“Φεύγοντας από το νοσοκομείο κοίταξα για τελευταία φορά πίσω και δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια μου…”

Το να φεύγεις όρθιος από το νοσοκομείο είναι κατά κανόνα μια χαρμόσυνη διαδικασία. Σπάνια, μάλιστα, έχεις την διάθεση βγαίνοντας από το δωμάτιο να κοιτάξεις πίσω -πρόκειται για έναν χώρο στον οποίο δεν θα ήθελες να επιστρέψεις ποτέ.

Όταν, όμως, το νοσοκομείο είναι μαιευτήριο και όταν βγαίνεις από εκεί κρατώντας το τελευταίο μωρό σου στο χέρι, ίσως τα πράγματα να μην είναι ακριβώς έτσι… Ίσως το συναίσθημα να μην είναι τόσο χαρμόσυνο. Το έχετε σκεφτεί ποτέ; Η μαμά-blogger Paige Martinek περιγράφει…

“Βγαίνοντας από το δωμάτιο του νοσοκομείο, κοίταξα γύρω μου και δάκρυα άρχισαν να κυλούν στα μάγουλά μου.

Η σκέψη με συντάραξε: Δεν θα βρισκόμουν εδώ ποτέ ξανά. Με ένα κάθισμα αυτοκινήτου στο χέρι και το νεογέννητο μωρού μου δεμένο μέσα.

Αυτό είναι το τελευταίο μας μωρό.

Δεν θα μείνω ποτέ ξανά έγκυος.

Δεν θα νιώσω ποτέ ξανά τις πρώτες κλωτσιές (ή τις τελευταίες).

Δεν θα βγάλω ποτέ ξανά φωτογραφία την κοιλίτσα μου ούτε θα αγοράσω άλλα βρεφικά φορμάκια.

Δεν θα έχω ποτέ ξανά συσπάσεις ούτε θα νιώσω τον πανικό του να σου σπάνε τα νερά.

Δεν θα περιμένω ποτέ ξανά με αγωνία τον ερχομό του γιου ή μιας κόρης.

Δε θα βιώσω ποτέ ξανά το εκπληκτικό συναίσθημα του κορυφαίου επιτεύγματος και τον ενθουσιασμό του να μου ακουμπά ο γυναικολόγος το νεογέννητο μωρό μου για πρώτη φορά στο στήθος.

Και παρόλο που είμαι ευγνώμων για το δώρο της μητρότητας, δεν μπορώ να μη νιώθω λύπη.

Δεν μπορώ παρά να θρηνώ για την εποχή αυτή της ζωής μου που έφτασε στο τέλος της.

Ανυπομονώ για την επόμενη εποχή που έρχεται και όλα αυτά που έχει να φέρει. Αλλά το ότι έκλεισα για πάντα την πόρτα στην εγκυμοσύνη και σε έναν επόμενο τοκετό θα μου πάρει λίγο χρόνο ακόμα να το αποδεχτώ…”