάει τις αισθήσεις κι επιτρέπει στο σώμα και το μυαλό να αναζητήσει τα πού, πώς, γιατί του καθενός μέσα από νέες και πρωτότυπες σωματικές κι ηχητικές εικόνες.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζετε όταν παίζετε για τόσο μικρό κοινό;

Νίκος Σιδηροκαστρίτης (κρουστά): Είναι η ίδια πρόκληση που αντιμετωπίζω με όλων των ηλικιών το κοινό: να μοιραστώ μαζί τους αυτό που έχω να πω.

Με ποιον τρόπο καταφέρνετε να παρουσιάζετε την παράσταση ακόμη και σε μωρά 10 μηνών και ύστερα να τα εντάσσετε στην ίδια την παράσταση;

Κατερίνα Γεβετζή: Η «Χώρα του Πουπωσγιατί» συντίθεται από τα πιο απλά αλλά και πιο θεμελιώδη μας στοιχεία: αυτά που κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτου ηλικίας, μπορεί να κατανοήσει και με τα οποία μπορεί να συνδεθεί: σώμα, ήχος, κίνηση, ενέργεια. Αυτή πιστεύω πως είναι και η ομορφιά αυτής της Χώρας δίχως λόγια. Έτσι και τα βρέφη μπορούν να μαγευτούν από το σώμα, τη μουσική, τα χρώματα, την κίνηση στο χώρο. Παρατηρούν, περιεργάζονται, συν-κινούνται μαζί μας. Τα παιδιά έχουν συχνά πολύ καλύτερη μη λεκτική επικοινωνιακή ικανότητα από τους ενήλικες. Αυτό είναι το μεγάλο μας στοίχημα. Πώς να κρατήσουμε το σώμα ανοιχτό, να χτίσουμε κάθε φορά έναν μικρό κόσμο με κίνηση και μουσική, που να είναι φιλόξενος και να προκαλέσει και προσκαλέσει τα παιδιά να μπουν σ’αυτόν. Στο πρώτο μέρος της παράστασης προσπαθούμε να δημιουργήσουμε τον κόσμο αυτό, τη Χώρα μας, οι χορευτές και οι μουσικοί μαζί. Έπειτα προσκαλούμε τα παιδιά. Εάν η Χώρα μας, με τα κινούμενα σώματα, τους ρυθμούς και τις μελωδίες τα έχει ελκύσει, ό,τι και να κάνουν μπαίνοντας σε αυτήν είναι αρκετό. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Είμαστε όλοι μαζί εκεί, χορεύουμε, παρατηρούμε, ακούμε, υπάρχουμε, συνδιαμορφώνουμε τη Χώρα.

Περιγράψτε μας ένα ευτράπελο που έχει προκύψει κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Κώστας Γιαξόγλου (πιάνο): Τα ευτράπελα και τα αναπάντεχα αποτελούν γι’αυτή την παράσταση το ζητούμενο. Είναι τα συμβάντα που θα προκαλέσουν μια δραματουργική εξέλιξη μέσα στην παράσταση ή μια αλυσιδωτή αντίδραση. Συνήθως συμβαίνουν όταν μπαίνουν μέσα στη δράση οι μικροί μας θεατές που γίνονται πρωταγωνιστές. Ένα απ’ αυτά που μου έρχεται στο μυαλό είναι, όταν ένας μικρός το πολύ δυο ετών και κάτι πλησίασε το ηλεκτρικό πιάνο που έχω στην παράσταση με ξεκάθαρο στόχο να πατήσει κάποιο απ’ τα “κουμπάκια”! Τα μάτια του ήταν καρφωμένα πάνω μου την ώρα που έπαιζα και στεκόταν λίγα μέτρα απ’ το πιάνο. Του έγνεψα με το κεφάλι και τα μάτια ότι δεν υπήρχε πρόβλημα και το παιδί ήρθε σαν αστραπή στο αριστερό μου μέρος! Η μαμά του σηκώθηκε από τη θέση της για να προλάβει να μην χαλάσει κάτι το παιδί. Αυτό όμως ήταν ταχύτατο και έβαλε τα χεράκια του στα πλήκτρα “παίζοντας” τυχαία κάποιες μπάσες νότες. Εγώ σταμάτησα ό,τι έπαιζα εκείνη την ώρα και η “μουσική” του μπόμπιρα ακούστηκε ξεκάθαρα! Έτσι ξεκινήσαμε ένα μοτίβο πάνω σε αυτό που ακούστηκε! Ο μικρός συνέχισε να πατάει νότες και να μπαίνει σιγά σιγά στο ρυθμό που εκείνος είχε ξεκινήσει. Η μαμά του παρακολουθούσε διακριτικά λίγο πιο πέρα, ώσπου την πήρε μαζί της μια από τις χορεύτριες και μπήκε κι αυτή στην παράσταση, ενώ το παιδί είχε μπει κανονικά στην ομάδα των μουσικών.

Υπήρξε ποτέ κάποια αντίδραση από το κοινό που να σας άγχωσε ή στενοχώρησε;

Τίμος Ζέχας: Δεν θυμάμαι ποτέ να με άγχωσε ή να με στεναχώρησε κάποια αντίδραση του κοινού. Αντίθετα θα έλεγα ότι η συνάντηση με το κοινό είναι μια ιδιαίτερη και μοναδική εμπειρία. Περισσότερο βρίσκω τον εαυτό μου μέσα σε μια κατάσταση παρουσίας και ειλικρινούς επικοινωνίας. Η απόσταση με το κοινό είναι μικρή.  Αυτό σημαίνει ότι όλοι μας είμαστε εκτεθειμένοι. Το κοινό είναι ένας συνδυασμός παιδιών και ενηλίκων και αυτό δημιουργεί μια ιδιαίτερη συναισθηματικά ατμόσφαιρα. Τα παιδιά είναι που κάνουν αυτή την διαφορά. Οι γονείς ή οι συνοδοί τους επηρεάζονται και εκείνοι από αυτά. Ο χώρος και ο χρόνος φωτίζονται από την συνύπαρξή μας και από την απρόβλεπτη αθώα φύση της συμπεριφοράς του παιδιού. Αν αποδέχεσαι την φύση του παιδιού τότε μπορείς να αφήσεις όσο χώρο χρειάζεται για να ανακαλύψεις κάτι καινούργιο.

Τι ρόλο παίζει ο χορός στις μικρές ηλικίες των παιδιών; Έχει νόημα οι γονείς να ενθαρρύνουν τα παιδιά να χορεύουν;

Ανθή Θεοφιλίδη: Είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι για τους οποίους έχει νόημα να ενθαρρύνουν οι γονείς τα παιδιά να χορεύουν. Εκφράζονται. Δημιουργούν. Διοχετεύουν την απεριόριστη ενέργειά τους. Ο χορός βελτιώνει τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου. Όταν χορεύουν αποκτούν περισσότερα γνωστικά αποθέματα με αποτέλεσμα τη δημιουργία νέων νευρικών συνάψεων στον κινητικό φλοιό. Ενδυναμώνουν την έμφυτη κιναισθητική τους αντίληψη, η οποία είναι υπεύθυνη για δεξιότητες όπως ο προσανατολισμός, η λήψη πολλαπλών αποφάσεων, η ανάλυση καταστάσεων, η αντίληψη της διαθεσιμότητας του περιβάλλοντος και η σχέση τους μ’ αυτό.

Ενισχύει τον μυϊκό τόνο και την νευρομυϊκή συναρμογή. Τα βοηθά να κοινωνικοποιηθούν ως μέλη μιας δημιουργικής ομάδας πλούσια σε φαντασία.
Τονώνει την αυτοπεποίθησή τους βοηθώντας τα να αποκτήσουν καλύτερη αίσθηση του σώματός τους. Ανακαλύπτουν τα προσωπικά τους εκφραστικά μέσα, γιατί κάθε παιδί είναι μοναδικό, υπέροχο, μαγικό και η επαφή του με τον χορό του δίνει την ευκαιρία να το διαπιστώσει!

Ποιες άλλες δράσεις για παιδιά πραγματοποιούνται στον Κινητήρα;

Ευγενία Σιγαλού: Ακριβώς επειδή ο Κινητήρας πιστεύει ότι η δύναμη της τέχνης και ακόμα πιο συγκεκριμένα του χορού και της δυνατότητας να εκφράζεται κανείς μέσα από το σώμα, ξεκινά από την αρχή της ζωής ενός ανθρώπου, ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το παιδί. Εστιάζει σε δραστηριότητες σταθερές και “έκπλήξεις”, με στόχο ακριβώς αυτήν την καλλιέργεια και την ενσωμάτωση του παιδιού σ’ έναν κόσμο που του δίνει ευκαιρίες να εμπνευστεί, να παίξει, ν’αυτοσχεδιάσει, να σχετιστεί, να εκτεθεί δημιουργικά και να νιώσει πιο σίγουρο με το σώμα του.

Πέρα, λοιπόν, από τις παιδικές παραστάσεις, όπως αυτήν της ‘Χώρας του πούπώςγιατί’, υπάρχουν σταθερά μαθήματα ή αντίστοιχα σεμινάρια που αφορούν στα παιδιά:

  1. Μαθήματα  δημιουργικού χορού (kiditiras) που απευθύνονται σε παιδιά από 4 χρονών μέχρι και 17 χρονών, τα οποία ξεκινούν από τη δημιουργικότητα, την καλλιέργεια της κιναίσθησης και την απελευθέρωση της σωματικότητας, αλλά δεν παραβλέπουν το χτίσιμο τεχνικής και την ενδυνάμωση του σώματος κάθε παιδιού.
  2. Σταθερό σεμινάριο, το οποίο απευθύνεται σε παιδιά ακόμα μικρότερης ηλικίας που μπορεί να ξεκινά και από 1 έτους, μαζί μ’ έναν γονιό ή και τους δύο μαζί. Σ’αυτό κάθε γονιός έχει μια ώρα μοναδική μαζί με το παιδί του να σχετιστούν μέσα από το χορό και να αλληλεπιδράσουν και με τα άλλα παιδιά και τους γονείς τους.
  3. Θέατρο για παιδιά, υπεύθυνη του οποίου είναι η Βιολέττα Γύρα. Εδώ παντρεύονται η σωματικότητα με το λόγο. Για περισσότερες πληροφορίες να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Κινητήρα kinitiras.com